II OSK 1206/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.), Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędzia NSA (del.) Jerzy Stankowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1081/19 w sprawie ze skargi P. spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 29 maja 2019 r. nr WINB-WOA.7721.135.2019.AK w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. II SA/Gl 1081/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej ŚWINB) z dnia 29 maja 2019 r. nr WINB-WOA.7721.135.2019.AK w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła P. sp. z o.o. w W. podnosząc zarzut naruszenia: 1. art. 151 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja ŚWINB, oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji naruszały przepisy obowiązującego prawa wskazane w petitum skargi, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w II instancji, a także w poprzedzającym go postępowaniu w I instancji, wystąpiło szereg naruszeń przepisów postępowania m.in. art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1) Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) w tym brak jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawidłowego opisu w uzasadnieniu wydanej decyzji co do rodzaju, typu i liczby wszystkich zainstalowanych urządzeń, nie wymienienie ich we właściwej liczbie w sentencji wydanej decyzji, a tym samym niemożność jednoznacznego określenia zakresu żądanej rozbiórki, nie wyjaśnienie, co PINB rozumie pod pojęciem "sieci infrastruktury technicznej", "sieć przewodowa teletechniczna" oraz "przewody teletechniczne" a także brak prawidłowego uzasadnienia prawnego a także poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, iż stacja bazowa telefonii komórkowej nr RAC2011_A nie może być zalegalizowana z uwagi na sprzeczność z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Kuźni Raciborskiej z 11 maja 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Rudy i Ruda Kozielska - Etap I (Dz. U. Woj. Śl. z 16 maja 2017 r., poz. 3139 – dalej mpzp); 3. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w II instancji, a także w poprzedzającym go postępowaniu w I instancji, wystąpiło szereg naruszeń przepisów postępowania m.in. nie wiadomo w oparciu o jaki przepis i jakie dowody organy ustalił strony postępowania oraz, co najmniej w stosunku do L.J. jak i spadkobierców M.S. pozbawiano ich możliwości czynnego udziału w postępowaniu nie doręczając im korespondencji w sprawie przez co organy naruszyły art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. lub art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.). 4. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy L.G. oraz spadkobiercy zmarłej strony postępowania M.S. bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym (korespondencję do tego pierwszego organy administracji publicznej wysyłały na niewłaściwy adres, inny niż adres jego miejsca zamieszkania a spadkobiercom M.S. w ogóle jej nie doręczano); 5. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie z uzasadnieniu wyroku I instancji, dlaczego zwrot użyty w mpzp "wysokość nowej zabudowy" dotyczy również zabudowy zrealizowanej przed wejściem w życie mpzp a zatem nie nowej tylko istniejącej oraz nie rozważenie czy lokalizacja inwestycji celu publicznego powinna być ograniczana wskaźnikiem wysokości zabudowy zwłaszcza w kontekście treści przepisów art. 46 ust. 1-2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2410 ze zm.), 6. art. 33 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie a tym samym pozbawienie możliwości udziału w sprawie uczestników postępowania w postaci spadkobierców zmarłego uczestnika postępowania M.S.; 7. art. 67 § 1 p.p.s.a. oraz art. 69 p.p.s.a. poprzez doręczanie korespondencji L.J. na nieaktualny adres a przez to pozbawienie go możności obrony swych praw w postępowaniu; II. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: 8. art. 51 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie tej normy skutkujące wydaniem nakazu rozbiórki wieży wraz z jej elementami stanowiącymi stację bazową telefonii komórkowej nr RAC2011_A w sytuacji, gdy zrealizowana inwestycja nie jest sprzeczna z treścią mpzp, 9. § 34 pkt 7) mpzp z uwagi na nieprawidłową wykładnię, a następnie błędne zastosowanie jako przepisu, z którymi inwestycja P. miała być sprzeczna, podczas gdy nie narusza ona tego zapisu mpzp, a żaden z nich nie formułuje zakazu istnienia stacji bazowej na wieży o istniejących parametrach, w tym wysokościowych; 10. § 49 pkt 7) mpzp z uwagi na jego pominięcie przy ocenie czy inwestycja zrealizowana przez P. jest zgodna z zapisami mpzp; 11. § 4 ust. 1 pkt 8) oraz 12) mpzp poprzez nieuwzględnienie ich