II SA/Gl 281/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L. i J. L. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w części dotyczącej terminu przedłożenia określonej ekspertyzy technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, określającej konkretne rozwiązania projektowe doprowadzenia dachu w budynku mieszkalno – gospodarczym zlokalizowanym na działce nr [...] w K. do stanu zgodnego z prawem, w szczególności w zakresie wymagań przeciwpożarowych, wyznaczając nowy termin do przedłożenia ekspertyzy - do dnia [...] r., utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy w pozostałym zakresie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B. L. i J. L. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżone postanowienie "nie jest rozstrzygającym w toczącej się sprawie", zauważono, że zarówno realizacja obowiązku jak i brak jego wykonania nie wpłynie na pogorszenie lub poprawę warunków bezpieczeństwa oraz podkreślono konieczność poniesienia przez skarżących wysokich kosztów opracowania ekspertyzy, której opracowanie jest ich zdaniem nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Wnioskujący musi zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Przy czym treść złożonego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosku nie może sprowadzać się jedynie do ogólnego wywodu strony, wskazującego na przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, lecz jej twierdzenia winny być poparte dokumentami źródłowymi obrazującymi jej sytuację finansową i majątkową. Rozpoznając wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Niewątpliwie każde postanowienie administracyjne zobowiązujące do przedłożenia ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego, sporządzonej przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia w tym zakresie, wiąże się dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do wykonania założonego na niego obowiązku. Nie można jednak z góry oceniać, że wyrządzona w ten sposób szkoda ma charakter nieodwracalny. Tym samym wnioskodawca ma obowiązek wykazać, że na skutek poniesienia kosztów sporządzenia wymaganego przez organ dokumentu grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty. Tymczasem skarżący nie wykazali zdaniem Sądu, że sporządzenie i przedstawienie ekspertyzy technicznej wyrządziłoby im szkodę i to w znacznych rozmiarach. Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Na tym etapie postępowania sądowego nie jest też możliwe przesądzenie, że wykonanie ekspertyzy jest nieuzasadnione i zbędne, na którym to twierdzeniu skarżący opierają również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Okoliczności, że zaskarżone postanowienie nie jest orzeczeniem kończącym sprawę administracyjną oraz że przez jego wykonanie nie nastąpi poprawa warunków bezpieczeństwa, są, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. okolicznościami irrelewantnymi dla oceny zasadności wniosku skarżących. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.