II SA/Go 208/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Protokolant St. sekr. sądowy Katarzyna Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. sp.j. T. O., M. H. z siedzibą w [...] na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie gospodarowania odpadami oddala skargę.

1. Skarżąca K. spółka jawna T.O. i M. H. z siedzibą w [...] prowadzi działalność gospodarczą polegającą na przetwarzaniu odpadów. tekstylnych. Przedmiotem działalności tej spółki jest, między innymi, produkcja czyściwa przemysłowego z odzieży i tekstyliów używanych. W dniach [...] października, [...] listopada i [...] grudnia 2025 r. w skarżącej spółce została przeprowadzona kontrola upoważnionych inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] udokumentowana protokołem nr [...]. Jej przedmiotem było przestrzeganie przez kontrolowany podmiot przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.; dalej u.o.o.) w zakresie realizacji obowiązków podmiotów gospodarujących odpadami. 1.1. Na podstawie ustaleń opisanych w protokole stwierdzono następujące naruszenia prawa: 1) brak zapewnienia wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska dostępu do wizyjnego systemu kontroli, miejsc magazynowania odpadów palnych w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny (punkt 1 tabeli 2 "Naruszenia"); 2) gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów polegające na wytworzeniu odpadów o kodzie 20 01 10 - Odzież , które nie są w nim wymienione jako odpady dozwolone do wytworzenia w wyniku przetwarzania odpadów o kodzie 20 01 10 (punkt 2 tabeli 2 "Naruszenia"); 3) brak ewidencji dla powyższych wytwarzanych odpadów z przetwarzanych odpadów o kodzie 20 01 10 (punkt 3 tabeli 2 "Naruszenia"). Wspólnicy reprezentujący spółkę odmówili podpisania protokołu natomiast pismem z dnia z dnia [...] grudnia 2025 r. przedstawili stanowisko (wyjaśnienia) podnosząc, że gospodarowanie odpadami odbywa się zgodnie z posiadanym zezwoleniem oraz ewidencja odpadów prowadzona jest w sposób prawidłowy. 1.2. Zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zobowiązał oznaczonych imiennie wspólników skarżącej spółki do: 1) gospodarowania odpadami zgodnie z posiadanym zezwoleniem. Termin realizacji: bezzwłoczny. 2) prowadzenia ewidencji odpadów zgodnie ze stanem rzeczywistym. Termin realizacji: bezzwłoczny, zadanie stałe. Zarządzeniem pokontrolnym nie objęto naruszenia wskazanego w punkt 1 tabeli 2 "Naruszenia" protokołu kontroli ponieważ uznano je za usunięte w toku kontroli. Jako termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wykonaniu zarządzenia wskazano dzień 27 lutego 2026 r. 1.3. Uzasadniając nakazy zarządzenia organ, powołując się na protokół kontroli, wskazał, że w kontrolowanej spółce (stan na dzień 28 listopad 2025 r.) dla odpadów o kodzie 20 01 10 - Odzież, ustalono, iż: a) stan magazynowy dla odpadów o kodzie: 20 01 10, na dzień 1 stycznia 2025 r. wynosił 155,8089 Mg; b) stan przyjętych w 2025 r. (stan na dzień 28 listopad 2025 r.) odpadów o kodzie 20 01 10 wynosił 1776,4730 Mg; c) w procesach R3, R12 spółka przetworzyła w 2025 r. (stan na dzień 28 listopad 2025 r.) 1804.1600 Mg w tym: 895,0000 Mg - recykling, 123,0000 Mg - przygotowanie do ponownego użycia, 786.1600 Mg - inny proces odzysku; d) spółka w 2025 r. (stan na dzień 28 listopad 2025 r.) przekazała 786,1600 Mg odpadów o kodzie 20 01 10 w tym 23,6600 Mg w kraju, 762,5000 Mg poza kraj - na Białoruś. W bazie BDO, założono 30 wpisów dla przekazanych odpadów o kodzie 20 01 10. Zgodnie z decyzjami Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., [...] (zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., [...] oraz z dnia [...] marca 2025 r., [...]) kontrolowana spółka nie posiadała zezwolenia na wytworzenie w wyniku przetworzenia odpadów o kodzie 20 01 10. 1.4. Po przedstawieniu wyjaśnień przez wspólnika skarżącej T. O. (maile z dnia [...] listopada 2025 r. i [...] grudnia 2025 r. opisane za zarządzeniu organ uznał, że odpady o kodzie 20 01 10 (przekazywane w 2025 r. na Białoruś) "pomimo przetworzenia w procesie R12 nie utraciły statusu odpadu" i powinien im zostać nadany kod wskazujący na to, że te odpady zostały przetworzone (jak podał organ "w przeciwnym razie można by uznać, że odpady były zbierane i przekazywane dalszym odbiorcom"). W związku z powyższym organ uznał, że kontrolowana spółka prowadziła ewidencję dla odpadów o kodzie 20 01 10, które zostały przetworzone w 2025 r. w ilości 786,1600 Mg niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Ponieważ z prowadzonej ewidencji wynika, że spółka w 2025 r. przyjęła