II SA/Gl 1483/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Protokolant Starszy referent Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. S., L. S. i L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 29 września 2025 r. nr SKO.II/426/142/2025 w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 29 września 2025 r., nr SKO.II/426/142/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej "Kolegium" lub "Organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B.(dalej "Prezydent" lub "Organ I instancji") z 23 lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Prezydent, po rozpatrzeniu wniosku z 13 maja 2024 r. złożonego przez L. P. i F. G. (dalej "Inwestorzy"), ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w B.. Podstawę prawną decyzji stanowił w szczególności przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.; dalej "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Prezydent wyjaśnił, że decyzja z 23 lipca 2025 r. jest drugą decyzją wydaną w sprawie, gdyż poprzednia decyzja z 12 listopada 2024 r. została uchylona decyzją Kolegium z 18 lutego 2025 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Kolegium wskazało na brak wymaganego uzgodnienia projektu decyzji z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. W ponownie prowadzonym postępowaniu - na podstawie sporządzonej analizy - stwierdzono, że spełnione są łącznie warunki umożliwiające ustalenie warunków zabudowy. Organ I instancji ustalił wskaźniki nowej zabudowy jako dolne i górne granice dopuszczalnego parametru. Dolny wskaźnik powierzchni zabudowy – 18% ustalono na poziomie wskaźnika występującego na działce przy ul. [...]. Górny wskaźnik powierzchni zabudowy – 22,4% ustalono na poziomie nieco wyższym niż średni w obszarze analizy – 22,1% i jest on zgodny ze wskaźnikiem występującym na nieruchomości przy ul. [...], zabudowanej czterema budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. Wysokość zabudowy (od 7,6 m do 9,2 m) ustalono w metrach mając na uwadze jej prawną definicję w art. 2 pkt 30 u.p.z.p. na poziomie średniej wysokości w obszarze analizy. Wielkość powierzchni biologicznie czynnej określono wskaźnikiem minimalnie wymaganym. Szerokość elewacji frontowej ustalono na podstawie średniej z ustawową tolerancją 20%. Dzięki ustalonej wielkości szerokości elewacji frontowej planowany obiekt swoimi gabarytami wkomponuje się w występującą w sąsiedztwie zabudowę wielorodzinną. Odnośnie minimalnej wartości nachylania połaci dachu Prezydent wskazał, że sąsiednia zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna ma dachy o spadku 15 stopni. Odnosząc się do zarzutów stron postępowania, Organ I instancji wyjaśnił, że Inwestorzy przedstawili zapewnienia o możliwości przyłączenia do sieci, a wysokości budynków przedstawione w tabeli z 30 kwietnia 2025 r. są prawidłowe. Planowana do realizacji inwestycja – o funkcji mieszkaniowej i określonych w decyzji parametrach – wpisuje się w przestrzeń objętą analizą urbanistyczną. W odwołaniu od decyzji Inwestorzy wnieśli o jej zmianę w zakresie określenia maksymalnej powierzchni zabudowy poprzez zwiększenie dopuszczalnego wskaźnika powierzchni zabudowy z 22,4% do 27% powierzchni działki. Ich zdaniem proponowana zmiana znajduje oparcie zarówno w ustaleniach urbanistycznych dotyczących obszaru analizowanego, jak i w aktualnym orzecznictwie, a jej wprowadzenie pozwoli na racjonalne zagospodarowanie terenu zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa oraz obowiązującymi przepisami. W odwołaniu od decyzji strony postępowania, tj. A. S. i L. S. (dalej "Odwołujący") zarzucili, że nie zostały spełnione przesłanki ustawowe do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Po pierwsze przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. – działka nr [...] posiada jedynie służebność przejazdu, natomiast brakuje służebności przesyłu mediów. Właściciele drogi, przez którą planowane jest doprowadzenie mediów (woda, ścieki) wielokrotnie deklarowali brak zgody na takie działania. Zmiana geometrii dachu nie została poparta rzetelną analizą, a oparto ją jedynie na danych dotyczących czterech budynków zlokalizowanych po przeciwnej stronie prywatnej drogi, nie uwzględniając zabudowy bezpośrednio sąsiadującej. Odwołujący zakwestionowali również podaną w analizie wysokość zabudowy. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji uznając zarzuty odwołań za bezzasadne, a decyzję pierwszoinstancyjną za prawidłową. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało m. in., że przeprowadzona analiza urbanistyczna jest prawidłowa. Obszar analizy został wyznaczony w promieniu około 75 metrów wokół wnioskowanego terenu, co stanowi więcej niż 3-krotną szerokość frontu i więcej niż 50 metrów. Funkcja zabudowy planowanej do realizacji jest tożsama z funkcją zabudowy zlokalizowanej w wyznaczonym obszarze analizowanym – obie stanowią zabudowę mieszkaniową. Prezydent przeprowadził ponowną analizę urbanistyczną w zakresie wysokości zabudowy i dokonał szczegółowych analiz danych w kontekście zarzutów pełnomocnika Inwestorów dotyczących wysokości nowej zabudowy. Kolegium podzieliło stanowisko Organu I instancji, że wysokości zabudowy przedstawione w tabeli analizy przeprowadzonej 30 kwietnia 2025 r. są prawidłowe. Ponowna analiza wysokości zabudowy nią objętej została wykonana przy wykorzystaniu danych lidar w programie LiMON, a zatem podane pomiary są precyzyjne. Z kolei wynikające z tego ustalenie górnego zakresu parametru wysokościowego w punkcie 2.1 d) decyzji Prezydenta nawiązuje wprost do średniego wyniku z obszaru analizowanego uzyskanego dzięki dokonanym pomiarom. Wbrew zarzutom obu odwołań, Prezydent dokonał szczegółowych analiz zgromadzonych danych w kontekście wniosku pełnomocnika Inwestorów dotyczącego wysokości nowej zabudowy oraz geometrii dachu. W zaskarżonej decyzji przewidziano wymagania dotyczące ochrony osób trzecich (pkt. 2.2 i 2.7.). Zgodnie z pkt 2.6 a) i d) decyzji Prezydenta, zarówno sposób zaopatrzenia w wodę, jak i sposób odprowadzania ścieków sanitarnych został określony w piśmie [...] nr [...] z 9 kwietnia 2024 r., zatem brak jest podstaw do uznania, że warunek z art. 61 ust.1 pkt 3 u.p.z.p. w tym zakresie nie jest spełniony. Od powyższej decyzji skargę do sądu administracyjnego złożyły strony postępowania, tj. A. S., L. S. i L. B. (dalej "Skarżący"). W skardze Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, alternatywnie o stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie braku realnej gwarancji uzbrojenia terenu w niezbędne media, w sytuacji gdy dojazd do działki inwestycyjnej odbywa się przez prywatną drogę gruntową, bez ustanowionej służebności przesyłu, co uniemożliwia spełnienie warunku wydania decyzji o warunkach zabudowy – gwarancja uzbrojenia nie może być hipotetyczna, ale musi być realna i prawnie zabezpieczona; 2) art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie i zbagatelizowanie rozbieżności w analizach i opiniach organów administracji publicznej dotyczących tych samych okoliczności faktycznych, w tym zmian opinii Miejskiego Zarządu Dróg w B. bez adekwatnego uzasadnienia; 3) art. 24 § 1 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku stron o zmianę lub weryfikację osoby prowadzącej analizę urbanistyczną pomimo stwierdzonych rozbieżności w dwóch analizach tych samych danych sporządzonych przez tę samą osobę, co budzi wątpliwości co do bezstronności i rzetelności postępowania; 4) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy naruszających zasadę dobrego sąsiedztwa, w tym poprzez nieuwzględnienie, że parametry, gabaryty i forma architektoniczna planowanego budynku wielorodzinnego odbiegają od charakteru zabudowy sąsiedniej, co prowadzi do dysharmonii urbanistycznej i pogorszenia warunków bezpieczeństwa komunikacyjnego. Nadto Skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodu zeznań świadków: A. S. i L. B. na okoliczności stwierdzone w skardze oraz dowodu z dokumentów wskazanych w pkt 1 do 12 (lista dowodów) na okoliczności podniesione w zarzutach. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie wniesionych zarzutów. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja ani poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji nie naruszają bowiem prawa materialnego, nie są dotknięte kwalifikowanymi wadami skutkującymi wznowieniem postępowania bądź stwierdzeniem nieważności ani nie uchybiają regułom procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem z mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Przechodząc do merytorycznej oceny wydanych w sprawie rozstrzygnięć w pierwszej kolejności należy odnotować, że postępowanie o wydanie warunków zabudowy zostało wszczęte 15 maja 2024 r. (art. 61 § 3 k.p.a.), tj. po wejściu w życie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688 z późn. zm.; dalej "ustawa zmieniająca"). Zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej (w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. od 24 września 2023 r.) i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Teren inwestycyjny na dzień wydania decyzji przez organy obu instancji objęty był studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B., które zostało przyjęte uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B. wraz ze zmianami. Wobec tego wniosek Inwestorów podlegał rozpoznaniu z uwzględnieniem art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej (tj. przed 24 września 2023 r.), a w pozostałym zakresie z uwzględnieniem przepisów u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym od 24 września 2023 r. z wyjątkiem przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a. W rozpoznawanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1116) do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan normatywny sprawy, tj. zastosowały przepisy u.p.z.p. po zmianach dokonanych ustawą zmieniającą, z uwzględnieniem art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej oraz przepisy rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedza postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w rozporządzeniu z 26 sierpnia 2003 r. Narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której sporządzenie nakazuje art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Jak wynika z akt sprawy, analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu, a także projekt decyzji o warunkach zabudowy zostały sporządzone przez urbanistę mgr inż. arch. M. U.. Architekt sporządzający projekt decyzji o warunkach zabudowy był jednocześnie Zastępcą Naczelnika Wydziału Urbanistyki i Architektury w Urzędzie Miasta w B.. Okoliczność ta nie skutkuje jednak ani wyłączeniem tej osoby od prowadzenia sprawy, ani też wyłączeniem organu od rozpoznania sprawy. Z samego faktu łączenia tych ról nie można wywieść, że urbanista jest stronniczy i faworyzuje jedną ze stron postępowania, czy to inwestora, czy pozostałe strony tego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA") z 24 kwietnia 2025 r., II OSK 853/24, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Jeśli zaś chodzi o przyczyny wyłączenia określone w art. 24 § 3 k.p.a. to stosowanie tego przepisu następuje na wniosek pracownika, na żądanie strony albo z urzędu. W rozpoznawanej sprawie ani pracownik urzędu miasta (urbanista), ani jego bezpośredni przełożony nie uznali, aby wystąpiły okoliczności niewymienione w art. 24 § 1 k.p.a., które mogłyby wpływać na bezstronność. Także strony postępowania administracyjnego, w tym Skarżący, nie uznały za celowe żądania wyłączenia pracownika (urbanisty) od udziału w postępowaniu. W odwołaniu od decyzji z 4 sierpnia 2025 r. Odwołujący wyrazili swoje wątpliwości co do rzetelności analizy urbanistycznej i wnieśli o wyznaczenie innego pracownika, który przeprowadzi ponownie tę analizę. Wniosek ten nie stanowi jednak żądania wyłączenia pracownika – tym bardziej, że Odwołujący nie wskazywali na żadne okoliczności i wątpliwości odnoszące się do osoby sporządzającej analizę, tj. nie kwestionowali jej obiektywności czy bezstronności. W aktach postępowania brak jest jakiegokolwiek pisma stron postępowania, które organy powinny potraktować jako wniosek o wyłączenie pracownika na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. Wobec tego nie doszło do naruszenia art. 60 ust. 4 u.p.z.p. ani art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 24 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących rzetelności analizy urbanistycznej z 30 kwietnia 2025 r. należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że analiza ta ma charakter dokumentu przedstawiającego ocenę specjalistyczną (por. art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), a więc charakter zbliżony do dowodu z opinii biegłego (por. np. wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., II OSK 2785/19, CBOSA). Z uwagi na specjalistyczny charakter analizy, jej zakwestionowanie jako dowodu mogącego stanowić podstawę ustaleń w danej sprawie, wymaga, co do zasady, wykazania, że zawarte w niej ustalenia są oczywiście błędne lub nielogiczne (por. np. wyrok NSA z 19 stycznia 