II SA/Gl 1163/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicach Jacka Pańczyka sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony zwierząt oddala skargę.

Wnioskiem z dnia [...] r. Fundacja "A: z siedzibą w W. przy ul. [...], reprezentowana przez adwokat K. T., zwróciła się do Wójta Gminy P. o wydanie decyzji o czasowym odebraniu K. S., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...], [...]-[...] R., [...], następujących zwierząt: jednego niedźwiedzia brunatnego, jednego krokodyla kajmana, jednego żółwia jaszczurowatego, jednego żółwia zawiasowego oraz o przekazanie wymienionych zwierząt Ogrodowi Zoologicznemu w P. przy ul. [...] i obciążenie właściciela zwierząt kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt. W tym samym dniu wskazana powyżej fundacja działając w oparciu o treść art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (obecnie tj. Dz.U. z 2017 poz, 1840 z późn. zm., dalej zwana u.o.z.) odebrała właścicielowi - K. S. wyżej wymienione zwierzęta. Postanowieniem z dnia [...] r. znak [...]; [...] Wójt Gminy P. dopuścił "B" z siedzibą w W. przy ul. [...], jako organizację społeczną do udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierząt K. S.. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik "B" z siedzibą w W. zwróciła się do Wójta Gminy P. o wydanie decyzji odmawiającej odebranie zwierząt K. S., gdyż istnieją wątpliwości, czy są spełnione przesłanki art, 7 ust. 3 u.o.z. W dniu [...] r. pełnomocnik K. S. przesłała do wiadomości Wójtowi Gminy P. zażalenie do Sądu Rejonowego w J. na zatrzymanie przeprowadzone w dniu [...]r. oraz dokumenty dotyczące odebranego niedźwiedzia brunatnego. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik Fundacji "A", wyjaśniła, że ww. wniosku z dnia [...] r. błędnie wskazano liczbę i gatunki odebranych zwierząt. Adwokat sprostowała, iż w dniu [...] r. odebrano: jednego niedźwiedzia brunatnego, jednego krokodyla nilowego, dwa żółwie jaszczurowate i jednego żółwia pustynnego. Ponadto przekazała kopię opinii Instytutu Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk z dnia [...] r. w sprawie warunków utrzymywania i dobrostanu niedźwiedzia brunatnego, sporządzoną na podstawie oględzin dokonanych na miejscu przetrzymywania zwierzęcia w dniu [...] r., a także obserwacji po jego przewiezieniu do Ogrodu Zoologicznego w P. w dniach [...]-[...]r. Pismem z dnia [...]r. Dyrektor Ogrodu Zoologicznego w P. poinformowała Wójta Gminy P., iż po interwencji w dniu [...] r, do Ogrodu Zoologicznego w P. przekazano wskazane powyżej zwierzęta oraz przesłano informacje związane ze stanem ich zdrowia. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik Fundacji "A", za pośrednictwem Wójta Gminy P., złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej, na postanowienie Wójta Gminy P. znak [...]; [...] z dnia [...]r. o dopuszczeniu "B" z siedzibą w W., jako organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku – Białej postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] umorzyło postępowanie zainicjowane ww. zażaleniem. Prokuratura Rejonowa w J. przesłała Wójtowi Gminy P. odpis, uzyskanej w toku postępowania karnego, opinii biegłego sądowego z zakresu psychologii zwierząt z dnia [...] r., jednocześnie w oparciu o treść w/w opinii Prokurator, wniósł o wydanie decyzji o odebraniu zwierząt, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt. 3 u.o.z. oraz o umieszczeniu zwierząt w Ogrodzie Zoologicznym w P., gdzie czasowo przebywają na podstawie postanowienia wydanego w toczącym się postępowaniu karnym. Ponadto Prokurator wniósł o obciążenie kosztami transportu, utrzymania oraz koniecznego leczenia ich dotychczasowego właściciela. Pismami z dnia [...] r. oraz [...] r. pełnomocnik K. S., wskazała, iż kwestionuje w