II SA/Gd 813/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 11 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 813/25 w sprawie z jego skargi na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 2 września 2025 r. nr WOP.7721.156.2025.MK w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić przywrócenia terminu.

M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 2 września 2025 r. w przedmiocie rozbiórki budynku pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej – domku holenderskiego wraz z tarasem, usytuowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości C., gmina B. Rozprawę wyznaczono na dzień 11 marca 2026 r., o czym zawiadomiono Skarżącego pismem z 21 stycznia 2026 r. odebranym osobiście przez Skarżącego w dniu 28 stycznia 2026 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru, k. nr 46 akt). Wyrokiem z dnia 11 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 813/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na rozprawie. Wnioskiem z 8 kwietnia 2026 r., nadanym w dniu 9 kwietnia 2026 r., Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie ww. wyroku wskazując, że oczekiwał na "przesłanie ogłoszenia wyroku listownie jak to odbywało się do tej pory." Skarżący wskazał, że nie był świadomy, iż powinien dowiedzieć się telefonicznie o wyroku Sądu. Dalej wyjaśnił, że ma 80 lat, jest inwalidą oraz że jest mocno zaangażowany w przygotowanie do operacji, która ma się odbyć w kwietniu 2026 r. do tego nałożył się okres świąteczny, co dodatkowo rozproszyło jego uwagę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 p.p.s.a. wynika natomiast, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane przesłanki były spełnione łącznie. W braku spełnienia którejkolwiek z przesłanek następuje odmowa przywrócenia terminu, bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzucenie. Uprawdopodobnienie istnienia przesłanki braku winy jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. postanowienie NSA z 3 grudnia 2009 r. sygn. akt II FZ 422/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając czy przywołane we wniosku okoliczności zasługują na wiarę, a następnie czy mogą one uprawdopodobniać brak winy w uchybieniu terminu sąd, mając na uwadze zasady logiki i doświadczenia życiowego, powinien zbadać, czy rodzaj i charakter podjętych przez wnioskodawcę działań może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu w kontekście badania zasadności jego przywrócenia winien być oceniany przez pryzmat wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy, biorąc przy tym pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak kataklizmy, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą i wykazanie tych sytuacji w sposób przekonywujący. Należy przy tym podkreślić, że nie każda choroba, lecz jedynie nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego strona nie mogła przewidzieć, może stanowić przesłankę dla przywrócenia terminu, przy czym nawet taka choroba, która wymaga leżenia, nie uzasadnia przywrócenia terminu, jeżeli strona mogła skorzystać z pomocy osób trzecich. Dlatego też, przyjąć należy, że nawet choroba o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie jest wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione (por. postanowienie NSA z 24 września 2024 r. sygn. akt III FZ 346/24, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przekładając powyższe na okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy, bowiem w ocenie Sądu nie dochował on należytej staranności w zadbaniu o własną sprawę. Po pierwsze, Skarżący wskazał, że oczekiwał na "przesłanie ogłoszenia wyroku listownie jak to odbywało się do tej pory" oraz że nie był świadomy, iż powinien dowiedzieć się telefonicznie o wyroku Sądu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że nieznajomość obowiązujących przepisów nie stanowi przesłanki braku winy i nie jest okolicznością usprawiedliwiającą przywrócenie terminu w postępowaniu. Ponadto, należy zwrócić uwagę, iż zawiadomienie z 21 stycznia 2026 r. o rozprawie zaplanowanej na dzień 11 marca 2026 r. (odebrane osobiście przez Skarżącego w dniu 28 stycznia 2026 r.) zawierało obszerne pouczenie, w którym wskazano m.in., że: niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy (punkt 1); w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku (pkt 2); w razie uwzględnienia skargi wojewódzki sąd administracyjny sporządza i doręcza z urzędu wyrok z uzasadnieniem każdej ze stron (punkt 6). Z powyższego wynika, że niestawienie się na rozprawie nie skutkuje wstrzymaniem rozpoznania sprawy. A zatem strona świadomie rezygnującą z udania się do siedziby Sądu bądź z ustanowienia pełnomocnika (profesjonalnego lub kogoś z rodziny), który wystąpiłby w jej imieniu na rozprawie działa w stanie wiedzy, że pomimo jej nieobecności Sąd może wydać wyrok podczas rozprawy. Zgodnie zaś z przytoczonym powyżej pouczeniem inny skutek ma wydanie na rozprawie wyroku oddalającego skargę (którego odpis nie jest stronom wysyłany), a inny skutek ma wyrok uwzględniający skargę (którego odpis wraz z uzasadnieniem jest z urzędu doręczany każdej ze stron). Na marginesie Sąd zauważa, że strona prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy i należycie dbająca o swoje sprawy w każdej chwili mogła skontaktować się telefonicznie z Wydziałem Informacji Sądowej tutejszego Sądu by niezwłocznie uzyskać informację o wyniku rozprawy, ewentualnie wejść na stronę internetową https://bip.nsa.gov.pl/ewokanda/wsa/gdansk/. Tym bardziej, że z pouczenia w ww. zawiadomieniu bezspornie wynika, że strona ma zaledwie 7 dni na złożenie wniosku o uzasadnienie wyroku od dnia jego ogłoszenia. Po drugie, Skarżący powołał się na swój wiek (80 lat), stan zdrowia (inwalidztwo) oraz mocne zaangażowanie się w przygotowanie do operacji. Do wniosku Skarżący załączył kopię e-skierowania na zabieg lewego stanu kolanowego (k. nr 52 akt) oraz kopię karty przygotowania pacjenta do zabiegu operacyjnego (k. nr 53 akt). Należy zatem przypomnieć, że Skarżący został zawiadomiony o rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r., rozprawa odbyła się w dniu 11 marca 2026 r., a ww. e-skierowanie na zabieg wystawiono w dniu 10 kwietnia 2026 r., a zatem miesiąc po rozprawie. Z kolei w pierwszej rubryce ww. karty przygotowania do zabiegu widnieje data "26-03-2026", a w ostatniej rubryce wskazano, że Skarżący ma zostać przyjęty do szpitala w dniu 19 kwietnia 2026 r. W konsekwencji, załączona dokumentacja nie potwierdza, że w okresie od rozprawy 11 marca 2026 r. do 18 marca 2026 r., kiedy to upłynął 7-dniowy termin na wniesienie o sporządzenie uzasadnienia wyroku, Skarżący był zaangażowany w przygotowania do zabiegu. Natomiast w odniesieniu do powołania się przez Skarżącego na okres świąteczny, co dodatkowo rozproszyło jego uwagę Sąd zauważa, że dwa dni ustawowo wolne od pracy, tj. pierwszy i drugi dzień Świąt Wielkanocnych przypadały w tym roku na 5 i 6 kwietnia 2026 r., co również było datą 2,5 tygodnia po upływie ustawowego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Dodatkowo, Skarżący nie wskazał, kiedy dowiedział się o zapadłym w dniu 11 marca 2026 r. wyroku, a zatem niemożliwa była ocena spełnienia przesłanki dochowania 7-dniowego terminu do wniesienia o przywrócenie terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.