odpady o kodzie 20 01 10, które zostały następnie przetworzone i przekazane pod kodem 20 01 10. Odpad ten nie został wykazany w ewidencji jako wytworzony w procesie R12 - Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji Rl-Rll. Organ powołał się tu na art. 66 ust. 1 u.o.o. zgodnie, z którym posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji, zgodnie z katalogiem (ewidencją) odpadów określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3 u.o.o. 1.5. Jeśli chodzi o drugie naruszenie organ wskazał, że kontrolowana spółka posiada decyzje w zakresie przetwarzania odpadów o kodzie: 20 01 10, 20 01 11, Zdaniem organu w wyniku przetwarzania tych odpadów powstają odpady o kodzie 04 02 99,19 12 12,15 01 01,15 01 02,15 01 03, 15 0104. Organ powołał się tu na wyżej opisaną decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., [...] ze zmianami (jak podał organ, zgodnie z pkt. II pkt. 3 decyzji zmieniającej z dnia [...] marca 2025 r., [...] przetwarzanie odpadów odzieży i tekstyliów prowadzi do utraty statusu odpadów). W wyniku przetwarzania tych odpadów powstają również ścinki i asortymenty nienadające się do dalszego wykorzystania, stanowiące odpady o kodach 04 02 99 — inne niewymienione odpady i/lub 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. W związku z przetwarzaniem odpadów powstają również odpady opakowań, tj. w szczególności opakowań z tworzyw sztucznych — folii plastikowej i bandówki plastikowej (15 01 02), opakowań z papieru i tektury (15 01 01), opakowań z drewna — uszkodzonych palet drewnianych (15 Ol 03} oraz opakowań z metali — bandówki metalowej i drutu do bandowania (15 01 04). Odpady te są przekazywane do przetworzenia innym uprawnionym podmiotom (posiadającym zezwolenie na zbieranie lub przetwarzanie ww. odpadów. Dalej organ podał, że zgodnie z zapisami pkt. II pkt. 2 decyzji zmieniającej z dnia [...] marca 2025 r. [...] spółka jest uprawniona do wytworzenia w roku w wyniku pracy instalacji następujących rodzajów i masy odpadów: - 04 02 99 - Inne niewymienione odpady - 160 Mg - 19 12 12 - Inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11 -160 Mg, - 15 01 01 - Opakowania z papieru i tektury -16 Mg, - 15 01 02 - Opakowania z tworzyw sztucznych - 16 Mg, - 15 01 03 - Opakowania z drewna - 12 Mg, - 15 01 04 - Opakowania z metali - 6 Mg. W związku z powyższym organ uznał, że kontrolowana spółka gospodarowała odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem tj. decyzjami opisanymi wyżej. 2. W skardze wniesionej do tutejszego sądu z zachowaniem terminu przeciwko całości zarządzenia pokontrolnego zarzucono mu naruszenie: 1) art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 425 z późn. zm., dalej u.i.o.ś.) w zw. z art. 66 ust. 1 u.o.o. przez wydanie zarządzenia w części dotyczącej prowadzenia ewidencji bez dokonania odpowiednich ustaleń podczas kontroli, w szczególności bez zbadania stanu faktycznego, 2) art. 12 ust. 1 u.i.o.ś. w zw. z art. 41 ust. 1 u.o.o. przez wydanie zarządzenia w części dotyczącej gospodarowania odpadami bez dokonania odpowiednich ustaleń podczas kontroli, w szczególności, bez zbadania, czy odpady były przetwarzane niezgodnie z zezwoleniem, 3) art. 12 ust. 1 u.i.o.ś. w zw. z art. 66 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 u.o.o. przez błędne uznanie, że prowadzenie ewidencji odpadów sprzecznie ze stanem faktycznym stanowi również gospodarowanie odpadami sprzecznie z posiadanym zezwoleniem, 4) art. 12 ust. 1 u.i.o.ś w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 1 u.o.o. przez błędne uznanie, że odpad przestaje być odpadem wskutek dokonania odpowiedniego wpisu w ewidencji, kiedy w rzeczywistości status odpadu ustalany jest na podstawie okoliczności faktycznych, 5) art. 12 ust. 1 u.i.o.ś. przez wydanie zarządzenia, które nie zostało oparte na podstawie ustaleń kontroli. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego zarządzenia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzuty skargi zostały rozwinięte. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zarządzeniu pokontrolnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 5. Zarządzenie pokontrolne (wydawane przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. jest aktem o charakterze szczególnym na tyle odbiegającym od klasycznego aktu administracyjnego, że na jego tle w orzecznictwie zarysował się spór, co do tego, czy podlega ono zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. Z. Bukowski, Organy ochrony środowiska: administracja rządowa ochrony środowiska, (w:) P. Korzeniowski (red.), Zagadnienia systemowe prawa ochrony środowiska, Łódź 2015, s. 214-215 oraz J. Stelmasiak, Kontrola zarządzenia pokontrolnego wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, (w:) Z. Bukowski, T. Bojar-Fijałkowski, Kontrola przestrzegania przepisów o ochronie środowiska w Czechach, Polsce i Słowacji, Bydgoszcz 2021, s. 349-350). Aktualnie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne, chociaż nie jest zewnętrznym aktem administracyjnym takim jak decyzja administracyjna lub postanowienie, to ma jednak charakter władczy. Jest to bowiem prawna forma działania właściwego organu ochrony środowiska, która stwierdza wystąpienie określonego obowiązku nałożonego na adresata zewnętrznego, np. przedsiębiorcę. Zarządzenie pokontrolne poddaje się zatem kognicji sądów administracyjnych, pomimo, że ustawodawca nie wprowadził możliwości jego zaskarżenia do właściwego organu wyższego stopnia (por. wyroki NSA z 9 maja 2023r., III OSK 2163/21 oraz 12 września 2025 r., III OSK 1327/22; CBOSA). 6. Nie oznacza to jednak, że zarządzeniu pokontrolnemu przypisuje się te same cechy wymogi jak decyzji administracyjnej. Stosownie bowiem do treści art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Z kolei zgodnie z ust. 2 art. 12 tej ustawy kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Władczy charakter zarządzenia przejawia się w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 u.i.o.ś., którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a u.i.o.ś. Zarządzenia pokontrolne nie nakładają jednak na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określającym ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska albo innej osoby fizycznej (por. wyroki NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., II GSK 1009/08 oraz 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15, CBOSA; por. także T. Czech, Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska, ZNSA 2011 r., nr 3, s. 93). 7. Postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia pokontrolnego toczy się w oparciu o przepisy wskazanej wyżej ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, a zatem stan faktyczny sprawy zostaje ustalony na podstawie wyników kontroli oraz protokołu kontroli, który ma odzwierciedlać przebieg kontroli na miejscu. Istotą kontroli prowadzonej przez właściwy organ inspekcji ochrony środowiska jest po pierwsze - zbadanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi przepisami i regułami, które w prawie uznawane są za warunki jego poprawności, po drugie - ustalenie zakresu i przyczyn rozbieżności między tymi stanami, a wreszcie po trzecie - przekazanie wyników tego ustalenia, podmiotowi kontrolowanemu. Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma zatem na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa (wyrok NSA z dnia 29 lutego 2024 r., III OSK 1346/22, CBOSA). 8. Zarysowana charakterystyka zarządzenia pokontrolnego wpływa też na zakres i zasady jego kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie bada bowiem legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Protokół kontroli dokumentuje zaś czynności kontroli oraz zawiera jej ustalenia, do których musi odnosić się zarządzenie pokontrolne i razem z nim powinien stanowi spójną całość (wyrok NSA z dnia 19 września 2024 r., III OSK 438/23, CBOSA). Sąd administracyjny rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne bada zatem czy: 1) kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ; 2) treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; 3) treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Jak wcześniej zaznaczono, sąd administracyjny nie bada jednak prawidłowości ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Co istotne do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego (por. wyroki NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., II OSK 723/12; 30 lipca 2019 r., II OSK 1706/18 oraz 31 marca 2022 r., III OSK 935/21, CBOSA). 