całości opinię biegłego z dnia [...] r. oraz wniosła o uznanie jej w całości za nierzetelną Kolejnym pismem z dnia [...] r. wniosła o wydanie decyzji odmownej i natychmiastowy zwrot zwierząt K. S.. Prokuratura Rejonowa w J. pismem z dnia [...] r. przesłała Wójtowi Gminy P. odpis aktu oskarżenia przeciwko S. i K. małż. S. oraz wniosła o niezwłoczne zakończenie postępowania administracyjnego w sprawie czasowego odebrania zwierząt K. S.. Decyzją z dnia [...]r. nr [...], [...] Wójt Gminy P. orzekł o czasowym odebraniu właścicielowi K. S. następujących zwierząt: niedźwiedzia brunatnego, krokodyla nilowego, dwóch żółwi jaszczurowatych oraz żółwia pustynnego. Jednocześnie orzekł o przekazaniu odebranych zwierząt Ogrodowi Zoologicznemu w P. oraz o obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia dotychczasowego właściciela. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ stwierdził, że zasadne było odebranie zwierząt ze względu na niewłaściwe warunki ich przetrzymywania, które zagrażały ich życiu lub zdrowiu, a także nie spełniały zapisów określonych w rozporządzeniu Ministra środowiska z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania poszczególnych gatunków zwierząt wykorzystywanych do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych (Dz.U. 2004 Nr 16, poz. 166). Wskazano, że niedźwiedź brunatny przebywał w przyczepie samochodowej lub na małym wybiegu o wymiarach ok. 3,60 m x 5,80 m, bez odpowiedniego zabezpieczenia, powodując zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Wybieg nie pozwalał na zaspokojenie nawet minimalnych potrzeb fizycznych i psychicznych zwierzęcia, nie zapewniając mu możliwości odpowiedniej dawki ruchu i realizacji podstawowych potrzeb behawioralnych. Ponadto u niedźwiedzia stwierdzono brak górnych kłów, poranione palce, brak pazurów oraz deformacje kończyn, utrudniające zwierzęciu normalne poruszanie się. Stan zdrowia niedźwiedzia wskazuje, że zwierzę to było wykorzystywane do występów przed publicznością, pomimo że było chore i cierpiące. Warunki w jakich niedźwiedź był utrzymywany w cyrku (m.in. ciągłe zmiany miejsca pobytu, brak stałego własnego terytorium), nie zapewniały mu możliwości realizowania istotnych zachowań oraz możliwości realizowania rocznego cyklu fizjologicznego, podczas którego, zależnie od pory roku, zmienia się dieta, wygląd (zmiana sierści), jak i zachowanie (hibernacja). Następnie oceniając czy istniały podstawy do odebrania objętych zaskarżoną decyzją gadów organ stwierdził, że dwa żółwie jaszczurowate, jeden żółw pustynny i jeden krokodyl nilowy były przetrzymywane w części naczepy transportowej, bez dostępu do światła dziennego, pomieszczenie to nie było również wyposażone w lampę UVB, emitującą światło imitujące światło promieni słonecznych. W tym samym pomieszczeniu trzymane były zwierzęta gatunków o różnych potrzebach klimatycznych, co z punktu widzenia dobrostanu tych zwierząt było poważnym zaniedbaniem. Wskazywano, że gady są zwierzętami zmiennocieplnymi, w związku z czym nagłe zmiany warunków i temperatury otoczenia, na jakie narażane były zwierzęta, stanowiło dla nich nie tylko duży dyskomfort fizyczny i psychiczny lecz także bezpośrednie zagrożenie dla ich zdrowia i życia z powodu ryzyka wychłodzenia. Ponadto w tym samym niewielkim pomieszczeniu utrzymywano również małe ssaki (świnki morskie), co powoduje złamanie obowiązujących przepisów, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania poszczególnych gatunków zwierząt wykorzystywanych do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych specjalnych, zabraniających utrzymywania w bezpośrednim sąsiedztwie gatunków tworzących układ drapieżnik-ofiara. Dwa żółwie jaszczurowate umieszczone były razem w ciasnym, plastikowym pojemniku o powierzchni ok. 1 m2. Dno pojemnika nie było niczym wyłożone, a poziom wody uniemożliwiał realizację naturalnych zachowań, m. in. pływanie w wodzie. Żółwie te nie miały również możliwości wyjścia z wody na "suchy ląd" i odpowiedniej termoregulacji, czego wymagają zwierzęta zmiennocieplne, W pomieszczeniu dostęp do światła dziennego był bardzo ograniczony, a terrarium nie było wyposażone w lampę grzewczą, ani w lampę UVB. Żółw pustynny, podobnie jak żółwie jaszczurowate, przebywał w ciasnym plastikowym pojemniku o powierzchni ok. 1,5 m2. Dno pojemnika wysypane było trocinami, które są nieodpowiednim podłożem dla tego gatunku zwierząt. Brak ruchu, światła słonecznego nieodpowiednia dieta spowodowały otyłość oraz deformację pancerza zwierzęcia. Krokodyl nilowy trzymany był w plastikowym pojemniku o powierzchni nieprzekraczającej 1 m2, w którym zwierzę nie było w stanie przyjąć wyprostowanej pozycji ciała. Terrarium nie było odpowiednio zabezpieczone. Krokodyl pozbawiony był możliwości realizacji istotnych dla tego gatunku zachowań (pływanie, nurkowanie, zanurzenie w wodzie). W związku z powyższym organ stwierdził, że wszystkie odebrane zwierzęta przebywały w niewłaściwych warunkach bytowania, uniemożliwiających im realizację naturalnych potrzeb i zachowań. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. S. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: . - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, z uzasadnienia której nie wynika, jakie fakty organ uznał za udowodnione, a nadto na jakich faktach i dowodach oparł zaskarżone rozstrzygnięcie, jak również nie wynika, z jakich przyczyn odmówił wiarygodności innym dowodom, w szczególności protokołom kontroli przeprowadzanych każdorazowo przez innego Powiatowego Inspektora Weterynarii, których istnienie organ zdaje się zupełnie pominął; . - art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; . - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie ze względu na brak wyczerpującego, merytorycznego uzasadnienia nie budzi zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; . - art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt. 10 ustawy o ochronie zwierząt poprzez błędne przyjęcie, iż zwierzęta przebywały w niewłaściwych warunkach bytowania, uniemożliwiających im realizację naturalnych potrzeb i zachowań. Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania od organu I instancji, w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika. Do odwołania dołączono protokoły z kontroli weterynaryjnej zwierząt. Pełnomocnik Fundacji "A" w odpowiedzi na odwołanie z dnia [...] roku wniosła o oddalenie odwołania w całości jako oczywiście bezzasadnego. Swoje stanowisko w sprawie zajął również Prokurator Rejonowy w J., który w piśmie z dnia [...] r. powiadomił, że podtrzymuje dotychczasowe swoje stanowisko w sprawie i wnosi o uznanie badanej decyzji organu I instancji za prawidłową a w konsekwencji o utrzymanie jej w mocy. W jego ocenie materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym odpowiada dowodom zebranym w karnym postępowaniu przygotowawczym o sygn. [...] zakończonym skierowaniem aktu oskarżenia przeciwko stronom postępowania o występki z art. 35 ust. la u.o.z. Zdaniem Prokuratora materiał postępowania wskazuje na znęcanie się nad zwierzętami w drodze ich długotrwałego utrzymywania w niewłaściwych warunkach bytowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej decyzją z dnia [...]r., nr [...], działając na podstawie art. 17, 18 i 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (obecnie t. jedn. Dz. U. z 2018 r. 570), art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (obecnie t. jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) przy zast. art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. (Dz. U. poz. 935), art. 