II SA/Gl 1081/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. w W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

W wyniku postępowania poprowdzonego przed sądami administracyjnymi (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2012r. sygn. akt II SA/Gl 634/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2014 r.) Wojewoda Śląski decyzją z [...] r. nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę firmie "A" Sp. z o.o. w W. (dalej inwestor, skarżąca) stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...], na działce nr 1 w miejscowości R. w rejonie ulicy [...] . Powyższa decyzja Wojewody Śląskiego stała się podstawą do wznowienia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie wymienionej stacji zakończonego decyzją tegoż organu z dnia [...] r. nr [...]. Postępowanie to zakończone zostało decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...], którą uchylono wydane pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu i odmówiono udzielenia nowego pozwolenia na użytkowanie tej stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołania inwestora, została utrzymana w mocy decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...]. Skarga na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 988/15, a skarga kasacyjna Spółki została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1637/16. Wobec skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] r., wobec wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanowieniem z dnia [...] r. organ drugiej instancji wstrzymał wykonanie decyzji, co oznaczało, że w dalszym ciągu pozostawało w obiegu pozwolenie na użytkowanie wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] r. uniemożliwiając podjęcie dalszych działań zmierzających do doprowadzenia wykonanej stacji do stanu zgodnego z prawem. Stąd postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. zawieszono postępowanie, a po otrzymaniu ostatniego z wymienionych wyroków postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. podjęto zawieszone postępowanie. Po przeprowadzeniu postępowania, dołączeniu do zgromadzonych akt sprawy aktualnego wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego decyzją nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w R. zobowiązał "A" Sp. z o.o. jako inwestora stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...], stanowiącej wieżę stalową konstrukcji kratowej posadowioną na fundamencie żelbetowym, wraz z antenami i urządzeniami technicznymi, zrealizowanej w R. przy ulicy [...] na działce nr 1 - do rozbiórki wykonanej wieży wraz z żelbetonowymi fundamentami, antenami, ogrodzeniem oraz wszystkimi urządzaniami umożliwiającymi funkcjonowanie wykonanej stacji bazowej zamontowanymi u podstawy wieży. W uzasadnieniu organ pod zrelacjonowaniu dotychczasowego przebiegu postępowaniu odwołał się do zapadłych w sprawie wyroków, mocą których uchylono pozwolenie na budowę oraz pozwolenie na użytkowanie wymienionej stacji. Wyjaśnił, że wobec uchylenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji oraz pozwolenia na jej użytkowanie powiatowy organ nadzoru budowalnego zobowiązany został do przeprowadzenia postępowania w celu doprowadzenia wykonanych robót budowalnych do stanu zgodnego z prawem, uznając niniejszą sprawę jako przypadek inny niż określony w art. 48 ustawy Prawo budowlane, czyli postępowanie winno być przeprowadzone w oparciu o przepis art. 51 tej ustawy. Nie jest to bowiem przypadek budowy obiektu bez pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia, ale istnienie obiektu wybudowanego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwalaniu na budowę, wyeliminowanej następnie z obrotu prawnego. Dalej organ stwierdził, że od czasu wydania w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1341/13 zmianie uległ plan miejscowy i obecnie obowiązuje plan przyjęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. Wymieniony powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczył stanu, w którym zrealizowana stacja bazowa znajdowała się na terenie oznaczonym w planie symbolem B32ZŁ - teren zieleni łęgowej ze wskazanym dopuszczeniem. Uzasadnienia wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2012r. sygn. akt II SA/Gl 634/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1341/13 doprowadziły do konkluzji, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej jest sprzeczna z obowiązującym wówczas planem zagospodarowania przestrzennego tej części gminy. Ustalenie te są wiążące dla organów orzekających w niniejszej sprawie. W aktualnie obowiązującym (od [...] r.) planie teren, na którym znajduje się fragment nieruchomości ze stacją bazową jest oznaczony symbolem B59R - z podstawowym przeznaczeniem - rolnicze z dopuszczeniem wymienionym w § 12 ust. 2 pkt 2. Analiza przepisów planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że wprowadzona zmiana planu miejscowego nie może stanowić podstawy do podważenia zapadłych w sprawie wyroków sądów administracyjnych. Gdyby obecny plan dopuszczał budowę sieci technicznych czy budowę wież i masztów, wówczas można byłoby uznać, że poprzednie wyroki zapadły w odmiennym stanie prawnym i wyłączyć zasadę związania tymi wyrokami. Uwzględniając jednak zapis § 4 ust. 1 pkt 15 planu wyjaśniającego pojęcie sieci infrastruktury technicznej, należy uznać, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej komunikacji jako nie powiązanej z żadną siecią przewodową techniczną i o wysokości przekraczającej 25m, jest sprzeczna z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego dla tej części gminy K.. W sprawie zgodności wykonanego obiektu z zapisami planu obowiązującego w dacie budowy obiektu rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 634/12, a podtrzymał to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1341/13 Ustalono wówczas, że w okresie budowy stacji bazowej, jej lokalizacja na działce nr 1 była sprzeczna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i jako taka powinna podlegać nakazowi przymusowej rozbiórki. W takiej sytuacji, badając zgodność wykonanego obiektu z obowiązującymi przepisami można ograniczyć się jedynie do przepisów dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego. Wobec ustalenia sprzeczności lokalizacji obiektu zarówno z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie budowy obiektu, jaki i z obowiązującym obecnie -w dacie orzekania - nie istnieje możliwość doprowadzenia obiektu do zgodności z obowiązującymi przepisami. Nie ma więc potrzeby rozważanie o zgodności obiektu z przepisami technicznymi. Zgodnie z powyższymi ustaleniami zachodzi konieczność wydania decyzji nakazującej rozbiórkę wykonanego obiektu, na podstawie powołanego w podstawie decyzji przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego, jako wybudowanego w sposób uniemożliwiający doprowadzenie do zgodności z obowiązującymi przepisami. Odwołanie od powyżej decyzji złożyła Spółka "A". Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na brak jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawidłowego opisu w uzasadnieniu decyzji co do rodzaju, typu i liczby wszystkich zainstalowanych urządzeń, a tym samym niemożność jednoznacznego określenia zakresu żądanej rozbiórki oraz brak wyjaśnienia pojęć "sieć infrastruktury technicznej", "sieć przewodowa teletechniczna" oraz "przewody teletechniczne" oraz brak prawidłowego uzasadnienia decyzji.; - art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, iż przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie może być zalegalizowana z uwagi na sprzeczność z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] r. - art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 6 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie działanie organu pierwszej instancji w granicach i w formach wskazanych przez prawo, tj. uznanie, że zrealizowana przez skarżącą "wieża pełniąca funkcję stacji bazowej nie narusza zapisy mpzp, a tym samym nie może być zalegalizowana, podczas gdy nie narusza ona ustaleń planu miejscowego, co spowodowało prowadzenie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej", a także przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czyli: - art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie tej normy skutkujące wydaniem nakazu rozbiórki wieży wraz z jej elementami stanowiącymi stacje bazową telefonii komórkowej, w sytuacji gdy inwestycja nie jest sprzeczna z treścią planu, - § 4 ust. 1 pkt 15, § 12, § 34 pkt 7 oraz § 49 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na nieprawidłową wykładnię, a w następstwie błędne zastosowanie jego przepisów i uznanie, że inwestycja jest sprzeczna, podczas gdy nie narusza ona wymienionych zapisów, i żaden przepis nie formułuje zakazu istnienia stacji, bazowej o istniejących parametrach, - art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1537 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji brak zastosowania go jako reguły interpretacyjnej przy ustaleniu znaczenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Uwzględniając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania rozwinięto podniesione zarzuty, podkreślając brak rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zapisów art. 7, art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli m.in. z pominięciem rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Wskazano na mało jasne i mało precyzyjne sformułowanie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, co może powodować różną interpretację. Natomiast precyzyjne i niebudzące żadnych wątpliwości określenie nałożonego obowiązku jest konieczne ze względu na prawidłowe jego wykonania oraz również z tego względu, aby organ miał możliwość sprawdzenia tego wykonania. W ocenie strony skarżącej zaskarżona decyzja w obecnym kształcie nie nadaje się do wykonania. Dodano przy tym, że decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia, gdyż organ nie wywiązał się z obowiązków wskazanych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W zakresie naruszenia prawa materialnego skarżąca podkreśliła, że na gruncie polskich przepisów planowania przestrzennego podstawową zasadą jest dopuszczalność lokalizowania wszystkiego, co nie jest sprzeczne z postanowieniami planu miejscowego. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych skarżąca podkreśliła, że przepisy planu miejscowego nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej, a w szczególności przepisy ograniczające prawo własności powinny być interpretowane w drodze wykładni prokonstytucyjnej. Skarżąca podkreśliła, iż przepisy niejasne, nieprecyzyjne i ogólne powinny być interpretowane w sposób korzystny dla inwestorów, umożliwiając im prowadzenie zamierzonego procesu inwestycyjnego. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na działce nr 1 w R., oznaczonej w planie jako tereny B59R - tereny rolnicze. Takie określenie w planie nie może być interpretowane jako źródło zakazu realizacji infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej na tym terenie, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uchwałodawca zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 3 przewidział do realizacji na tym terenie "inne sieci infrastruktury technicznej". Nie ulega wątpliwości w ocenie skarżącej, że inwestycja Spółki wpisuje się w zakres sieci infrastruktury telekomunikacyjnej. Jeżeli więc Rada Miasta w K. wskazała, że na obszarze R dopuszczalna jest ogółem "realizacja innych sieci infrastruktury technicznej" bez dodatkowego zakazu realizacji "infrastruktury telekomunikacyjnej" czy wprost "masztów", "wież" czy "stacji bazowych", to nie ma żadnych podstaw do wprowadzenia za organem pierwszej instancji twierdzenia, iż istniejąca infrastruktura skarżącej - przedmiotowa stacja o oznaczenie [...] - jest sprzeczna z planem, w szczególności gdy ustawa z 7 maja 2010 r. ustanowiła szczególny reżim prawny. Zatem błędne jest stanowisko organu pierwszej instancji w sprawie. Skarżąca podkreśliła, że ustawodawca w wymienionej ustawie z 2010 r. wprowadził generalny zakaz wprowadzania do treści planów miejscowych zapisów, które zabraniałyby czy też w inny sposób uniemożliwiałyby lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca odwołała się do licznych orzeczeń sądów administracyjnych. Podsumowując skarżąca podniosła, że organ nie odniósł się do wskazanych zapisów planu, wskutek czego wydał decyzję naruszającą przepisy prawa materialnego. Rozpatrując złożone odwołanie Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach, zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy po zrelacjonowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania przyznał, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji organu powiatowego był przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowalnego. Przypomniał, że pozwolenie na budowę, na mocy którego zrealizowano przedmiotową stację bazową zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 634/12, utrzymanym w mocy poprzez oddalenie skargi kasacyjnej skarżącej Spółki przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1341/13 stwierdzono, że inwestycja jest niezgodna z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r.) Wobec wyeliminowania udzielonego pozwolenia na budowę rozważając możliwość wdrożenia procedury legalizacyjnej organ pierwszej instancji w pierwszej kolejności badał zgodność przedmiotowej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan z [...] r. obowiązujący w dacie wydania uchylonego pozwolenia na budowę, został zastąpiony nowym planem (uchwała Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] r.). Analiza obecnie obowiązującego planu wykazała, że przedmiotowa inwestycja - stacja bazowa telefonii komórkowej narusza ten plan w zakresie: - przeznaczenia terenu, na którym stacja jest zlokalizowana - jednostka B59R - przeznaczenie rolnicze z dopuszczeniem (§12 ust. 2 pkt 3) innych sieci infrastruktury technicznej - przy czym nie mieści się tutaj budowa stacji bazowej, - § 34 pkt 7 - zgodnie z którym dla obszaru objętego planem ustala się maksymalną wysokość nowej zabudowy nie więcej niż 25m z wyłączeniem dostrzegalni przeciwpożarowych dla ochrony lasu i o ile ustalenia planu nie stanowią inaczej. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu pierwszej instancji, iż przedmiotowa stacja bazowa narusza postanowienia miejscowego planu w zakresie przeznaczenia terenu - symbol B59R. Jak słusznie podniosła bowiem skarżąca, w sprawie ma zastosowanie przepis art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z nim, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (a taką jest bez wątpienia przedmiotowa stacja), nie jest umieszczona w miejscowym planie, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeśli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Organ odwoławczy zwrócił w tym miejscu uwagę, że przedmiotowa stacja narusza zapis § 34 ust. 7 omawianego planu. Przepis ten wprowadza ograniczenia w zakresie wysokości nowej zabudowy. Pomimo iż w przepisie tym mowa o nowej zabudowie, to wbrew stanowisku strony skarżącej, że przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, nie można go podzielić. Nie może bowiem zostać spod niego wyłączony obiekt budowlany stanowiący samowolę budowalną, - bo za taki należy, w myśl procedury legalizacyjnej, uznać przedmiotową stację bazową. Należy zatem podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, iż pod rządami obecnie obowiązującego planu miejscowego niemożliwe byłoby wydanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej stacji, w obecnej jej lokalizacji. Tym samym nie było możliwe doprowadzenie do jej legalizacji w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 Prawa budowalnego. Wobec stwierdzenia, iż przedmiotowa stacja telefonii komórkowej istotnie narusza postanowienia obecnie obowiązującego planu miejscowego, za prawidłowe należało uznać ustalenie faktyczne i prawne organu pierwszej instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika, skarżąca Spółka "A" w W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wobec utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, mimo, iż powinna zostać uchylona, oraz naruszenia art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niedziałanie przez organ drugiej instancji na podstawie i w granicach prawa, naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na brak jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawidłowego opisu w uzasadnieniu decyzji oraz przekroczeniu swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, że stacja bazowa nie może być zalegalizowana z uwagi na sprzeczność z postanowieniami obowiązującego planu oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie tej normy skutkujące wydaniem nakazu rozbiórki wieży wraz z jej elementami stanowiącymi stację bazową telefonii komórkowej, podczas gdy inwestycja nie jest sprzeczna z planem oraz postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego -§ 35 pkt 7 poprzez błędna wykładnię, a następnie błędne zastosowanie oraz § 4 pkt 8 i § 12 poprzez nieuwzględnienie ich treści i przyjęcie, że ograniczenie wysokości "nowej zabudowy" dotyczy również obiektu istniejącego w momencie wejścia w życie zapisów planu. Uwzględniając powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz zwrot na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono, co do zasady argumentację zaprezentowaną już odwołaniu W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 2 stycznia 2021 r. stanowisko w sprawie zaprezentował uczestnik postępowania J. K. Podniósł w nim, że przedmiotowa inwestycja sprzeczna jest z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy K. Sołectwo R. obowiązującym w okresie od [...] r. do [...] r., co jednoznacznie potwierdził wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 634/12, a także sprzeczna jest z obowiązującym od dnia [...] r. planem miejscowym. Podkreślił, że od momentu wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tej stacji mieszkańcy stanowczo się temu sprzeciwiali, zatem powoływanie jest w skardze na dobro mieszkańców jest wyrazem hipokryzji inwestora. Dodał, że przed wybudowaniem stacji mieszkańcy nie mieli żadnych problemów z łącznością telefonii komórkowej, zatem nie zachodzi obawa, iż rozbiórka tej stancji spowoduje utratę możliwości kontaktu połączenia telefonicznego. Podtrzymał stanowisko w zakresie rozbiórki przedmiotowej stacji bazowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., 2325 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. W wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona. W realiach rozpatrywanej sprawy skarżąca Spółka zrealizowała inwestycję budowy stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] na podstawie ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z dnia [...] r. utrzymanej w mocy decyzją Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. Decyzje te zostały jednak, już po zakończeniu budowy, wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 634/12, a skarga kasacyjna na ten wyrok skarżącej Spółki została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1341/13. W wyrokach tych sądy obu instancji przyjęły, iż przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z obowiązującymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r.). Wobec wydania w tej sprawie przez organ nadzoru budowlanego decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej, uchylenie wyżej wymienionego pozwolenia na budowę tej stacji stanowiło podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na jej użytkowanie, zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], którą uchylono wydane pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu i odmówiono udzielenia nowego pozwolenia na użytkowanie tej stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...], a skarga na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 988/15. Z kolei skarga kasacyjna Spółki na ten wyrok została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1637/16. Powyższe wyroki wiążą obecnie sąd i orzekające w sprawie organy. W tym stanie prawnym organy nadzoru budowlanego zobowiązane były przeprowadzić postępowanie mające na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Wobec zrealizowania inwestycji na podstawie udzielnego pozwolenia na budowę, następnie wyeliminowanego z obrotu prawnego w sprawie znalazł zastosowanie art. 50 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Istotą postępowania naprawczego prowadzonego na podstawie art. 51 cytowanej ustawy jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. Zarówno jednak w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie wskazuje się, że w przypadku gdy wykonane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem, wówczas organ na mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy nakazuje zaniechanie robót (nie znajduje zastosowania do prac już wykonanych), rozbiórkę obiektu lub doprowadzenie do stanu poprzedniego. W takiej sytuacji wydana decyzja kończy postępowanie legalizacyjne w sposób negatywny. Z taką sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Udzielone skarżącej Spółce - decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, utrzymane mocą decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., zostało wymienionymi powyżej wyrokami wyeliminowane z obrotu prawnego. Wówczas sądy jednoznacznie przesądziły, że zrealizowana stacja bazowa znajdując się na terenie oznaczonym w planie symbolem B32ZŁ - teren zieleni łęgowej, który został wyłączony z zabudowy, a przedmiotowa wieża telefonii komórkowej nie mieści się w pojęciu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (dopuszczonych do realizacji na tym terenie), narusza postanowienia obowiązującego planu miejscowego. Ustalenie te pozostają wiążące tak dla organów orzekających w niniejszej sprawie, jak i dla Sądu. Jednak w stosunku do powyższego ustalenia nastąpiła zmiana, a mianowicie obecnie obowiązuje zmieniony plan miejscowy. W aktualnie obowiązującym, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] r., planie zagospodarowania przestrzennego Sołectwa R. teren, na którym znajduje się nieruchomość ze stacją bazową jest oznaczony symbolem B59R - z podstawowym przeznaczeniem - rolnicze z dopuszczeniem wymienionych w § 12 ust. 2 pkt 2. Organ pierwszej instancji uznał, że analiza przepisów planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że wprowadzona zmiana planu miejscowego nie może stanowić podstawy do podważenia zapadłych w sprawie wyroków sądów administracyjnych. Obecny plan nie dopuszcza bowiem na tym terenie budowy sieci technicznych czy budowy wież i masztów, a stąd nie można uznać, że wymienione powyżej wyroki zapadły w odmiennym stanie prawnym. Nie można skutecznie wyłączyć zasady związania tymi wyrokami. Zdaniem organu pierwszej instancji, uwzględniając zapis § 4 ust. 1 pkt 15 planu wyjaśniającego pojęcie sieci infrastruktury technicznej, lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej komunikacji jako nie powiązanej z żadną siecią przewodową techniczną i o wysokości przekraczającej 25m, jest sprzeczna z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego dla tej części gminy K.. Odmiennie ocenił obecną regulację zawartą w obowiązującym planie organ odwoławczy. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, zgodnie z którym przedmiotowa stacja bazowa narusza postanowienia planu w zakresie przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem B59R. Wskazał, że w sprawie zastosowanie znajdzie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2062). W myśl tego przepisu jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (a taką niewątpliwie jest budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej) nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Dalej przepis stanowi, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Tak więc przy przeznaczeniu rolnym przedmiotowego terenu, przedmiotowa stacja bazowa nie byłaby sprzeczna z postanowieniami obecnie obowiązującego planu, gdy nie zastrzeżenie zawarte w przywołanym powyżej przepisie, że lokalizacja inwestycji celu publicznego – tj. przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie może naruszać ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń. Natomiast stacja ta narusza postanowienia § 34 pkt 7 obecnego planu, który stanowi, że dla obszaru objętego planem ustala się maksymalną wysokość nowej zabudowy nie więcej niż 25m z wyłączeniem dostrzegalni przeciwpożarowych dla ochrony lasów i o ile postanowienia planu dla poszczególnych trenów nie stanowią inaczej. Przedmiotowa stacja bazowa - [...] to wieża stalowa kratowa o łącznej wysokości 49,95m łącznie z betonowym cokołem, kotwą fundamentową, odgromnikiem o długości 1,5m, zespołem anten sektorowych i radioliniowych oraz urządzeniami sterującymi posadowionymi wewnątrz wieży jej podstawy na rusztach. Nie spełnia zatem wymogu wysokości nie większej niż 25m. Wprawdzie w przywołanym przepisie wskazuje się, że powyższe ograniczenie odnosi się do "nowej zabudowy", a zdaniem strony skarżącej przedmiotowa wieża taką nie jest, gdyż została posadowiona przed datą wejścia w życie obecnie obowiązującego planu, ale takiej argumentacji skarżącej nie można zaakceptować. Takie argumentowanie może być zastosowane jedynie do zabudowy legalnej. Taką zabudową nie jest zaś sporna stacja bazowa. Nie można zatem legalizować samowoli budowlanej powołując się na przepis dotyczący legalnej zabudowy. O tym, że przedmiotowa stacja stanowi samowolę budowlaną (choć nie powszechnie rozumianą, do której stosuje się procedury legalizacyjne z art. 48 - art. 49b ustawy) świadczy prowadzone obecnie przez organy nadzoru budowlanego postępowanie naprawcze w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, zastępujące niejako postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 94/06, Lex 319419). Postępowanie to polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia wybudowanego obiektu do stanu zgodnego z warunkami wskazanymi w pozwoleniu na budowę lub, jak w niniejszym przypadku, do stanu zgodnego z prawem. W przypadku zaś, gdy nie jest możliwe doprowadzenie do takiego stanu, tzn. gdy nie byłoby możliwe wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu – stacji bazowej telefonii komórkowej – a tak jest w tej sprawie w przypadku obecnej lokalizacji stacji, w związku z tym zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 organy zasadnie orzekły o jej rozbiórce wobec braku możliwości jej zalegalizowania. W takiej sytuacji, badając zgodność wykonanego obiektu z obowiązującymi przepisami można ograniczyć się jedynie do przepisów dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego. Wobec bowiem ustalenia sprzeczności lokalizacji obiektu zarówno z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie budowy obiektu, jaki i z obowiązującym obecnie - w dacie orzekania - nie istnieje możliwość doprowadzenia obiektu do zgodności z tymi obowiązującymi przepisami. Nie ma więc potrzeby dalsze rozważanie i badanie zgodności obiektu z przepisami technicznymi. Zgodnie z powyższymi ustaleniami zachodzi konieczność wydania decyzji nakazującej rozbiórkę wykonanego obiektu na podstawie powołanego w podstawie decyzji przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego, jako wybudowanego w sposób uniemożliwiający doprowadzenie do zgodności z prawem. Wbrew twierdzeniom i zarzutom skargi organy przeprowadziły postępowanie z uwzględnieniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadząc postępowanie w sposób wnikliwy, zebrały i oceniły bogaty materiał dowodowy, uwzględniając przy tym stanowisko orzekających wcześniej w sprawie sądów zawarte w wymienianych powyżej wyrokach tut. Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak wskazano powyżej nie zostały przy tym naruszone wymienione w skardze przepisy prawa materialnego ani miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19...(Dz.U. z 2020 r. , poz. 374 ze zm.) w związku z § 1 zarządzenia nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się wirusa SARS-CoV-2. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznania sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenia dla zdrowa osób w niej uczestniczących. Mając na względzie powyższe argumenty, nie stwierdzając naruszenia prawa skutkującego uznaniem skargi za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę.