II SA/Gl 387/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 16 stycznia 2026 r. nr SKO.V/428/19/2026 w przedmiocie odebrania zwierząt 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia 19 grudnia 2025 r., nr [...], wydaną m.in. na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1580 ze zm.) Wójt Gminy G. orzekł o odbieraniu 7 psów utrzymywanych przez obecnie skarżącą D. C. i J. C. w miejscowości G., pod podanym w adresem - z uwagi na utrzymywanie ich w warunkach rażącego zaniedbania, niechlujstwa oraz o przekazaniu pod opiekę do schroniska w Z., do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej dotyczącej znęcania się nad zwierzętami. W pkt 2 organ orzekł, że własność zwierząt przechodzi z mocy prawa na Gminę G., zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. W pkt 3 – orzeczono o powierzeniu zwierząt do dalszej opieki wskazanemu schronisku. Natomiast w pkt 4 orzeczono, że kosztami związanymi z transportem, utrzymaniem i leczeniem zwierząt obciąża się dotychczasowych właścicieli na podstawie art.7 ust. 4 i 5 ustawy o ochronie zwierząt. Wskazano, przy tym, że wysokość kosztów zostanie ustalona w odrębnym postępowaniu. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie odebrania zwierząt wszczęte zostało na wniosek Fundacji [...] z siedzibą w B.. Zaś w dniu 14 października 2025 r. "na miejscu" dokonano odebrania 7 psów i przekazano do schroniska w Z.. Czynności te zostały przeprowadzone przez funkcjonariuszy Policji przy udziale powiatowego lekarza weterynarii i drugiego lekarza weterynarii. Na miejscu ustalono, że warunki utrzymywania zwierząt nie spełniają prawnych wymogów, stanowią rażące zaniedbanie i niechlujstwo. W opinii lekarza weterynarii stan ten nosi znamiona znęcania się nad zwierzętami, uzasadniony informacjami o traktowaniu zwierząt w sposób określony w art.6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt. Na miejscu stwierdzono rażące zaniedbania warunków utrzymania, ogólną złą kondycję psów, zaniedbania higieniczne. Ponadto organ został powiadomiony o prowadzonym postępowaniu pod sygn. [...] w sprawie znęcania się nad 4 psami i 4 kotami, w nieustalonym okresie, nie później niż do dnia 27 sierpnia 2025 r., poprzez utrzymywanie ich w niewłaściwych warunkach bytowania, w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, w złej kondycji fizycznej, bez zapewnienia odpowiedniego pokarmu i wody, tj. o czyn z art.35 ust 1a ustawy o ochronie zwierząt. Organ wyjaśnił ponadto, że oparł się na dokumentacji medycznej w postaci 7 kart informacyjnych z wizyty w przychodni weterynaryjnej w dniu 15 października 2025 r. dotyczących poszczególnych psów. Karty te w ocenie organu potwierdzają znaczne wychudzenie, obecność pcheł i innych pasożytów, brudną, zaniedbaną sierść. Według ustaleń organu zwierzęta były od dłuższego czasu utrzymywane w warunkach rażącego zaniedbania, ich zdrowie było trwałe zagrożone, właściciel nie zapewniał pełnej opieki, żywienia ani leczenia, stan zdrowia psów świadczy o przewlekłych zaniedbaniach. Organ wywiódł stąd, że spełnione zostały przesłanki określone w art.7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, które nakazują odebranie zwierząt na stałe. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Jednak obecnie zaskarżoną decyzją z dnia 16 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ramach wyjaśnienia podstawy prawnej Kolegium przytoczyło treść art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Zaakcentowało, że wydana na podstawie tego przepisu decyzja ma charakter sankcji stosowanej z powodu naruszenia zakazu znęcania się nad zwierzętami. Jednak nie pozbawia właściciela żadnego przyznanego mu wcześniej prawa lecz jedynie ogranicza przysługujące mu prawo własności, a wynika z niej obowiązek oddania zwierząt. Kolegium wyjaśniło także, że decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt jest decyzją następczą. Zostaje ona wydana, gdy zwierzę już faktycznie odebrano. Organ zobligowany jest wówczas do oceny, czy w momencie odebrania zwierzęcia właścicielowi, wystąpiły ustawowe przesłanki tej czynności. Zasadnicze znaczenie mają zatem stwierdzone warunki bytowania zwierząt oraz ich stan fizyczny istniejący w momencie odebrania zwierzęcia, dodatkowo, w przypadku trybu interwencyjnego, zaistnienie przypadku niecierpiącego zwłoki. W ocenie Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza aby skarżący sprawowali należytą opiekę nad zwierzętami. W szczególności załączone zdjęcia oraz ustalenia Fundacji wskazują na to, że psy były zaniedbany. Z opisów (wniosek z dnia 26 września 2025 r.) wynika bowiem, że były przetrzymywane na linie przypięte do drzewa, na łańcuchu, bez odpowiednich bud, nie miały stałego dostępu do wody, były wygłodniałe. Kontrole na posesji były przeprowadzana na skutek interwencji okolicznych mieszkańców w dniach: 30 maja 2025r., 27 sierpnia 2025r. Ponadto z treści wniosku wynika, że także kontrola przeprowadzona w dniu 15 listopada 2020 r. przez O., ujawniła liczne zaniedbania wobec psów tj. przetrzymywanie na łańcuchu, w nieocieplonych budach, zapchlenie, zarobaczenie, część zwierząt przetrzymywana była w szopie bez dostępu do światła dziennego i bez dostępu do wody. Wówczas właścicielka dobrowolnie oddała fundacji 4 psy. Dowody na niewłaściwe traktowanie psów pochodzą z lat 2020- 2025, co pozwala przyjąć, że nie były to zachowania incydentalne. W ocenie Kolegium zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, że zwierzęta było przetrzymywane w niewłaściwych warunkach, czego konsekwencją musiało być jego odebranie. Kolegium zacytowało przy tym wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2018, sygn. akt II SA/Gl 1163/17 wskazując, m.in. że "Na gruncie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1840 ze zm.) w każdym przypadku, kiedy pozostawanie zwierzęcia u aktualnego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, mamy do czynienia ze stanem niecierpiącym zwłoki w czasowym odebraniu zwierzęcia. Wobec tego, wydanie decyzji na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy nie musi wiązać się z zaistnieniem jakiś nadzwyczajnych zdarzeń, które uzasadniałyby stan niecierpiący zwłoki. Stan taki powoduje już samo zagrożenie dla życia czy zdrowia zwierząt." Według Kolegium według opisów badań poszczególnych psów przeprowadzonych przez Przychodnię Weterynaryjną psy były wychudzone, zapchlone, miały obustronne zapalenie uszu oraz brudną, zaniedbaną sierść. Zaniedbania te nie powstały nagle i były wynikiem długotrwałego braku należytej opieki. Kolegium odniosło się także do zarzutów odwołania oraz zgłoszonych w odwołaniu wniosków dowodowych, nie podzielając ich i nie znajdując podstaw do przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. W skardze na decyzję Kolegium zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj: - art. 107 § 1 k.p.a., poprzez nieoznaczenie stron postępowania w decyzji organu I instancji, jak i decyzji organu II instancji, przy czym organ II instancji w ogóle nie odniósł się do tego zarzutu - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób sprzeczny z wymogami ustawowymi w szczególności przez oparcie ustaleń faktycznych wyłącznie na dowodach przedstawionych przez fundację oraz całkowite pominięcie dowodów wnioskowanych przez skarżącą w piśmie z 17 grudnia 2025 r., tj.; - naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zignorowanie wniosku o rekontrolę posesji położonej w G. przy ul. [...], należącej do P. D. i J. C., pod kątem warunków bytowych dla utrzymania psów, odmowę ponownego badania weterynaryjnego psów, brak ustalenia, że dwa psy (pies rasy [...] samiec [...] i pies mieszaniec samiec [...] ) nie były własnością skarżącej, lecz jej córki), - brak ustalenia, czy warunki utrzymania zwierząt faktycznie odbiegały od norm; - art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niezgromadzenie całego materiału dowodowego, w szczególności, - art. 80 k.p.a., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na przyjęciu za podstawę decyzji wyłącznie twierdzeń Fundacji " [...]", przy jednoczesnym pominięciu dowodów korzystnych dla skarżącej, braku logicznego powiązania między ustaleniami organu a treścią dowodów. W skardze zarzucono również błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że psy znajdowały się w warunkach uzasadniających ich czasowe odebranie oraz przejście prawa własności na Gminę G.. Zarzucono również naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a to: - naruszenie art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie zwierząt, poprzez bezpodstawne uznanie, że psy w liczbie 7 sztuk były utrzymywane w warunkach rażącego zaniedbania i niechlujstwa oraz że istniało bezpośrednie zagrożenie ich życia lub zdrowia, mimo że: organ nie wykazał realności i niezwłoczności zagrożenia,oparł się wyłącznie na dokumentacji przedstawionej przez Fundację "[...]"; odmówił przeprowadzenia "rekontroli" i ponownego badania weterynaryjnego, organ nie zweryfikował twierdzeń Fundacji " [...]"; - naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt, poprzez dowolne uznanie, że doszło do znęcania się nad zwierzętami; - naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 140 k.c., poprzez bezprawne przeniesienie własności dwóch psów na Gminę G., mimo że zwierzęta te nie należały do skarżącej, lecz do jej córki. W skardze zawarto wniosek o przeprowadzenie dowodu z protokołu oględzin miejsca z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt [...] Prokuratury Rejonowej w Z., [...] Komisariatu Policji w G. wraz z odpisem protokołu oględzin, protokołu z kontroli interwencyjnej Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Weterynarii w Z. z dnia 1 października 2024 r. W związku z podniesionymi zarzutami strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć zasadniczo z innych powodów niż wskazane w skardze. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (obecnie: t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1580 ze zm. - dalej zwanej też "ustawą"). W jej przepisach ustawodawca przewidział dwa tryby odebrania zwierzęcia. Pierwszy z nich, określany "trybem zwykłym" wynika z art. 7 ust. 1, stosownie do którego, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe (pkt 1). Drugi określany mianem "trybu interwencyjnego" wynika z art. 7 ust. 3, w myśl którego w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Wymienione tryby różnią się kolejnością czynności formalnych i faktycznych w sprawie. W trybie zwykłym najpierw wydana zostaje decyzja i dopiero w oparciu o nią zwierzę zostaje faktycznie odebrane właścicielowi lub opiekunowi. Odwrotnie jest w trybie interwencyjnym. Wówczas najpierw dochodzi do fizycznego odebrania zwierzęcia, jeżeli dalsze jego pozostawanie u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża zdrowiu lub życiu zwierzęcia, a dopiero następczo, na podstawie zawiadomienia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta przez podmiot, który zwierzę odebrał, wszczynane jest postępowanie administracyjne celem wydania decyzji w przedmiocie odebrania. Dodatkowym warunkiem skorzystania z trybu interwencyjnego jest stan niecierpiący zwłoki. W realiach rozpoznawanej sprawy organ I Instancji jako podstawę prawną swojej decyzji wskazał art. 7 ust. 1 ustawy. Tak podana podstawa prawna wskazuje na tzw. zwykły tryb odebrania zwierząt, w którym wydanie decyzji poprzedza czynność odebrania i dopiero po jej wydaniu zwierzęta są zabierane właścicielowi lub opiekunowi. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie kolejność była odwrotna, a wydana przez organ I instancji decyzja z dnia 19 grudnia 2025 r. miała charakter następczy. Zastosowanie znajdować zatem powinien art. 7 ust. 3 ustawy, który nie został przez organ I Instancji powołany w podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Sama wadliwość powołania podstawy prawnej decyzji nie dyskwalifikuje jeszcze rozstrzygnięcia, o ile organ ustalił okoliczności faktyczne, w świetle których nie budzi wątpliwości, to że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w tzw. trybie interwencyjnym. Tymczasem z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, aby rozważona została przesłanka stanu niecierpiącego zwłoki. Uwaga organu została skupiona wyłącznie na przesłankach istotnych z punktu widzenia odebrania zwierząt w tzw. trybie zwykłym, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Opisana dotychczas wadliwość decyzji mogła zostać wyeliminowana przez organ odwoławczy. Kolegium mogło dokonać analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem zaistnienia stanu niecierpiącego zwłoki. W razie zaś niedostatków tego materiału Kolegium mogło go uzupełnić o ile mieściłoby się to w ramach, na które pozwala postępowanie odwoławcze. Jednak takiej analizy Kolegium nie przeprowadziło. Co prawda Kolegium wyjaśniając podstawę prawną decyzji dostrzegło różnicę pomiędzy tzw. trybem zwykłym odebrania zwierząt a trybem interwencyjnym. Jednak zabrakło wyraźnego i stanowczego stwierdzenia, że w realiach rozpoznawanej sprawy zachodził przypadek niecierpiący zwłoki, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy. Za niewystarczające w tym zakresie uznać należy stwierdzenie przez Kolegium, że w ocenie tego organu "zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza aby skarżący sprawowali należytą opiekę nad zwierzętami". Brak należytej opieki nie może być bowiem automatycznie utożsamiany ze stanem niecierpiącym zwłoki. Należy przy tym zauważyć, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji przywołało okoliczności, które zaistniały w okresie od 2020 r. do 2025 r. oraz wskazało na opisy zawarte we wniosku fundacji z dnia 26 września 2025 r., a także wskazało na kontrole posesji w dniach 30 maja 2025 r., 27 sierpnia 2025 r., a nawet na kontrolę z 15 listopada 2020 r. Są to okoliczności wcześniejsze niż data odebrania zwierząt. Dla oceny, czy zaistniał przypadek niecierpiący zwłoki, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy decydujące znaczenie ma stan faktyczny istniejący w dacie odebrania zwierząt. Przywoływanie okoliczności, które miały miejsce wcześniej może mieć znaczenie dla sprawy. Jednak wymaga to jednoznacznego stwierdzenia, że wcześniej zaistniałe okoliczności nie uległy zasadniczym zmianom według stanu z daty odebrania zwierząt. Takiego zaś stwierdzenia zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium, a bez niego sięganie do okoliczności, które zaistniały w okresie wcześniejszym nie wnosi nic do sprawy. Słusznie Kolegium dostrzegło stanowisko tutejszego Sądu wyrażone wyroku WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 1163/17, wedle którego na gruncie art. 7 ust. 3 ustawy w każdym przypadku, kiedy pozostawanie zwierzęcia u aktualnego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, mamy do czynienia ze stanem niecierpiącym zwłoki. Jednak w realiach rozpoznawanej sprawy zabrakło jednoznacznego stwierdzenia przez organ odwoławczy, że według stanu faktycznego z daty odebrania zwierząt od skarżącej dalsze ich pozostawienie u skarżącej zagrażało ich życiu lub zdrowiu. Za niewystarczające w tym zakresie jest stwierdzenie przez Kolegium faktu zaniedbania zwierząt czy braku należytej opieki. Są to okoliczności dające podstawę do odebrania zwierząt w tzw. trybie zwykłym. Natomiast do zastosowania trybu interwencyjnego, o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy koniecznym jest wyraźnie i jednoznaczne stwierdzenie, że zaniedbanie lub brak należytej opieki jest tego rodzaju, że w dacie odebrania występuje zagrożenie dla życia lub zdrowia zwierząt. W ramach sprawowanej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie może zastępować organu odwoławczego w przeprowadzeniu oceny zaistnienia omówionej dotychczas przesłanki stanu niecierpiącego zwłoki ani w czynieniu ustaleń faktycznych niezbędnych do dokonania takie oceny. Stąd przedstawione dotychczas braki zaskarżonej decyzji skutkować musiały jej uchyleniem. Zastrzec przy tym należy, że braki te powodują także i to, że Sąd nie przesądza, czy omówiona przesłanka zaistniała w realiach rozpoznawanej sprawy. Kolegium nie dostrzegło także i innych wad decyzji organu I instancji, które również mogły zostać wyeliminowane na etapie postępowania odwoławczego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Według pkt 1 decyzji organu I instancji odebranie zwierząt nastąpiło "do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej o Sygn. [...] dotyczącej znęcania się nad zwierzętami". Takie zakreślenie ram czasowych odebrania zwierząt nie znajduje oparcia w ustawie. Kwestię ewentualnego