1 ust 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 7 ust. 1, 2, 2a i 3 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 856 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego okoliczności ujawnione w niniejszej sprawie przekonują, że właścicielka zwierząt miała świadomość, że niedźwiedź brunatny, krokodyl nilowy, 2 żółwie jaszczurowate oraz żółw pustynny są istotami żyjącymi, zdolnymi do odczuwania cierpienia. Pomimo tych okoliczności właścicielka nie szanowała swoich zwierząt i nie zapewniła im właściwej ochrony i opieki, co skutkowało ich schorowaniem. W sprawie nie zaszła też przesłanka wyłączenia świadomości właścicielki co dopuszczania do zadawania posiadanym przez siebie zwierzętom bólu i cierpień. Organ wskazał, że zabrane zwierzęta są zwierzętami nieudomowionymi i tym samym ich badanie wymagało zasięgnięcia wiedzy osób mających specjalistyczną dziedzinie w tym zakresie. W tym celu w sprawie zabezpieczono opinie lekarzy weterynarii mających wiedzę w zakresie zwierząt egzotycznych oraz opinię biegłego lekarza z dziedziny psychologii zwierząt. Wskazane dokumenty zestawiono z dokumentacji kontrolną Powiatowych Lekarzy Weterynarii, co pozwoliło na wyprowadzenie odrębnych wniosków niż te, jakie ci ostatni wskazywali w swoich raportach. Wnioski Kolegium sprzeczne z kontrolami Powiatowych Lekarzy Weterynarii zostały oparte i wyciągnięte z pozostałych opinii zalegających w aktach sprawy jak i z materiału dochodzenia Prokuratury Rejonowej w J. o sygn. [...]. Odnotować w tym miejscu należy, że działalność prowadzona przez właścicielkę firmy polega na działalności artystycznej z użyciem egzotycznych zwierząt. Zwierzęta większą część czasu spędzają poza swoim macierzystym miejscem w B., jeżdżąc po różnych miastach w Polsce. O ile w ich macierzystym miejscu przebywania mogą mieć warunki odpowiednie dla swoich potrzeb (jak to wynika z protokołów kontroli), o tyle nie można zaaprobować, że w czasie występów, a w szczególności licznych podróży ich właściciel zapewnia im odpowiednie warunki bytowe. Ta ostatnia okoliczność bezspornie wynika z akt sprawy, a zaniedbania K. S. doprowadziły do tego, że odebrane jej zwierzęta odczuwały cierpienie i ból. Tym samym nie znaleziono podstaw do kwestionowania tych wniosków i tym samym przeprowadzona przez organ I instancji subsumpcja była słuszna. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K. S. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji w całości oraz zasądzenie od organu administracyjnego kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1/ obrazę przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę wszystkich dowodów w sprawie, w szczególności dokumentacji fotograficznej wykonanej w dniu [...] roku w miejscu odebrania zwierząt, a także przesłanej przez skarżącą do akt postępowania, jak również zeznań świadków tj. N. V., M. J., K. F., R. F. oraz znajomego K. S. - K. W. - pomagającego jej szukać i przetransportować niedźwiedzia brunatnego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji bez oceny całokształtu materiału dowodowego; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków z niego nie wynikających, a nadto sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji błędne ustalenie przez organ, że zaszły przesłanki uzasadniające czasowe odebranie K. S. zwierząt, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności z licznych protokołów kontroli przeprowadzonych przez Powiatowych Lekarzy Weterynarii w sposób niezbity wynika, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że K. S. znęcała się nad zwierzętami; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków z niego nie wynikających, a nadto w sposób oczywisty sprzecznych ze stanem faktycznym poprzez przyjęcie, iż kontrole Powiatowych Lekarzy