II SA/Go 161/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.K. i J.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D.K. i J.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

D.K. i J.K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Na wezwanie Sądu w piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r. skarżący podali, iż konsekwencje egzekucji wskazanej w postanowieniu kwoty mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Skarżący podnieśli, że branża, w której pracują wymaga ciągłych nakładów finansowych – prowadzonej przez nich działalności nie można wykonywać bez wydatków na środki ochrony roślin, nawozy, paliwo, przeglądy techniczne, ubezpieczenia i szereg innych niezbędnych kosztów. Wskazali też, że egzekucja związana z zaskarżonym postanowieniem pozbawi ich płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze – określanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od w/w zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na stronie skarżącej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Innymi słowy, obowiązkiem strony, która dąży do udzielenia jej ochrony tymczasowej, jest przedstawienie takich twierdzeń oraz dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o przewidzianą w nim ochronę tymczasową. W przedmiotowej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie został w żaden sposób uzasadniony. W przesłanym do Sądu piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r. skarżący podkreślili jedynie, że konieczność uiszczenia określonych w tym postanowieniu kosztów pozbawi ich płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Nie przedstawili natomiast Sądowi żadnych dokumentów, z których wynikałaby ich aktualna sytuacja finansowa, co uniemożliwia Sądowi weryfikację, czy rzeczywiście skarżący nie dysponują środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżonym postanowieniem, a co się z tym wiąże, że wykonanie postanowienia prowadziłoby do wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15). Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, twierdzenia strony co do konsekwencji jego wykonania powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na Sąd (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2016 r., sygn. akt: I FZ 593/15). Dlatego wobec nieprzedłożenia przez skarżących dokumentów obrazujących ich aktualną sytuację finansową, uwzględnienie wniosku było niemożliwe. Sąd wyjaśnia również, iż obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżonym postanowieniem kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.