I OSK 18/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 1163/17 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ochrony zwierząt 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz K. S. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 1163/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie ochrony zwierząt. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Wnioskiem z dnia 5 lipca 2016 r. Fundacja M. z siedzibą w W. zwróciła się do Wójta Gminy Pawłowice o wydanie decyzji o czasowym odebraniu K. S., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...], następujących zwierząt: [...] oraz o przekazanie wymienionych zwierząt Ogrodowi Zoologicznemu w P. przy ul. [...] i obciążenie właściciela zwierząt kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt. W tym samym dniu wskazana fundacja, działając w oparciu o treść art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (obecnie tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1840 ze zm.), zwanej dalej "u.o.z.", odebrała właścicielowi wyżej wymienione zwierzęta. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2016 r. Wójt Gminy Pawłowice dopuścił Z. z siedzibą w W., jako organizację społeczną do udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 11 lipca 2016 r. Z. z siedzibą w W. zwrócił się do Wójta Gminy Pawłowice o wydanie decyzji odmawiającej odebranie zwierząt K. S., gdyż istnieją wątpliwości, czy są spełnione przesłanki art. 7 ust. 3 u.o.z. Pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. Fundacja M., za pośrednictwem Wójta Gminy Pawłowice, złożyła na postanowienie z dnia 26 lipca 2016 r. zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku – Białej postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. umorzyło postępowanie zainicjowane ww. zażaleniem. Prokuratura Rejonowa w Jastrzębiu-Zdroju przesłała Wójtowi Gminy Pawłowice odpis, uzyskanej w toku postępowania karnego, opinii biegłego sądowego z zakresu psychologii zwierząt z dnia 20 marca 2017 r., jednocześnie w oparciu o treść ww. opinii Prokurator, wniósł o wydanie decyzji o odebraniu zwierząt, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt. 3 u.o.z. oraz o umieszczeniu zwierząt w Ogrodzie Zoologicznym w P., gdzie czasowo przebywają na podstawie postanowienia wydanego w toczącym się postępowaniu karnym. Ponadto Prokurator wniósł o obciążenie kosztami transportu, utrzymania oraz koniecznego leczenia ich dotychczasowego właściciela. Pismami z dnia 9 maja 2017 r. oraz 1 czerwca 2017 r. K. S. wskazała, że kwestionuje w całości opinię biegłego z dnia 20 marca 2017 r. oraz wniosła o uznanie jej w całości za nierzetelną Kolejnym pismem z dnia 30 maja 2017 r. wniosła o wydanie decyzji odmownej i natychmiastowy zwrot zwierząt K. S. Prokuratura Rejonowa w Jastrzębiu-Zdroju pismem z dnia 5 lipca 2017 r. przesłała Wójtowi Gminy Pawłowice odpis aktu oskarżenia przeciwko S. i K. małż. S. oraz wniosła o niezwłoczne zakończenie postępowania administracyjnego w sprawie czasowego odebrania zwierząt K. S.. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wójt Gminy Pawłowice orzekł o czasowym odebraniu właścicielowi K. S. następujących zwierząt: [...]. Jednocześnie orzekł o przekazaniu odebranych zwierząt Ogrodowi Zoologicznemu w P. oraz o obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia dotychczasowego właściciela. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ stwierdził, że zasadne było odebranie zwierząt ze względu na niewłaściwe warunki ich przetrzymywania, które zagrażały ich życiu lub zdrowiu, a także nie spełniały zapisów określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania poszczególnych gatunków zwierząt wykorzystywanych do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych (Dz. U. Nr 16, poz. 166). W związku z powyższym organ stwierdził, że wszystkie odebrane zwierzęta przebywały w niewłaściwych warunkach bytowania, uniemożliwiających im realizację naturalnych potrzeb i zachowań. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej decyzją z dnia [...] września 2017 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego okoliczności ujawnione w niniejszej sprawie przekonują, że właścicielka zwierząt miała świadomość, że [...] są istotami żyjącymi, zdolnymi do odczuwania cierpienia. Pomimo tych okoliczności właścicielka nie szanowała swoich zwierząt i nie zapewniła im właściwej ochrony i opieki, co skutkowało ich schorowaniem. W sprawie nie zaszła też przesłanka wyłączenia świadomości właścicielki co dopuszczania do zadawania posiadanym przez siebie zwierzętom bólu i cierpień. Organ wskazał, że zabrane zwierzęta są zwierzętami nieudomowionymi i tym samym ich badanie wymagało zasięgnięcia wiedzy osób mających specjalistyczną dziedzinie w tym zakresie. W tym celu w sprawie zabezpieczono opinie lekarzy weterynarii mających wiedzę w zakresie zwierząt egzotycznych oraz opinię biegłego lekarza z dziedziny psychologii zwierząt. Wskazane dokumenty zestawiono z dokumentacji kontrolną Powiatowych Lekarzy Weterynarii, co pozwoliło na wyprowadzenie odrębnych wniosków niż te, jakie ci ostatni wskazywali w swoich raportach. Wnioski Kolegium sprzeczne z kontrolami Powiatowych Lekarzy Weterynarii zostały oparte i wyciągnięte z pozostałych opinii zalegających w aktach sprawy jak i z materiału dochodzenia Prokuratury Rejonowej w Jastrzębiu - Zdroju o sygn. [...]. Odnotowano, że działalność prowadzona przez właścicielkę firmy polega na działalności artystycznej z użyciem egzotycznych zwierząt. Zwierzęta większą część czasu spędzają poza swoim macierzystym miejscem w B., jeżdżąc po różnych miastach w Polsce. O ile w ich macierzystym miejscu przebywania mogą mieć warunki odpowiednie dla swoich potrzeb (jak to wynika z protokołów kontroli), o tyle nie można zaaprobować, że w czasie występów, a w szczególności licznych podróży ich właściciel zapewnia im odpowiednie warunki bytowe. Ta ostatnia okoliczność bezspornie wynika z akt sprawy, a zaniedbania K. S. doprowadziły do tego, że odebrane jej zwierzęta odczuwały cierpienie i ból. Tym samym nie znaleziono podstaw do kwestionowania tych wniosków i tym samym przeprowadzona przez organ I instancji subsumpcja była słuszna. W skardze na powyższą decyzję K. S. zarzuciła: 1) obrazę przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a.; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a.; - art. 138 k.p.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a.; 2) obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt. 10 ustawy o ochronie zwierząt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę wskazał, że wydanie decyzji na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy nie musi wiązać się z zaistnieniem jakiś nadzwyczajnych zdarzeń, które uzasadniałyby stan niecierpiący zwłoki. Stan taki powoduje już samo zagrożenie dla życia czy zdrowia zwierząt. Niewątpliwie, zważywszy na cel ustawy, prawodawcy chodzi o możliwość czasowego odebrania zwierzęcia, jeśli tylko zachodzi stan zagrożenia. Instytucja ta ma charakter profilaktyczny, bowiem o stałym odebraniu ("przepadku zwierzęcia") może orzec jedynie sąd (art. 7 ust. 6 ustawy). Ten stan zagrożenia, jak należy przyjąć w kontekście tak określonego charakteru wskazanej instytucji, powinien istnieć w dacie wydania decyzji, a więc być aktualny, skoro decyzja o czasowym odebraniu nie ma stanowić jedynie sankcji za niewłaściwe postępowanie ze zwierzętami. W ocenie Sądu, stan faktyczny przedmiotowej sprawy odpowiada tak zrekonstruowanej normie zawartej w art. 7 ust. 3 ustawy. Podkreślono, że sytuacja w jakiej zwierzęta się znajdowały nie odpowiadała podstawowym standardom, wyznaczonym głównie ze względu na ochronę zdrowia zwierząt, określonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania poszczególnych gatunków zwierząt wykorzystywanych do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych i specjalnych. Ponadto, warunki w jakich przebywały zwierzęta, ewidentnie wskazywały na zagrożenie ich zdrowia co znajduje potwierdzenie w stanie ich zdrowia. Warunki te, jak wynika z poczynionych przez organy ustaleń, miały charakter trwały i brak było rokowań co do ich zmiany. Tym samym pozostawanie zwierząt u aktualnego właściciela dalej stanowiło zagrożenie dla ich zdrowia. Wobec tego czasowe odebranie zwierząt trzeba ocenić jako niecierpiące zwłoki. Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze. Stan faktyczny sprawy, z punktu widzenia okoliczności prawotwórczych wynikających z art. 7 ust. 3 ustawy, został prawidłowo ustalony w oparciu o zebrane dowody, przy czym ocena w tym zakresie obejmowała także zeznania wskazanych w skardze świadków, dokumentacji fotograficznej oraz protokołów sporządzonych przez lekarzy weterynarii (które nie zawsze są wiarygodne ze względu na czas oraz miejsce i sposób przeprowadzania kontroli, co wynika z zeznań składanych w postępowaniu karnym). Ze względu na poczynione ustalenia nie zachodziła potrzeba powołania biegłego lekarza weterynarii. Nie doszło także do naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10, bowiem w istocie rzeczy podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 7 ust. 3 ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. S., zarzucając: I) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie i wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegającego na nieprawidłowej ocenie legalności zaskarżonej decyzji poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, tj.: a) pominięcie stanu, w jakim znajdował się [...] w momencie zakupu przez skarżącą, tj. nieposiadanie przez niego pazurów już w tamtej chwili; b) braku zgłoszenia zastrzeżeń lub uchybień w protokołach kontroli przeprowadzonych u skarżącej lub organowi administracji przez któregokolwiek z lekarzy weterynarii; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegającego na nieprawidłowej ocenie legalności zaskarżonej decyzji, tj. niedostrzeżenie naruszeń organu administracji polegających na wyprowadzeniu z materiału dowodowego wniosków z niego nie wynikających, a nadto sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji błędnego ustalenia przez organ, że: a) protokoły kontroli sporządzone przez Powiatowych Lekarzy Weterynarii nie były wiarygodne – zaś brak wiarygodności miałby wynikać, zdaniem WSA w Gliwicach, ze względu na czas oraz miejsce i sposób przeprowadzenia kontroli, co wynika z zeznań składanych w postępowaniu karnym (...), podczas gdy: - postępowanie przygotowawcze nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową w Jastrzębiu Zdroju sygn. [...] – prowadzone było w tzw. fazie in rem, w której to nie nastąpiło przesłuchanie świadków, tj. lekarzy weterynarii, którzy sporządzali przedmiotowe protokoły kontroli badania zwierząt, a jedynie nastąpiło rozpytanie tych osób przez funkcjonariuszy, z których to czynności procesowych zostały sporządzone notatki służbowe, które to nie mogą zastępować zeznań świadków, a które to notatki służbowe WSA w Gliwicach mylnie uznał za zeznania ww. lekarzy weterynarii, które to zeznania faktycznie nie nastąpiły; - ww. protokoły zostały sporządzone przez właściwe organy państwowe (Powiatowych Lekarzy Weterynarii) oraz w przepisanej ku temu formie, co również oznacza, że stanowiły dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a wobec braku przeprowadzenia dowodu przeciwnego, brak było podstaw do uznania przez WSA w Gliwicach, że wnioski z nich wynikające nie są wiarygodne; - wynikało z nich m.in., że zwierzęta były utrzymywane w sposób odpowiadający wymogom określonym w ustawie o ochronie zwierząt oraz aktach wykonawczych; b) pozostawianie zwierząt u skarżącej zagrażało ich życiu i zdrowiu, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, tj. zeznań świadków i licznych protokołów kontroli przeprowadzonych przez Powiatowych Lekarzy Weterynarii wynika, że zwierzęta były zdrowe oraz zapewnione im były odpowiednie warunki, a w konsekwencji nie doszło do zagrożenia zdrowia, a tym bardziej życia odebranych skarżącej zwierząt; c) zaistniał stan niecierpiącej zwłoki, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby zaistniały przesłanki do odebrania zwierząt skarżącej, a jednocześnie organ nie uzasadnił tego w sposób nie budzący wątpliwości, - co spowodowało utrzymanie przez Sąd w mocy decyzji organu pomimo uchybień w prowadzeniu przez ten organ postępowania administracyjnego, prowadzących do błędnego ustalenia stanu faktycznego; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne odniesienie się do zarzutów wskazanych w skardze, w szczególności dotyczących naruszenia przez organ rozpoznający sprawę w II instancji art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a., tj. nieprzeprowadzenie dowodu z dodatkowej opinii biegłego lekarza weterynarii, a w konsekwencji błędna ocena materiału dowodowego; II) obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wystąpił stan niecierpiący zwłoki i stan zagrożenia zdrowia i życia zwierząt, podczas gdy prawidłowe ustalenie stanu faktycznego powinno doprowadzić do konkluzji, że zwierzęta przebywały we właściwych warunkach bytowania, umożliwiających im realizację naturalnych potrzeb i zachowań oraz niezagrażających ich życiu i zdrowiu, a w konsekwencji że nie zaistniały podstawy do odebrania ich skarżącej. W oparciu o wskazane powyżej zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; 3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Fundacja M. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2022 r. Przewodniczący Wydziału I w Izbie Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, poinformował strony postępowania, że w związku ze zmianą art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm.), zwanej dalej "uCoVID -19", wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie wyraziły zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Naczelnego Sądu Administracyjnego z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, czy wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W razie wyrażenia zgody, poinformowano o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. W przypadku braku zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym zwrócono się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji. Poinformowano także, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenia posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna, że rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zarządzeniem z dnia 4 maja 2022 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), zarządził skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest zasadna. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W takim przypadku w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, a zarzuty dotyczący naruszenia prawa materialnego można rozważać wówczas, gdy nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny, albo nie został skutecznie podważony, natomiast kwestionowana jest ocena prawna tego stanu faktycznego. Nie jest możliwe dokonanie oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych. Nie wiadomo bowiem wówczas w odniesieniu do jakich ustaleń oceniać prawidłowość zastosowania tych przepisów. W rozpoznawanej sprawie z uwagi na jej przedmiot i charakter przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji ma szczególne znaczenie. W zarzutach skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano między innymi na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art.77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzuty te są zasadne, albowiem kontrola zaskarżonej decyzji dokonana przez Sąd I instancji, jak wynika z uzasadniania wyroku, przeprowadzona została w sposób bardzo ogólny, a właściwie lakoniczny, Sąd w toku swoich wywodów nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącą w skardze zarzutów dotyczących między innymi dokonanej przez organy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy też wskazywanych przez skarżącą dowodów. Stąd też zasadny okazał się również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który co do zasady określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku, ale uzasadnienie winno również wskazywać dlaczego Sąd nie podziela podniesionych przez stronę zarzutów. Wskazać przy tym należy, że uzasadnienie sądu wojewódzkiego nie może sprowadzać się do streszczenia przebiegu postępowania i powielania stanowiska organu, zwłaszcza gdy jest ono kwestionowane przez stronę. Sąd powinien odnieść się zarówno do argumentów podnoszonych przez organ jak i skarżącą, wyjaśniając dlaczego uznaje argumenty jednej ze stron za niezasadne, co daje możliwość poznania motywów jakimi kierował się Sąd wydając wyrok określonej treści. Stąd też usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. także w takiej sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia z uwagi na lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, co powoduje, że legalna kontrola działań organów dokonana przez Sąd I instancji - nie była przeprowadzona w sposób prawidłowy i naruszała wskazane w osnowie skargi kasacyjnej przepisy art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w sposób uzasadniający eliminację zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Tym samym kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji nie została przeprowadzona. Dlatego też mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 uCoVID-19 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.