Weterynarii odbywały się jednie w macierzystym miejscu przebywania zwierząt, a w konsekwencji przyjęcie za podstawę ustaleń jedynie opinie lekarzy współpracujących z Fundacją "A" lub Ogrodem Zoologicznym w P.; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ w toku postępowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenia dowodu z dodatkowej opinii biegłego lekarza weterynarii, a także nie zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję, wobec sprzecznych ze sobą opinii i protokołów kontroli znajdujących się w aktach postępowania, a w konsekwencji wydanie decyzji na postawie niepełnego materiału dowodowego; - art. 138 k.p.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo tego, że organ nie wskazał dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom - wskazanym przez Skarżącą odmówił wiarygodności i mocy dowodowej poprzez nie podanie przyczyn podjętych decyzji, w szczególności protokołom kontroli przeprowadzanych każdorazowo przez innego Powiatowego Inspektora Weterynarii, których istnienie organ zdaje się zupełnie pominął, czym organ naruszył również art. 7 k.p.a. oraz 8 k.p.a.; 2/ obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt. 10 ustawy o ochronie zwierząt (dalej u.o.z.) poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż zwierzęta przebywały w niewłaściwych warunkach bytowania, uniemożliwiających im realizację naturalnych potrzeb i zachowań, znęcano się nad zwierzętami poprzez zadawanie im bólu lub cierpień, przetrzymywano na terenie na którym narażone były na uszkodzenie ciała, czego następstwem było naruszenie przez organ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 158 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że sposób odebrania zwierząt wskazywał, że osoby które przyjechały odebrać zwierzęta tj. dyrektor ZOO w P. oraz przedstawiciele fundacji "A", działający w asyście funkcjonariuszy Policji oraz dziennikarzy, dokonały tego z bezpośrednim zamiarem zabrania konkretnych zwierząt, których akurat brakowało w [...]ZOO. Podniesiono, że nie ma określonych przepisami prawa konkretnych wymiarów klatki w której ma przebywać niedźwiedź brunatny, czy inne odebrane K. S. zwierzęta wykorzystywane do celów artystycznych i widowiskowych. Wskazano, że niedźwiedź już w momencie zakupu nie posiadał pazurów, a przyczepa w której przebywał była zawsze otwarta, było w niej okno oraz zawsze w środku wybiegu znajdowało się drzewo, aby niedźwiedź czuł się jak najbardziej komfortowo (widać to na zdjęciach k. 125 verte fot. 3,4,5 i 6, k. 126 verte fot. 9 i 10, k. 127 verte fot. 14, dołączonych do akt postępowania [...]). Przyczepa zamykana była tylko na czas przejazdów, tak więc niedźwiedź miał stały dostęp do naturalnego podłoża. Na zdjęciach wykonanych przez policję w trakcie interwencji widać, że niedźwiedź ma rozstawiony wybieg, przyczepa nie była zacieniona, poszerza się ona o dwie kilkumetrowe części, a krata jest bez zadaszenia. Ma wysuwaną klapę, która była na postojach rozłożona, więc niedźwiedź w każdym momencie, mógł wyjść na zewnątrz. W protokole oględzin z dnia [...] roku znajdującym się w aktach postępowania [...] wyraźnie zaznaczono, że w terrarium żółwia pustynnego znajduje się płyta grzewcza wraz z lampą, a dwa żółwie znajdują się w wodzie. Wskazano, że urządzenia do utrzymywania odpowiedniej temperatury wody u żółwi jaszczurowatych były zainstalowane, jednak w roku [...] było wyjątkowo upalne lato i nie było potrzeby dodatkowego podgrzewania wody. Temperatury w tym okresie niejednokrotnie dochodziły do 30°C. Podkreślono, że w każdym miejscu, w którym zatrzyma się cyrk musi on o tym fakcie zawiadomić Powiatowego Inspektora Weterynarii. W każdym miejscu kontrolę przeprowadzają inni Powiatowi Lekarze Weterynarii. W samych protokołach zawsze podane jest miejsce i data przeprowadzonej kontroli z których jasno wynika, iż każdorazowo kontrola przeprowadzana była w różnych miejscowościach, a także przez różnych lekarzy weterynarii. a nie jak wskazał to organ jedynie w macierzystym miejscu przybywania zwierząt w B.. W [...] r. miało miejsce 7 kontroli, które przeprowadziło aż 10 lekarzy. Żadna kontrola nie wykazała uchybień i złego traktowania zwierząt w cyrku [...]. Jedna z kontroli odbyła się w dniu [...] roku. W protokole tej kontroli widać, iż lekarz weterynarii 5 dni przed interwencją Fundacji "A" nie stwierdził żadnych uchybień. W protokole kontroli lekarz zwraca uwagę nie tylko na stan zdrowia zwierząt, ale również na inne kryteria, takie jak chociażby miejsce utrzymywania zwierząt, uwzględnienie naturalnego zachowania przy karmieniu, warunki w jakich przetrzymuje się zwierzęta czy zapewnienie zwierzętom opieki lekarsko- weterynaryjnej. Są również oddzielne rubryki, gdzie lekarz wpisuje inne uwagi, zalecenia i zastrzeżenia. Zaakcentowano, że skarżąca wszystkie te kontrole przeszła pozytywnie. Wszelkie kontrole, które były przeprowadzane przez niezależnych lekarzy weterynarii wyraźnie pokazują, iż wszystkie wymagania co do warunków były spełnione, a zwierzęta były w dobrym stanie i z pewnością nie groziło im niebezpieczeństwo utrat) życia i zdrowa. Zdaniem skarżącej organy orzekające w sprawie nie sprecyzowały jakie konkretnie obowiązki nie były dochowane czy które zakazy zostały złamane. Ponadto nie wzięto pod uwagę dowodu w postaci chociażby zeznań pracowników cyrku, dokumentacji fotograficznej czy protokołu oględzin miejsca. Organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny, z jakich przyczyn odmówił wiarygodności protokołom kontroli wydanym przez Powiatowych Lekarzy Weterynarii. Żaden z organów będących na terenie cyrku nie uzasadnił "przypadku niecierpiącego zwłoki", o którym mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z. Organ procesowy powinien dysponować informacjami, na podstawie których może zasadnie przypuszczać, że w danym miejscu lub u danej osoby dochodzi/ło do znęcania nad zwierzętami. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] . w sprawie czasowego odebrania zwierząt skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...], stanowił art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1840, dalej: ustawa). W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w przepisie art. 7 ustawy uregulowane zostały dwa różne (odrębne) tryby postępowania właściwego organu prowadzące do wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierząt. Stosownie do art. 7 ust. 1, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Natomiast w myśl art. 7 ust. 3 ustawy, w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W sytuacji określonej w art. 7 ust. 1 czasowe odebranie zwierzęcia musi poprzedzać wydanie konstytutywnej decyzji administracyjnej w tym przedmiocie, zaś w trybie przewidzianym w art. 7 ust. 3 ustawy, odnoszącym się do "przypadków niecierpiących zwłoki", to czynność polegająca na faktycznym odebraniu zwierząt poprzedza podjęcie przez właściwy organ decyzji w takiej sprawie. Nie tylko w tym należy upatrywać różnicy między stosowaniem wskazanych trybów. Także opisane w hipotezach przepisów stany faktyczne, stanowiące zasadniczą przesłankę wydania decyzji, są różne. W pierwszym przypadku (art. 7 ust. 1) chodzi o sytuacje, w których mamy do czynienia ze znęcaniem się nad zwierzęciem ( w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy). W drugim zaś chodzi o sytuację niecierpiącą zwłoki, bowiem dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu (niekoniecznie przyczyną tego będzie znęcanie się właściciela bądź opiekuna nad zwierzęciem). Analiza postanowień art. 7 ust. 3 ustawy może prowadzić do