II SA/Gl 681/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 2 stycznia 2025 r. nr 010070/680/3364426/2024 w przedmiocie wstrzymania wypłaty świadczenia wychowawczego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Pismem z dnia 10 marca 2025 r. M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych opisaną w rubrum niniejszego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podkreślając, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z powołanej regulacji wynika, że strona zyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego dopiero rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Lex el. 2016). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania. Jak wynika z treści art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 572 z późn. zm.; dalej "k.p.a.") od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 k.p.a.). Jak natomiast wynika z treści skargi oraz z akt administracyjnych, skarżąca wprawdzie wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jednakże złożyła je po terminie, przez co Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z 27 lutego 2025 r., nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania Na gruncie rozpoznawanej sprawy, od zaskarżonej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci prawa do wniesienia odwołania, z czego skarżąca skorzystała. Jednakże, jak zauważono wyżej, skarżąca niezadowolona z wyniku rozpoznania odwołania, złożyła skargę na decyzję organu I instancji. W konsekwencji należało stwierdzić, że skarga na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest niedopuszczalna. Na marginesie należy zauważyć, że organ I instancji przyznał świadczenie wychowawcze. Uwzględniając powyższe, stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia