II SA/Gl 246/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M. G., Z. S., M. S., W. W. i "A" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w kwestii wniosku "A" w W. o przywrócenie do wniesienia zażalenia na pkt 2 sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 września 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 246/16 p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu.

Wyrokiem z dnia 5 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skarg M. G., Z. S., M. S., W. W. i "A" w W. (zwanego dalej Organizacją), uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Jednocześnie w pkt 2 sentencji tego orzeczenia zasądził od organu odwoławczego na rzecz M. G., Z. S., M. S., W. W. kwotę po 697 złotych oraz na rzecz Organizacji kwotę 200 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Odpis tego orzeczenia został doręczony Organizacji w dniu 20 października 2016 r. W dniu 21 listopada 2016 r. fachowy pełnomocnik Organizacji wniósł, za pośrednictwem tut. Sądu, do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę kasacyjną. W skardze tej zaskarżył wskazany na wstępie wyrok w części dotyczącej pkt 2 jego sentencji - w odniesieniu do zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz Organizacji. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił powyższą skargę kasacyjną wskazując na jej niedopuszczalność. Odpis tego postanowienia pełnomocnik Organizacji otrzymał w dniu 23 grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. oddalił zażalenie skarżącego M. S. wniesione na to ostatnie postanowienie tut. Sądu. Natomiast w dniu 30 grudnia 2016 r. fachowy pełnomocnik Organizacji wystąpił do Sądu z zażaleniem na pkt 2 sentencji wskazanego na wstępie wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał na niepełne pouczenie, jakie zostało przesłane Organizacji wraz z doręczeniem jej odpisu tego wyroku. Pouczenie to informowało bowiem jedynie o prawie wniesienia skargi kasacyjnej, brak było natomiast pouczenia o możliwości zaskarżenia pkt 2 sentencji poprzez wniesienie zażalenia. Według pełnomocnika Organizacji, przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 23 grudnia 2016 r. , tj. w dacie doręczenia temu pełnomocnikowi odpisu wskazanego powyżej postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r. W jego ocenie, dopiero w uzasadnieniu tego postanowienia Sąd dokonano niejako pouczenia Organizacji wskazującego na przysługujący środek zaskarżenia w sprawie orzeczenia zwrotu kosztów postępowania w wyroku oraz tryb i termin do jego wniesienia. Do wniosku o przywrócenie terminu ustosunkował się uczestnik postępowania "Z" w B. wnosząc o jego oddalenie ewentualnie odrzucenie. Zwrócił m.in. uwagę na błędnie liczony przez wnioskodawcę termin, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu. Zdaniem tego uczestnika należy ustalić do kiedy trwało błędne przeświadczenie wnioskodawcy o terminie i sposobie wniesienia zaskarżenia, wywołane nieprawidłowym pouczeniem. Pokreślił przy tym, że na nieprawidłowe pouczenie może powoływać się tylko strona działająca bez fachowego pełnomocnika. W ocenie uczestnika, przyczyna uchybienia ustała w dniu 21 listopada 2017 r. tj. w dacie ustanowienia przez Organizację profesjonalnego pełnomocnika. Miał on bowiem możliwość oceny sytuacji i stwierdzenia jaki środek zaskarżenia przysługuje w sprawie. Wówczas też mógł wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego zażalenia powołując się na nieprawidłowe pouczenie oraz dotychczasowe nieposiadanie przez Organizację profesjonalnego pełnomocnika. Uczestnik zauważył, że fachowy pełnomocnik Organizacji nie może powoływać się, że dopiero w momencie doręczenia mu postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej dowiedział się, jaki środek prawny i w jakim terminie ma być złożony. Nadto, wskazał, że regulacja art. 140 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, ma chronić strony działające bez profesjonalnego pełnomocnika, a nie chronić od błędów takich pełnomocników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył: Rozpoznając wniosek Organizacji Sąd w pełnił podzielił powyższe stanowisko zajęte przez uczestnika postępowania "Z" w B. Zdaniem Sądu wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem ustawowego terminu. Zgodnie bowiem z treścią art. 87 § 1 Ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Tymczasem przyczyna uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na pkt 2 sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 września 2016 r. ustała najpóźniej w dniu 21 listopada 2016 r. W takiej dacie profesjonalny pełnomocnik sporządził skargę kasacyjną wniesioną od rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 sentencji w/w wyroku. Choć niewątpliwie Organizacja otrzymując odpis wyroku została pouczona w sposób niepełny to jej pełnomocnik jako podmiot profesjonalny obowiązany był dokonać oceny okoliczności faktycznych sprawy i przysługujących stronie środków prawnych. Brak wiedzy o przysługującym stronie zażaleniu na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego - wskazany przez pełnomocnika Organizacji jako przyczyna uchybienia terminu - nie ustał zatem w dacie doręczenia jej fachowemu pełnomocnikowi postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r., którym Sąd odrzucił jej skargę kasacyjną jako niedopuszczalną. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął wobec tego najpóźniej z dniem 28 listopada 2016 r. Wniosek złożony został natomiast dopiero w dniu 30 grudnia 2016 r. W świetle przywołanych okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 88 Ppsa.