treści przy wykładni zapisów planu a tym samym przyjęcie wbrew literalnej treści ww. przepisu mpzp, że ograniczenie wysokości "nowej zabudowy" dotyczy również obiektu istniejącego w momencie wejścia w życie zapisów planu miejscowego, a tym samym uznanie, że inwestycja P. jest niezgodna z ww. zapisem planu miejscowego i winna podlegać rozbiórce. Podnosząc powyższe naruszenia wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano m.in., że w toku postępowania administracyjnego dotyczącego rozbiórki stacji bazowej nie wiadomo w oparciu o jakie kryteria i przepisy ustalono strony postępowania rozbiórkowego. Na skutek tego wysłano korespondencję na nieaktualny już adres L.J. oraz do nieżyjącego już M.S.. Ponadto PINB w Raciborzu i ŚWINB uchybiły swoim obowiązkom wynikającym z treści art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. nie przeprowadzając w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego i nie podejmując wszelkich dostępnych kroków, aby poczynić właściwe i szczegółowe ustalenia faktyczne m.in. ograniczając się jedynie do oceny zgodności inwestycji z mpzp. Z treści rozstrzygnięcia decyzji nie wynika w sposób jednoznaczny zakres orzeczonej rozbiórki, a mianowicie jakie dokładnie i w jakiej liczbie anteny, urządzenia i instalacje mają zostać usunięte z nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [...] w R. Nie pozwala na prawidłowe wykonanie obowiązku o charakterze niepieniężnym opis inwestycji pomijający wymienienie prawidłowo wszystkich urządzeń i instalacji wchodzącej w jej zakres, ich liczby i choć podstawowych parametrów - organ I instancji w ogóle nie wspomina o nich ani w rozstrzygnięciu, a w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji wskazuje je wybiórczo. Organ II instancji a zanim Sąd I instancji nie wyjaśniają dlaczego "nową zabudową", której wysokość statuuje mpzp, jest ich zdaniem stacja bazowa telefonii komórkowej zrealizowana przed jego uchwaleniem. Traktują ją jako nową zabudowę do której się ona z całą pewnością nie zalicza bowiem została zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę uchylonej dopiero gdy już była użytkowana. Wydając tą decyzje organu uznawały jej zgodność z wówczas obowiązującymi zapisami mpzp. Z tego powodu traktowanie jej jako samowoli budowlanej i tylko z tego powodu na gruncie planu uznawanie jej za nową zabudowę a nie istniejącą zabudowę nie jest trafne. Zdaniem P. organ nie wykazał w wystarczającym stopniu przyczyn nałożenia na Skarżącą obowiązku rozbiórki inwestycji P. w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1) Prawa budowlanego. W ocenie skarżącej kasacyjnie sporządzone uzasadnienie wyroku Sądu nie wyjaśnia stronie dlaczego jej zarzuty zawarte w skardze nie były zasadne, nie budzi przekonania do prawidłowości orzeczenia sądu a tym samym nie spełnia swojej roli naruszając przez to wymogi wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Miejscowy plan wszedł w życie 16 czerwca 2017 roku a inwestycja P. została zrealizowana w 2012 roku. Plan definiuje też i wyróżniania w treści § 4 ust. 1 pkt 8) mpzp "istniejącą zabudowę" przez co należy rozumieć "(...) istniejącą, na dzień uchwalenia planu. W planie ustawodawca posługuje się określeniami zabudowa, w tym w kontekście jej wysokości również bez odnoszenia się do tego czy jest nowa czy istniejąca mpzp gdzie jest zawarta definicja zwrotu "wysokość zabudowy". Uwzględniając definicję istniejącej zabudowy, którą posłuży się uchwałodawca na gruncie mpzp, używanie terminu zabudowa w jego treści także bez używania przymiotnika "nowa", należy uznać w przeciwieństwie do definicji istniejącej zabudowy, że nowa zabudowa w rozumieniu tego konkretnego planu jest to zabudowa nieistniejącą na dzień uchwalenia planu, czyli na dzień 16 czerwca 2017 roku. Tymczasem inwestycja P. istniała już w tej dacie od prawie 5 lat. Idąc dalej w rozumieniu mpzp inwestycja P. winna być zaliczana do istniejącej zabudowy, bowiem jest zabudową — wolno stojący maszt antenowy to budowla, istniała na dzień uchwalenia planu, wydano dla niej ostateczną decyzje o pozwoleniu na budowę przed wejściem, niniejszego planu, w życie - miało to miejsce 29 kwietnia 2011 roku a była to decyzja Starosty Raciborskiego utrzymana następnie w mocy decyzją Wojewody Śląskiego, przez co stała się decyzją ostateczną. W oparciu o tą decyzję P. zrealizowała tą inwestycję i użytkowała ją na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie a fakt, jej uchylenia już po dacie, gdy inwestycja została zrealizowana nie niweczy spełnienia tej przesłanki. W ocenie skarżącej kasacyjnie nie można też pomijać przy wykładni zapisów mpzp jego § 49 pkt 9) zgodnie z którym w zakresie telekomunikacji można realizować