2023 r., II OSK 2631/21 oraz wyrok NSA z 24 października 2023 r., II OSK 839/22, opubl. w CBOSA). W realiach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z tego rodzaju wadami analizy. Jeśli chodzi o kwestionowane przez Skarżących dane dotyczące wysokości obiektów to – jak wynika z treści analizy i z wyjaśnień organów – pomiary wysokości zostały wykonane przy wykorzystaniu danych lidar w programie LiMON i w sposób który wynika z art. 2 pkt 30 u.p.z.p. W aktach sprawy znajdują się wyniki przeprowadzonych pomiarów wysokości poszczególnych obiektów objętych analizą urbanistyczną. Różnice w pomiarach w stosunku do analizy wykonanej 6 września 2024 r. wynikają ze zmiany metodologii wykonywania pomiarów. Prawidłowo obszarem analizy objęto całą działkę nr [...], która jak wynika z mapy zasadniczej, zabudowana jest budynkiem gospodarczym i budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Dane zawarte w tabeli pt. "Analiza cech poszczególnych obiektów" jednoznacznie wskazują, że analizie podlegał budynek mieszkalny jednorodzinny znajdujący się na tej działce. Kwestia błędnego - jak twierdzą Skarżący - adresu działki nr [...] pozostaje bez znaczenia dla oceny rzetelności analizy skoro z jej części tekstowej i graficznej jednoznacznie wynika jaki obiekt był przedmiotem badania przez architekta. W obszarze analizowanym, na działkach dostępnych z ulicy [...] (droga gminna) występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna. Prawidłowo zatem przyjęto, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji mieszkaniowej, jaka znajduje się w obszarze analizowanym. Obydwa rodzaje zabudowy - wielorodzinna i jednorodzinna należą do tej samej kategorii zabudowy mieszkaniowej, pełnią tę samą funkcję mieszkaniową, a zatem nie ma między nimi sprzeczności. W tym miejscu podkreślić trzeba, że wymóg realizacji zasady dobrego sąsiedztwa nie oznacza ograniczenia nowej zabudowy do możliwości powstawania na danym obszarze jedynie obiektów tożsamych z już istniejącymi (por. wyroki NSA z: 2 lutego 2016 r., II OSK 1383/14; 22 listopada 2022 r., II OSK 8/20; 9 lutego 2023 r., II OSK 2850/21 - opubl. w CBOSA). Nadto należy zauważyć, że na terenie objętym analizą urbanistyczną nie mamy do czynienia z jednolitą zabudową mieszkaniową jednorodzinną, a w najbliższym sąsiedztwie działki inwestycyjnej, tj. przy ul. [...] znajduje się zabudowa wielorodzinna. Przechodząc do kwestii poszczególnych wskaźników i parametrów określonych dla planowanej inwestycji należy wskazać, że wysokość i szerokość elewacji nowej zabudowy wyznaczono na podstawie średnich wartości w obszarze analizy. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu wyznaczono odstępując od średniego wskaźnika tych wielkości dla obszaru analizowanego, co było dopuszczalne w świetle § 5 ust. 2 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Z przeprowadzonej analizy wynika, że w obszarze analizowanym wielkość powierzchni zabudowy wynosi od 10 % do 37,6%, średnio 22,1%. Dla projektowanej inwestycji przyjęto, że wielkość powierzchni zabudowy powinna mieścić się w granicach od 18 % do 22,4% powierzchni działki. Organy uzasadniając ustalenie wskaźnika o wartości nieuśrednionej odwołały się do danych dotyczących działek zabudowanych w najbliższym sąsiedztwie, tj. przy ul. [...](dolny wskaźnik) i przy ul. [...] (górny wskaźnik) i przyjęły, że - z uwagi na zróżnicowanie tego parametru w obszarze analizowanym - zapewnienie ładu przestrzennego wymaga, aby nowa zabudowa mieściła się w granicach istniejących wielkości powierzchni zabudowy z odniesieniem do najbliższego sąsiedztwa działki inwestycyjnej. Jeśli chodzi o ustalenia dotyczące geometrii dachu to z analizy wynika, że dominują dachy dwu i wielospadowe o nachyleniu ponad 30°, występują też dachy jednospadowe i płaskie. Zatem ustalenie geometrii dachu w decyzji o warunkach zabudowy nastąpiło zgodnie z § 8 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., tj. na podstawie geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym i dla niego charakterystycznej. Organy wskazały przy tym, że nie wpłynie to w żadnym stopniu na naruszenie dotychczas zastanych warunków, wręcz przeciwnie - pozwoli na nawiązanie do parametrów obiektów budowlanych występujących na obszarze analizowanym. Teren działki inwestycyjnej posiada pośredni dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną na działce nr [...] (służebność), z włączeniem do drogi publicznej projektowanym zjazdem, na warunkach ustalonych z zarządcą drogi. Organy stwierdzając spełnienie przez Inwestorów warunku dostępu do drogi publicznej powołały się na pismo Miejskiego Zarządu Dróg w B. z 29 sierpnia 2024 r. i uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy pismem z 6 czerwca 2025 r. Wskazać trzeba, że ww. uzgodnienie było wiążące dla organów rozstrzygających sprawę warunków zabudowy. Tym samym organy nie były uprawnione do badania prawidłowości dokonanego uzgodnienia. Istotą uzgodnienia jest przerzucenie rozstrzygnięcia w pewnym - ściśle określonym przepisami - zakresie na inny, bardziej wyspecjalizowany organ administracji. Dodać należy, że konieczna dla ustalenia warunków zabudowy przesłanka dostępu do drogi publicznej wypełniona jest nie tylko wówczas, gdy zjazd już istnieje, ale również wtedy, gdy w stanie faktycznym sprawy istnieje potencjalna możliwość wykonania zjazdu (por. wyrok NSA z 19 marca 2013 r., II OSK 2208/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 12 września 2017 r., II SA/Bk 464/17 – opubl. w CBOSA). Zarzut, że parametry drogi i infrastruktury są niewystarczające nie jest zasadny, gdyż o tych kwestiach decyduje ich zarządca. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że także przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. została spełniona. Pisma zarządców infrastruktury technicznej co do możliwości obsługi planowanej inwestycji w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną i środki łączności, wodę oraz odprowadzania ścieków sanitarnych i wód opadowych są wystarczające dla spełnienia warunku zapewnienia wykonania uzbrojenia terenu inwestycji. Na etapie decyzji o warunkach zabudowy badana jest jedynie kwestia czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a to zostało potwierdzone przez zarządców. Szczegóły techniczno-budowlane przyłączy do sieci, zostaną ustalone na etapie pozwolenia na budowę. Zgoda właścicieli działki nr [...] na wykonanie przyłącza wodociągu i kanalizacji przez tę działkę nie stanowi pozytywnej przesłanki ustalenia warunków zabudowy. Wymóg zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. dotyczy uzyskania zapewnienia gestora mediów, tj. przedsiębiorstwa dostarczającego dane usługi, o tym, że planowana inwestycja może uzyskać przyłączenie do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Wobec tego na etapie uzyskiwania warunków zabudowy inwestor nie musi legitymować się zgodą na ustanowienie służebności przesyłu na prowadzenie sieci wodociągowej (por. wyrok NSA z 5 lipca 2023 r. II OSK 1698/21, opubl. w CBOSA). Podkreślić należy, że ustalenie warunków zabudowy nie przesądza o tym, czy i kiedy inwestycja zostanie zrealizowana. Kwestię tę rozstrzyga się w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w którym bada się zgodność projektu budowlanego pod kątem zgodności zawartych w nim rozwiązań z przepisami prawa, w tym także co do zaopatrzenia w wodę, sposobu odprowadzenia ścieków sanitarnych i zagospodarowania wód opadowych. Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga o rozwiązaniach technicznych obiektu (por. wyrok NSA z 25 czerwca 2013 r., II OSK 428/13, opubl. w CBOSA). Sąd wskazuje także, że ponowne postępowanie jakie prowadził Organ I instancji po uchyleniu przez Kolegium decyzji z 12 listopada 2024 r. nie było ani dalszym ciągiem, ani też przedłużeniem postępowania odwoławczego. Po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sprawa wraca do poprzedniego (pierwotnego) stanu i postępowanie przed organem pierwszej instancji toczy się od początku, zatem na nowo zostaje ustalony stan sprawy zarówno faktyczny jak i prawny (por. wyrok NSA z 7 marca 2018 r., II OSK 1219/16, opubl. w CBOSA). Wbrew stanowisku Skarżących, organy prowadzące postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do wniosków dowodowych Skarżących zgłoszonych w skardze należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie kontroluje prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji. W postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów. Przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków było zatem niedopuszczalne. Z kolei dokumenty załączone do skargi, oznaczone nr 2-12 znajdują się w aktach administracyjnych sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.