II SA/Go 294/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2023 r. M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2023 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...] wyjaśniające wątpliwości co do treści decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2021 r., [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa i montaż farm fotowoltaicznych o łącznej mocy 67 MW, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z etapowaniem, zlokalizowanego w przeważającej części w gminie [...] w obrębie [...] na działkach ew. [...], [...], [...], [...] oraz w gminie [...] w obrębie [...] na działce ew. [...]". W skardze sformułował wniosek o wstrzymanie przez sąd wykonalności postanowienia z uwagi na duże prawdopodobieństwo pojawienia się nieodwracalnych skutków wywołanych rozpoczęciem przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu przywołanego przepisu mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie NSA z 18 grudnia 2020 r. sygn. II OZ 1098/20; postanowienie NSA z 4 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 816/19; postanowienie NSA z 29 maja 2018 r. sygn. II OZ 527/18; postanowienie NSA z 8 stycznia 2015 r. sygn. II OZ 1376/14). W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Postanowienie to wydane jest w trybie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.), który zobowiązuje organ administracji publicznej, by na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnił w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji. Przyjmuje się, że w oparciu o wskazaną regulację prawną organ, który wydał decyzję, może wyjaśnić wątpliwości co do treści decyzji, nie jest natomiast upoważniony do wprowadzenia do treści decyzji nowego rozstrzygnięcia, bądź zmiany już istniejącego. Celem postanowienia wydanego na mocy art. 113 § 2 k.p.a. jest bowiem wyjaśnienie przez organ rozstrzygnięcia sprawy, a nie jego korygowanie. Rozstrzygnięcia podejmowane na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. nie nakłada na stronę postępowania administracyjnego dodatkowych nowych obowiązków, jak również nie zwiększa zakresu uprawnień w stosunku do treści decyzji, co do której organ dokonuje wyjaśnienia wątpliwości z uwagi na istniejącą zawiłość utrudniającą ustalenie sensu zamieszczonego w niej rozstrzygnięcia. Postanowienie wydawane na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. stanowi zatem rozstrzygnięcie procesowe, nie jest zaś materialnoprawnym rozstrzygnięciem o prawach i obowiązkach stron. W zaskarżonym do tutejszego Sądu postanowieniu organy wyjaśniły kwestię całkowitej powierzchni planowanej farmy fotowoltaicznej podając, iż powierzchnia określona jako zajęta przez instalacje fotowoltaiczne do 53,6 ha oznacza wyłącznie obszar pod modułami bez uwzględnienia odstępów pomiędzy rzędami paneli oraz powierzchni przeznaczonej na pozostałe elementy infrastruktury technicznej, co powoduje, że wskazany obszar do 53,6 ha nie stanowi całkowitej powierzchni terenu planowanej farmy fotowoltaicznej, która jest większa i której położenie określają części graficzne dokumentów zgromadzonych w sprawie. Biorąc pod uwagę, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być tylko akty lub czynności, które nadają się do wykonania, albowiem prowadzą do określenia sytuacji prawnej podmiotu administrowanego w zakresie nakładanego obowiązku lub przyznawanego uprawnienia, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji z [...] września 2021 r. nie mógł podlegać uwzględnieniu. Wydanie objętego skargą postanowienia nie wiąże się z nałożeniem na skarżącego obowiązku określonego działania, zaniechania lub nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów, a zatem nie wiąże się też z powstaniem jakiegokolwiek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.