inwestycje zgodnie z zasadami określonymi w przepisach Prawa telekomunikacyjnego i ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Te przepisy dla infrastruktury technicznej nie stawiają wymagania aby nie przekraczała jakiejkolwiek wysokości zabudowy a co do zasad jej lokalizacji odsyłają do ustaw szczególnych. Taką ustawą jest ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2410 ze zm.). Daje ona dużą swobodę w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej limitując w tym przedmiocie swobodę jedynie sprzecznością z określonym w planie przeznaczeniem terenu lub naruszeniem ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Co więcej przeznaczenie terenu na cele rolnicze nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Powyższe wskazuje, iż uchwałodawca również chciał m.in. poprzez odesłanie do tej ustawy, zaakcentować swobodę w realizacji tego rodzaju inwestycji na gruncie zapisów mpzp. Wszystkie te argumenty obrazują, iż zapis ograniczający wysokość nowej zabudowy do 25 metrów nie dotyczy istniejącej zabudowy w momencie uchwalenia mpzp jak również zabudowy infrastrukturalnej a zatem wykładnia przyjęta w tym przedmiocie przez organy nadzoru budowlanego i Sąd I instancji jest nieprawidłowa. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organy i Sąd kontrolujący zgodność z prawem ich działania, miały obowiązek dokonać wykładni zapisów planu całościowo, z uwzględnieniem literalnej ich treści, braku rozszerzającej wykładni, które ogranicza prawo własności czy swobodę działalności gospodarczej w tym § 4 ust. 1 pkt 8) i 12) w zw. z § 34 pkt 7) oraz § 49 pkt 9) mpzp w świetle przepisu art. 46 ust 1 i ust. 2 o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych co doprowadziłoby do prawidłowych wniosków, iż w niniejszej sprawie nie występuje niezgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości R. Organy ten tego jednak nie uczyniły a Sąd to zaakceptował, wskutek czego wydał wyrok naruszający także ww. przepisy prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. NSA nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. NSA związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W takich też granicach została rozpoznana wniesiona skarga kasacyjna. W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obie te podstawy zostały powołane we wniesionym środku odwoławczym. W pierwszej kolejności NSA odniesie się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania dotyczących naruszenia 7, 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. lub art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a, art. 33 § 1 p.p.s.a., art. 67 § 1 p.p.s.a. oraz art. 69 p.p.s.a. generalnie wskazujących na pominięcie, a tym samym pozbawienie możliwości udziału w sprawie uczestników postępowania, w osobach spadkobierców zmarłego uczestnika postępowania M.S. a także L.J. (nazywanego przez skarżącą kasacyjnie również L.G.) poprzez doręczanie korespondencji na nieaktualny adres. Przypomnieć należy, że wnoszącym skargę kasacyjną jest spółka P., która w postępowaniu kasacyjnym, podnosząc zarzuty naruszeń dokonanych przez Sąd I instancji, domaga się ochrony swoich praw. Kwestionowane zaś ustalenia co do kręgu uczestników postępowania nie dotyczą wprost skarżącej kasacyjnie, która czynnie uczestniczyła w postępowaniu sądowym i administracyjnym. Ustawodawca przewidział co prawda w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., możliwość uwzględnienia przez sąd I instancji skargi, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jednak jak jednolicie wskazuje się w orzecznictwie, na naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może powołać się tylko podmiot, który twierdzi, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym. Tylko zatem podmiot, którego to naruszenie dotyczy, może skutecznie powoływać się na tę przesłankę. Inne podmioty nie mają prawa zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia przesłanki wznowieniowej, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, brały w nim udział (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 468/17, z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 420/19, z 30 stycznia 2024 r., sygn. II OSK 1098/21). Nadto, sąd administracyjny z urzędu nie ma podstaw do przyjęcia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (por.m.in. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/08; wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1259/17). Jest to konsekwencja unormowania art. 147 k.p.a. , zgodnie z którym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., następuje tylko na żądanie strony. Wobec tego zarzuty dotyczące braku udziału wszystkich stron w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją ŚWINB z dnia 29 maja 2019 r. nie mogły prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że sprawie dotyczącej budowy stacji telefonii komórkowej zapadło już kilka wyroków sądów administracyjnych, które rzutowały finalnie na obowiązek rozbiórki orzeczony w zaskarżonej decyzji. Nie budzi wątpliwości, że pierwotnie spółka zrealizowała inwestycję polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu RAC 2011_A na podstawie ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z dnia 12 października 2011 r. utrzymanej w mocy decyzją z dnia 27 marca 2012 r. Decyzje te zostały jednak wyeliminowane z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 634/12, (skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1341/13). Podstawą takiego rozstrzygnięcia było uznanie inwestycji za sprzecznej z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr XXXVII/346/2009 Rady Miejskiej w Kuźni Raciborskiej z dnia 28 kwietnia 2009 r.). Na skutek tych wyroków wznowiono postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie tej instalacji. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 maja 2015 r. nr 54/15, utrzymaną w mocy decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 sierpnia 2015 r. nr WINB-WOA.7721.384.2015 uchylono wydane pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu i odmówiono udzielenia nowego pozwolenia na użytkowanie tej stacji bazowej telefonii komórkowej. Ostatecznie NSA w wyroku z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1637/16, oddalając skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 988/15, przesądził o prawidłowości takiego rozstrzygnięcia. Wobec tego na dzień wszczęcia postępowania w sprawie legalizacji tej inwestycji skarżąca spółka nie dysponowała ani pozwoleniem na budowę ani też pozwoleniem na jej użytkowanie. W tej sytuacji, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, należało przeprowadzić postępowanie w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, którego celem jest doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Konieczność wdrożenia tego trybu przesądził bowiem NSA w wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. II OSK 1341/13. Na terenie objętym inwestycją został uchwalony nowy (w stosunku do planu na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę), miejscowy plan zagospodarowania terenu - uchwała Rady Miejskiej w Kuźni Raciborskiej nr XXX/279/2017 z dnia 11 maja 2017 r. Inwestycja zlokalizowana jest obecnie, stosowanie do § 12 ust. 1 pkt 2 mpzp, na terenie oznaczonym symbolem B59R - przeznaczenie rolnicze z dopuszczeniem m.in. innych sieci infrastruktury technicznej. W § 34 pkt 7 planu ustalono, że dla obszaru objętego planem ustala się maksymalną wysokość nowej zabudowy nie więcej niż 25m z wyłączeniem dostrzegalni przeciwpożarowych dla ochrony lasu i o ile ustalenia planu nie stanowią inaczej. Jednocześnie w § 4 ust. 1 pkt 8 mpzp wskazano, że Ilekroć w tekście planu miejscowego jest mowa o istniejącej działce lub zabudowie – należy przez to rozumieć istniejącą, na dzień uchwalenia planu, działkę lub zabudowę, a także zabudowę (budynki i budowle), dla których wydano ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę przed wejściem, niniejszego planu, w życie. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej Sąd I instancji dokładnie wyjaśnił dlaczego niniejszej inwestycji nie można potraktować jako zabudowy w rozumieniu § 34 pkt 7 mpzp. NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, że powyższą regulacją można stosować jedynie do zabudowy legalnej. Wobec tego z dobrodziejstwa tego przepisu nie będą mogły skorzystać podmioty, które w dniu wejścia w życie mpzp dysponowały nieostateczną (wydaną przez organ I instancji) decyzją o warunkach zabudowy, podmioty, które dysponowały co prawda taką decyzją lecz ona wygasła w trybie art. 37 Prawa budowlanego, podmioty które dysponowały taką decyzją, lecz wyeliminowano ją w trybie nadzwyczajnym z obrotu prawnego, lub też podmioty, które posiadały co prawda decyzje pozytywne jednak zostały one uchylone przez sąd administracyjny jako niezgodne z prawem, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto w ww. wyroku z dnia 24 maja 2018 r., sygn. II OSK 1637/16 NSA wskazał, że skoro Wojewoda Śląski uchylił pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji oraz umorzył postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, to oznacza, że decyzja ta przestała wywoływać skutki prawne i inwestor nie może korzystać z praw jakie z niej wynikają. Bez wątpienia zatem w dniu wejścia w życie nowego mpzp inwestor nie dysponował żadną ostateczną decyzją, która zezwalałby na realizację inwestycji