II SA/Gd 590/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 2 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

Wnioskiem z 13 września 2018 r., zawartym w złożonej skardze, T. B. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe z niepełnosprawnym synem. Sam skarżący posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, zaś jego 22 letni syn w stopniu znacznym i wymaga stałej opieki osoby drugiej. Utrzymują się z renty inwalidzkiej i dwu zasiłków pielęgnacyjnych, co miesięcznie stanowi kwotę 986 zł. Kwota ta wystarcza na skromne utrzymanie. Do wniosku dołączone zostały dokumenty potwierdzające stan zdrowia skarżącego i jego syna. Referendarz sądowy rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu sądowym zasady ponoszenia przez strony tego postępowania kosztów związanych z ich w nim udziałem, wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.". Wskazany charakter prawa pomocy nakazuje przesłanki jego przyznania interpretować w sposób ścisły. Dodatkowo ustawodawca przewidział, że to ubiegający się o wsparcie z publicznych środków obowiązany jest do wykazania, że jego sytuacja rodzinna i materialno-bytowa uzasadnia zastosowanie w jego wypadku odstępstwa od wymienionej wyżej zasady z art. 199 P.p.s.a. Wynika to z brzmienia art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. ustanawiających warunki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym oraz częściowym. Udzielenie prawa pomocy w najszerszym zakresie dopuszczalne jest w sytuacji niemożności poniesienia przez stronę jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast częściowe prawo pomocy wchodzi w grę w razie, gdy strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie ocenie podlega czy T. B. znajduje się w sytuacji, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów zainicjowanego przez siebie postępowania. Analizując przedstawione przez skarżącego oświadczenia i dokumenty dotyczące jego sytuacji zdrowotnej uznał referendarz, że w chwili obecnej skarżący nie dysponuje środkami, które mógłby przeznaczyć na uiszczenie kosztów sądowych. Z podanych względów referendarz orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.