zwrotu czasowo odebranych zwierząt reguluje wprost art. 7 ust. 6 ustawy i to ten przepis wyznacza ramy czasowe odebrania zwierząt. Brak podstaw do odrębnego regulowania kwestii zwrotu bezpośrednio w decyzji o czasowym odebraniu zwierząt, a tym bardziej do tego, aby w sentencji decyzji wskazywać na sygnaturę konkretnego postępowania karnego. Co więcej, organ nawet nie zbadał, że postępowanie karne oznaczone sygn. [...] dotyczy dokładnie tych samych zwierząt, których dotyczy kontrolowana decyzja o czasowym odebraniu. Zakreślając ramy czasowe odebrania zwierząt organ I instancji zamieścił zatem w decyzji dodatkową klauzulę pomimo braku podstawy prawnej legitymującej do takiej modyfikacji rozstrzygnięcia zawartego w sentencji tej decyzji. Wadliwości tej Kolegium nie dostrzegło i klauzuli nie wyeliminowało z sentencji pomimo możliwości jakie daje w tym zakresie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto niedopuszczalnym było zamieszczenie w decyzji punktu 2, w którym organ I instancji orzekł o przejściu własności z mocy prawa na Gminę G. "na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy". Czasowe odebranie zwierząt, o którym mowa w art. 7 ustawy nie powoduje jeszcze przeniesienia ich własności i ingeruje wyłącznie w stan ich posiadania. Wskazany przez organ I instancji art. 7 ust. 2 ustawy dotyczy wykonalności decyzji, a nie skutków własnościowych wynikających z odebrania zwierząt. Zresztą czasowość odebrania kłóci się z definitywnym charakterem przeniesienia własności. Ponadto kompetencja do orzeczenia o przepadku zwierząt należy do sądu powszechnego (art. 35 ust. 3 ustawy). Niedopuszczalnym było także zamieszczenie w decyzji pkt 4, w którym orzeczono o zobowiązaniu m.in. skarżącej do poniesienia kosztów transportu oraz utrzymania zwierząt i to jeszcze ze wskazaniem, że ustalenie wysokości tych kosztów nastąpi w odrębnym postępowaniu. Zagadnienia dotyczących takich kosztów uregulowano w art. 7 ust. 4 ustawy lecz z tej regulacji, zdaniem Sądu, wynika, że do ustalenia kosztów może dojść dopiero po tym, gdy decyzja o odebraniu zwierzęcia stanie się ostateczna. W orzecznictwie sądowym akcentuje się "ostateczność i wykonalność" decyzji o odebraniu zwierząt jako warunek niezbędny do orzekania w przedmiocie obciążenia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia (wyrok WSA w Gdańsku z 22 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 17/25). Rozstrzygnięcie o powyższych kosztach następuje w odrębnej decyzji administracyjnej. Przedstawiona dotychczas wadliwość zaskarżonej decyzji skutkować musiała jej uchyleniem. Za nieuzasadniony jednak należało uznać zarzut dotyczący oznaczenia adresata tej decyzji. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości to, że została ona skierowana do skarżącej oraz drugiego wskazanego w niej wprost adresata, będącego obecnie uczestnikiem postępowania. Zauważyć przy tym należy, że adresatem rozstrzygnięć o czasowym odebraniu zwierząt może być zarówno właściciel jak i również ich posiadacz. Stąd Sąd nie mógł podzielić zarzutu, wedle którego niektóre z odebranych zwierząt stanowiły własność córki skarżącej. Nie mogły również uznane za zasadne zarzuty dotyczące braku ponownej kontroli i ponownego badania weterynaryjnego. Znaczenie w sprawie ma bowiem stan faktyczny z daty odebrania zwierząt, a ewentualna późniejsza jego zmiana nie ma wpływu na ocenę zaistnienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji, o której mowa w art. 7 ust. 3 ustawy. W świetle dotychczasowych rozważań stwierdzić należy, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy co prawda podjął próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak nie dostrzegł wadliwości aktu, który utrzymał w mocy, przez co należy uznać i jego rozstrzygnięcie za nieodpowiadające prawu. Wszystkie wskazane dotychczas uchybienia przepisom postępowania, w tym art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przy dalszym prowadzeniu sprawy Kolegium powinno mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania obejmujących wpis od skargi oraz koszy zastępstwa procesowego Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a.