w miejscu i kształcie pierwotnie zaaprobowanym. Prawomocnie bowiem stwierdzono, że rozpoczęta przez niego inwestycja jest niezgodna z wówczas obowiązującym planem. W nowo obowiązującym mpzp dla tego terenu na którym realizowano inwestycję, ustalono przeznaczenie podstawowe – rolnicze (§12 ust. 2 pkt 1), przeznaczenie dopuszczalne - urządzenia zaopatrzenia w wodę, kanalizacji oraz utylizacji ścieków i odpadów dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi oraz innych sieci infrastruktury technicznej (nie wymagających uzyskania zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze - § 12 ust. 2 pkt 3 lit. c). W § 4 ust. 1 pkt 15 wyjaśniono, że przez sieci infrastruktury technicznej należy rozumieć przewody wodociągowe, przewody kanalizacyjne (sanitarne, deszczowe), przewody elektroenergetyczne, przewody gazowe, przewody ciepłownicze, przewody teletechniczne, ponadto inne przewody, w szczególności telewizji kablowej, sygnalizacyjne, alarmowe – wraz z urządzeniami i obiektami budowlanymi związanymi z nimi technologicznie, niezbędnymi do ich funkcjonowania, pompownie. Nowy plan nie przewidywał zatem na tym terenie powstania stacji bazowych telefonii komórkowych. W planie wymieniono jedynie bowiem lokalizację przewodów, a więc urządzeń przesyłowych, a nie innych urządzeń, których podstawowym celem jest zapewnienie zasięgu łączności bezprzewodowej (telefonii mobilnej). Dodatkowe ustalenia i rozwinięcia w planie co do obsługi w zakresie infrastruktury technicznej zawarto w § 49, wskazując, że obsługa telekomunikacji ma się opierać w oparciu o przewody teletechniczne (pkt 9). Z ustalonego stanu sprawy nie wynika, by stacja bazowej telefonii komórkowej komunikacji była powiązana z siecią przewodową techniczną. W dodatku, jak trafnie wyjaśniono w zaskarżonym wyroku, treść art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie stanowi podstawy do zalegalizowania omawianej zabudowy. Przepis ten dopuszcza lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce), nawet gdy nie jest ona umieszczona w planie miejscowym, jednak pod warunkiem, że nie jest to sprzeczne z określonym w przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Skoro omawiana stacja bazowa składa się m.in. z wieży o łącznej wysokości 49,95m, natomiast w § 34 pkt 7 obecnego planu ustalono, że dla obszaru objętego planem ustala się maksymalną wysokość nowej zabudowy nie więcej niż 25m, zatem prawidłowe jest ustalenie Sądu I instancji, że inwestycja ta przekracza ograniczenia co do wysokości zabudowy zawarte w mpzp. Niezrozumiały jest natomiast zarzut pominięcia § 49 pkt 7) mpzp przy ocenie czy inwestycja zrealizowana przez P. jest zgodna z zapisami mpzp. Wskazany przepis dotyczy bowiem dopuszczenia wytwarzania energii z odnawialnych źródeł, zatem w sprawie nie miał zastosowania i tym samym nie mógł zostać naruszony. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł w zaskarżonym wyroku zarzucanych w pkt 2 skargi kasacyjnej naruszeń przepisów skutkujących niemożnością jednoznacznego określenia zakresu żądanej rozbiórki. Decyzja PINB w Raciborzu z dnia 13 marca 2019 r., utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją ŚWINB z 29 maja 2019 r., jasno bowiem wskazuje, że rozbiórce ma podlegać wieża z żelbetowymi fundamentami, antenami, ogrodzeniem oraz wszystkimi urządzeniami umożliwiającymi funkcjonowanie wykonanej stacji bazowej zamontowanymi u podstawy wieży. Takie określenie nałożonego obowiązku jest wystarczające. Nie ma bowiem żadnego prawnego uzasadnienia dla konieczności wymienienia w treści rozstrzygnięcia rodzajów, typów i liczby wszystkich zainstalowanych urządzeń, w dodatku wymienienia ich we właściwej liczbie. Skoro nakazem rozbiórki objęty jest niemal 50 metrowy maszt to oczywistym jest, że również wszystkie instalacje na nim się znajdujące. Podsumowując, wobec ustalenia sprzeczności lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej zarówno z mpzp obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jaki i z obowiązującym obecnie w dacie orzekania przez organy w postępowaniu o nakazie rozbiórki, nie istniała możliwość doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z obowiązującymi przepisami, co uzasadniało zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego. Dlatego Sąd I instancji miał podstawy do oddalenia skargi, zatem zarzut naruszenia art. 151 poprzez jego zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie nie są usprawiedliwione. Również uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy i wskazuje z jakich powodów uznano zaskarżone decyzje za prawidłowe. Wobec powyższego skarga kasacyjna, na podstawie art. 184 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.