II SA/Gl 671/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 2 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy

Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W druku podała, że w gospodarstwie domowym pozostaje wraz ze swoim synem, zamieszkują w lokalu o pow. 42 m2 i wartości około 100.000,00 zł. Syn skarżącej posiada środki w wysokości 300 zł zgromadzone na rachunku bankowym. Skarżąca i jej syn utrzymują się ze świadczenia emerytalnego wnioskodawczyni w wysokości 1774 zł netto miesięcznie. Ze sporządzonego zestawienia wynika, że opłaty za mieszkanie wynoszą 450 zł; opłaty za energię wynoszą przeciętnie 270 zł miesięcznie; koszty zakupu lekarstw to około 100 zł miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała szereg dokumentów obrazujących sytuację materialną jej rodziny. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Biorąc pod uwagę wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów oraz poziom i strukturę wydatków w kontekście możliwych do poniesienia wydatków związanych z postępowaniem sądowym uznano, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Z nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów wynika, że łączny dochód netto w rodzinie strony kształtuje się na poziomie około 2700 zł i obejmuje świadczenie emerytalne skarżącej – 1774 zł netto miesięcznie oraz stypendium finansowe przyznane jej synowi, wypłacane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1265) w wysokości około 950 zł netto miesięcznie. Łączne wydatki kształtują się natomiast na poziomie 800 zł (uśrednione wydatki na energię elektryczną, opłaty za mieszkanie, opłaty za ubezpieczenie, usługo RTV, wykup lekarstw w deklarowanej wysokości). Kwota, która pozostaje do dyspozycji skarżącej i jej syna pozwala na zaspokojenie potrzeb egzystencjalnych oraz opłacenie kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do wpisu od skargi w kwocie 500 zł – zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Uiszczenie tej kwoty nie powinno wywołać negatywnych konsekwencji w utrzymaniu strony, a jej wysokość w znaczący sposób nie uszczupli środków pozostających do jej dyspozycji. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.