wniosku, że wydanie "następczej" decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia wymaga zaistnienia kumulatywnie dwu przesłanek. Po pierwsze - pozostawanie zwierzęcia u aktualnego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. To zagrożenie może być oczywiście spowodowanie znęcaniem się nad zwierzęciem, ale też innym zachowaniem np. brakiem opieki weterynaryjnej nad chorym czy rannym zwierzęciem. Źródłem zagrożenia, jak należy sądzić, będzie zachowanie (działanie, zaniechanie) właściciela (opiekuna). Po drugie - zaistniał stan niecierpiący zwłoki, który wmusza natychmiastowe odebranie zwierzęcia. Możliwa jest także inna, akceptowania przez skład orzekający, interpretacja przepisu, znajdująca uzasadnienie logiczne i funkcjonalne, zgodnie z którą w każdym takim przypadku, kiedy pozostawanie zwierzęcia u aktualnego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, mamy do czynienia ze stanem niecierpiącym zwłoki w czasowym odebraniu zwierzęcia. Wobec tego, wydanie decyzji na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy nie musi wiązać się z zaistnieniem jakiś nadzwyczajnych zdarzeń, które uzasadniałyby stan niecierpiący zwłoki. Stan taki powoduje już samo zagrożenie dla życia czy zdrowia zwierząt. Niewątpliwie, zważywszy na cel ustawy, prawodawcy chodzi o możliwość czasowego odebrania zwierzęcia, jeśli tylko zachodzi stan zagrożenia. Instytucja ta ma charakter profilaktyczny, bowiem o stałym odebraniu ("przepadku zwierzęcia") może orzec jedynie sąd (art. 7 ust. 6 ustawy). Ten stan zagrożenia, jak należy przyjąć w kontekście tak określonego charakteru wskazanej instytucji, powinien istnieć w dacie wydania decyzji, a więc być aktualny, skoro decyzja o czasowym odebraniu nie ma stanowić jedynie sankcji za niewłaściwe postępowanie ze zwierzętami.. W ocenie Sądu, stan faktyczny przedmiotowej sprawy odpowiada tak zrekonstruowanej normie zawartej w art. 7 ust. 3 ustawy. W pierwszym rządzie należy podkreślić, że sytuacja w jakiej zwierzęta się znajdowały nie odpowiadała podstawowym standardom, wyznaczonym głównie ze względu na ochronę zdrowia zwierząt, określonym w rozporządzeniu Ministra środowiska z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania poszczególnych gatunków zwierząt wykorzystywanych do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych (Dz.U. 2004 Nr 16, poz. 166).Ponadto, warunki w jakich przebywały zwierzęta, opisane szczegółowo w pierwszej części uzasadnienia, ewidentnie wskazywały na zagrożenie ich zdrowia co znajduje potwierdzenie w stanie ich zdrowia. Warunki te, jak wynika z poczynionych przez organy ustaleń, miały charakter trwały i brak było rokowań co do ich zmiany. Tym samym pozostawanie zwierząt u aktualnego właściciela dalej stanowiło zagrożenie dla ich zdrowia. Wobec tego czasowe odebranie zwierząt trzeba ocenić jako niecierpiące zwłoki. Sąd nie podziela zarzutów podniesionych w skardze. Stan faktyczny sprawy, z punktu widzenia okoliczności prawotwórczych wynikających z art. 7 ust. 3 ustawy, został prawidłowo ustalony w oparciu o zebrane dowody, przy czym ocena w tym zakresie obejmowała także zeznania wskazanych w skardze świadków, dokumentacji fotograficznej oraz protokołów sporządzonych przez lekarzy weterynarii (które nie zawsze są wiarygodne ze względu na czas oraz miejsce i sposób przeprowadzania kontroli, co wynika z zeznań składanych w postępowaniu karnym). Ze względu na poczynione ustalenia nie zachodziła potrzeba powołania biegłego lekarza weterynarii. Nie doszło także do naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt. 10, bowiem w istocie rzeczy podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 7 ust. 3 ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd orzekła jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.