9. Po pierwsze należy wskazać, że zarządzenie zostało prawidłowo skierowane do wspólników skarżącej spółki osobowej jako reprezentujących te spółkę, będących "kierownikami kontrolowanej" jednostki. Po drugie kontrola została przeprowadzona przez upoważnionych inspektorów WIOŚ i z zachowaniem wymogów proceduralnych. Z treści skargi wynika, że skarżąca podważa ustalenia protokołu kontroli dotyczące obowiązków, które mają być realizowane przez kierowników kontrolowanej jednostki. Jej szczegółowe zarzuty kierowane są w odniesieniu do przyjętego przez organ stanu faktycznego. Te kwestie nie mogą być jednak rozstrzygane w ramach niniejszego postępowania z racji jego szczególnego niejurysdykcyjnego charakteru. Zarządzenie pokontrolne jako akt władczy, ale sygnalizacyjny (co wyżej omówiono) nie może rozstrzygać władczo ustaleń faktycznych i kwalifikacji materialnoprawnych. Ustalenia na dzień przeprowadzenia kontroli ustalenia poczynione przez właściwy organ były wystarczające do poczynienia sygnalizacji, która sprowadza się tylko i wyłącznie do nakazu realizacji obowiązków wskazanych w powołanych w zarządzeniu postanowień zawartych w decyzji Starosty [...] (z uwzględnieniem jej zmian). Przyjęcie odmiennego założenia implikowałoby konieczność prowadzenia przez organ, w okresie pomiędzy kontrolą a wydaniem zarządzenia pokontrolnego, czynności dowodowych, tudzież swego rodzaju ponownej kontroli w celu stałej weryfikacji istniejącego stanu rzeczy. 10. Wskazać również należy, że wbrew zarzutom wydając zarządzenie organ oparł się na stanie faktyczny ustalonym w protokole kontroli i wynikającym także z wyjaśnień złożonych przez wspólnika reprezentującego spółkę. W protokole organ wskazał, że kontrolowana spółka w 2025 r. przyjmowała do przetwarzania odpady o kodzie 20 01 10 - odzież. Następnie dokonała przetworzenia powyższych odpadów w procesie R12 (jest okoliczność przyznana przez kontrolowaną spółkę). Organ wykazał, że wynikiem przetworzenia odpadów o kodzie 20 01 10 - odzież sprawy mogła być utrata statusu odpadów przy spełnieniu warunków wskazanych w pkt 3 zezwolenia na przetwarzanie odpadów albo brak utraty statusu odpadów i wytworzenie odpadów w wyniku przetwarzania. Lista dopuszczonych do wytworzenia przez kontrolowaną spółkę odpadów wskazana jest w tabeli w pkt 2 zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Lista ta nie zawiera odpadów o kodzie 20 01 10 – odzież. W ewidencji odpadów o kodzie 20 01 10 za rok 2025 kontrolowana spółka wykazała, że przekazywała wielokrotnie te odpady poza granice Polski. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że z faktu, iż kontrolowana spółka przekazywała odpady pod kodem 20 01 10 - odzież można sformułować dwie możliwe koncepcje w zakresie popełnionego naruszenia: - spółka dokonała zebrania tego odpadu i następnie przekazała go do dalszego przetwarzającego poza granice Polski. Stanowiłoby to istotne naruszenie zagrożone nic tylko administracyjną karą pieniężną z art. 194 ust. 4 u.o.o., ale też wstrzymaniem działalności na podstawie art. 32 ust. 1a tej ustawy ponieważ nie posiada zezwolenia na zbieranie odpadów, w tym odpadu o kodzie 20 01 10 - odzież; - spółka przetworzyła w procesie R12 ten odpad (np. poprzez sortowanie, przepakowanie) w wyniku czego nie doszło ani do utraty statusu odpadu ani do zmiany kodu odpadu, a następnie przekazała go do dalszego przetwarzającego poza granice Polski. Powyższe stanowi też naruszenie, ponieważ w uzyskanym zezwoleniu na przetwarzanie odpadów nie ma wymienionego odpadu 20 01 10 - odzież jako dopuszczonego do wytwarzania. Organ przyjął jako stan stwierdzony - wytworzenie odpadów 20 01 10 – odzież, co oparto m.in. na treści wyjaśnień kontrolowanej spółki. Wytworzenie odpadów o kodzie 20 01 10 - odzież zaktualizowało obowiązki o charakterze ewidencyjnym. Jak ustalono w toku kontroli na podstawie karty ewidencji odpadów dla tego kodu kontrolowana spółka nie wykazywała tych odpadów jako wytworzonych w ewidencji, a powinna na podstawie art. 66 ust. 1 u.o.o. Odpady te nie są objęte postanowieniami rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 5 listopada 2024 r. w sprawie rodzajów i ilości odpadów, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów. 11. Opierając się na tych elementach i argumentach, pozostając w granicach kognicji określonej szczególnym charakterem zarządzenia pokontrolnego sąd stwierdził, że zarządzenie zostało wydane przez organ właściwy, sygnalizacja dotyczy obowiązującego aktu administracyjnego (decyzji Starosty [...] z jej zmianami) i jest skorelowana z ustaleniami zawartymi w prawidłowo sporządzonym protokole kontroli. W postępowaniu zostały zachowane podstawowe gwarancje proceduralne, z których skarżąca zresztą aktywnie korzystała. Natomiast z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów kodeksowych skarżąca może skorzystać, jeśli na skutek niewykonania zarządzenia pokontrolnego zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2025 r., III OSK 2375/22, CBOSA). Nie stwierdzając zatem w kontrolowanym akcie zarzucanych w skardze naruszeń prawa, jak również nie stwierdzając z urzędu innych naruszeń, które prowadziłby do konieczności uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, sąd oddalił skargę jako bezzasadną (art. 151 p.p.s.a.).