II SA/Gd 1072/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor sądowy WSA Wojciech Wycichowski (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 20 grudnia 2007 r., nr XVIII/432/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Błonia Południe rejon ulic Tama Pędzichowska i Elbląska w mieście Gdańsku 1. stwierdza nieważność punktu 9 tiret 3 karty terenu nr 004 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działek nr [...], obręb [...] w G., 2. zasądza od Rady Miasta Gdańska na rzecz strony skarżącej S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 1.277 (jeden tysiąc dwieście siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

"S." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: "Spółka", "Skarżąca"), na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1153) - dalej: "u.s.g.", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr XXVIII/432/07 Rady Miasta Gdańska (dalej: "Rada", "Organ") z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Błonia Południe rejon ulic Tama Pędzichowska i Elbląska w mieście Gdańsku (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2008 r., Nr 26, poz. 740) - dalej: "Uchwała", "Plan", zaskarżając ją w części dotyczącej postanowień zawartych w § 6 karty terenu nr 004 P/U41 pkt 9 tiret 3 w zakresie zapisu: "zaopatrzenie w wodę: z sieci wodociągowej". Zaskarżonej Uchwale zarzucono istotne naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz ust. 3, art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130) - dalej: "u.p.z.p.", oraz art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.) - dalej: "k.c.", polegające na nadużyciu i naruszeniu przez Radę władztwa planistycznego przy wydaniu zaskarżonej Uchwały poprzez nieuzasadnione i nadmierne ograniczenie prawa własności Skarżącej; 2. § 26 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) - dalej: "Rozporządzenie", poprzez jego niezastosowanie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o stwierdzenie nieważności Uchwały w zaskarżonej części, tj. § 6 karty terenu nr 004 P/U41 pkt 9 tiret 3 - na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., oraz zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że 27 kwietnia 2021 r. Skarżąca nabyła w drodze przetargu od Gminy Miasta G. działkę nr [...], którą następnie podzieliła na działki nr [...]-[...]. Teren, na którym znajdują się te działki jest oznaczony w Planie jako P/U41 "Teren zabudowy produkcyjno-usługowej". Ustalając zasady dotyczące systemów komunikacji i infrastruktury technicznej dla tego terenu w Planie zapisano, że zaopatrzenie w wodę ma następować wyłącznie z sieci wodociągowej (§ 6 karta terenu 004 P/U41 pkt 9 tiret 3) i nie ustanowiono sposobów tymczasowego zagospodarowania terenu w zakresie zaopatrzenia w wodę (§ 6 karta terenu 004 P/U41 pkt 13). A zatem, zaopatrzenie w wodę jest możliwe jedynie w wyniku podłączenia do sieci wodociągowej. Spółka podała, że po zakupie działki nr [...], w celu realizacji planowanej na niej inwestycji (budowa budynku magazynowego z pomieszczeniami: biurowym i socjalnym), wystąpiła do G. (dalej: "G.") w celu uzyskania informacji o możliwości zaopatrzenia działki w wodę z sieci wodociągowej. W informacji technicznej z 14 września 2021 r. G. wskazał, że w rejonie działki nr [...] nie ma miejskich sieci wodociągowo-kanalizacyjnych, a najbliższe sieci są zlokalizowane w odległości około 2.000 m od ww. działki i nie ma możliwości podłączenia się do tej sieci. W informacji tej wskazano również, że G. nie ma w swoich planach budowy sieci wodociągowej w ulicy T., natomiast planuje budowę sieci wodociągowej w ulicy E., która może stanowić źródło zaopatrzenia w wodę działki nr [...]. W informacji zaznaczono, że niezbędne do podłączenia do nowo wybudowanej sieci (w ulicy E.) będzie wybudowanie odcinka sieci wodociągowej (od projektowanej sieci wodociągowej w ulicy E.) wzdłuż układów komunikacyjnych do wysokości planowanej zabudowy na działce nr [...]. Te same informacje zostały przedstawione w warunkach technicznych z 20 października 2021 r. W związku z tym Spółka zleciła opracowanie projektu sieci wodociągowej niezbędnej do podłączenia do sieci wodociągowej w ulicy E. dla potrzeb planowanej inwestycji. Od początku 2022 r. na zlecenie Spółki prowadzono prace projektowe nad budową sieci wodociągowej. W tym czasie odbyły się liczne spotkania, przeprowadzono korekty projektu, zmieniano przebieg planowanej trasy wodociągu, m.in. ze względu na brak zgody G. na prowadzenie instalacji w nowo wybudowanej nawierzchni drogi i chodników (zrealizowanych przez innego dewelopera w ramach umowy drogowej). Z tego względu na zlecenie Spółki wskazano alternatywną trasę mającą przebiegać pod dnem rowów melioracyjnych umocnionych gabionami. Trasa ta nie została jednak zatwierdzona z uwagi na inne przyłącza i sieci zaprojektowane dla sąsiednich inwestycji. Skarżąca wskazała, że złożyła także wniosek z 14 listopada 2024 o wydanie uzgodnienia projektu zamiennego do G., który nie został rozpatrzony. Natomiast w dniu 16 stycznia 2025 r. odbyła się narada koordynacyjna w sprawie usytuowania projektowanej na zlecenie Spółki sieci uzbrojenia terenu, która zakończyła się uzgodnieniem negatywnym. Spółka podniosła, że pomimo podejmowania licznych i intensywnych działań zmierzających do realizacji przyłącza, doprowadzenie sieci wodociągowej z jej nieruchomości do istniejącej infrastruktury wodociągowej w ulicy E. - z uwagi na odmowy zatwierdzenia proponowanych przez nią tras przebiegu sieci - stało się niemożliwe do zrealizowania. Wobec tego w lutym 2025 r. Skarżąca podjęła decyzję o zakończeniu prac projektowych. Wskazano również, że 21 marca 2024 r. Spółka złożyła wniosek o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p.") w sposób pozwalający na korzystanie z sieci wodociągowej. W dniu 16 maja 2025 r. przedstawiciele Skarżącej odbyli spotkanie w Biurze Rozwoju Gdańska z dyrektor tego biura, dotyczące złożonego wniosku oraz możliwości jego rozpatrzenia. Dyrektor wskazała, że w związku z aktualnie prowadzonymi pracami nad planem ogólnym rozpatrywanie wniosków o zmianę planów miejscowych zostało wstrzymane i w jej ocenie realny termin rozpoznania wniosku może przypaść dopiero na lata 2032-2034. Skarżąca podkreśliła, że zakupiła działkę nr [...] w celu realizacji na niej inwestycji - budynku magazynowego wraz z pomieszczeniami biurowymi i socjalnymi. Wskazano, że 13 lipca 2021 r. Spółka zleciła biuru projektowemu wykonanie projektu koncepcji wielobranżowej dla inwestycji budowy hali, jednak napotkane trudności z zaopatrzeniem w wodę skłoniły ją do wstrzymania dalszych prac projektowych. Do realizacji inwestycji niezbędne jest bowiem zaopatrzenie przedmiotowego terenu w wodę. Skarżąca zwróciła uwagę, że od dnia zakupu działki nr [...] do dnia wniesienia skargi zaopatrzenie przedmiotowego terenu w wodę z sieci wodociągowej jest niemożliwe. W rezultacie ukształtowanie zaopatrzenia w wodę dla przedmiotowego terenu w sposób wskazany w zaskarżonej Uchwale uniemożliwia od 4 lat zabudowę przez Spółkę należących do niej działek, mimo że zgodnie z Planem stanowią one działki inwestycyjne. Zdaniem Skarżącej, jako właścicielka działek na terenie objętym Planem, posiada ona interes prawny do kwestionowania ustaleń zawartych w zaskarżonej Uchwale, wynikający z prawa własności nieruchomości. Ustalenia te naruszają prawo Spółki do korzystania z nieruchomości stanowiącej jej własność w sposób zgodny z celem, dla którego została ona nabyta. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz ust. 3, art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. podniesiono, że Rada nadużyła przysługujące jej władztwo planistyczne poprzez ukształtowanie w zaskarżonej Uchwale dostępu działki Skarżącej do sieci wodociągowej tylko poprzez podłączenie do wodociągu, w sytuacji gdy podłączenie się do niego jest niemożliwe (z uwagi na brak istniejących sieci wodociągowych w obrębie działek Spółki oraz odmowę zatwierdzenia przedstawianych przez nią projektów sieci umożliwiającej podłączenie do wodociągu w ulicy E.). Przekroczenie granic władztwa planistycznego przez Radę nastąpiło poprzez naruszenie prawa własności Skarżącej, Spółka nie ma bowiem możliwości korzystania z działek będących jej własnością zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, tj. nie jest w stanie zrealizować zamierzonej inwestycji na terenie przeznaczonym w Planie pod zabudowę produkcyjno-usługową. Zdaniem Spółki ograniczenia dotyczące zaopatrzenia w wodę dla ww. terenu nie spełniają wymogu proporcjonalności i racjonalności. Zwrócono uwagę, że w uzasadnieniu Uchwały Rada wskazała, iż w Planie ustala się zaopatrzenie w wodę z sieci wodociągowej, lecz do czasu realizacji układu wodociągowego dopuszcza się zaopatrzenie w wodę z istniejących ujęć. Rada nie uzasadniła jednak w żaden sposób, dlaczego w karcie terenu 004 nie przewidziano możliwości pobierania wody z ujęcia własnego, podczas gdy taka możliwość została przewidziana w kartach terenu 001 i 003 w § 6 Uchwały. Na marginesie wskazano, że także m.p.z.p. o numerze ewidencyjnym 1526 dla terenu 01.1, sąsiadującego z działkami Skarżącej, pozwala na zaopatrzenie w wodę z ujęcia własnego. Mając powyższe na uwadze podniesiono, że wydanie przez Radę m.p.z.p. z naruszeniem władztwa planistycznego stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, co powoduje, że taki plan dotknięty jest w tej części wadą nieważności, o której mowa w art. 28 u.p.z.p. Zdaniem strony skarżącej Rada naruszyła także § 26 ust. 1 i 3 Rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie. Z przepisów tych wynika zaś, że w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody. Wskazano, że działki Spółki, o przeznaczeniu produkcyjno-usługowym, nie mają dostępu do sieci wodociągowej - brak jest takiej sieci w ulicy T., a mimo kilkuletnich starań Skarżącej plany realizacji sieci wodociągowej pozwalającej na podłączenie jej działek do sieci w ulicy E. nie zostały zatwierdzone przez kompetentne organy. Przeznaczenie w m.p.z.p. działek Spółki pod zabudowę produkcyjno-usługową, przy jednoczesnym ustaleniu w Uchwale zasad zaopatrzenia w wodę w sposób, który de facto uniemożliwia realizację tej zabudowy, stanowi działanie nieproporcjonalne i sprzeczne z zasadami praworządności. Jest to tym bardziej niedopuszczalne, że obowiązujące przepisy prawa - w tym § 26 ust. 3 Rozporządzenia, dopuszczają realizację zabudowy również w przypadku braku sieci wodociągowej, przy użyciu ujęcia własnego. Taką możliwość Uchwała jednak wyklucza. Podsumowując podniesiono, że przedmiotowe zapisy zaskarżonej Uchwały są niezgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego wyższej rangi. Skoro m.p.z.p. jest przepisem gminnym, to jako taki jest częścią systemu prawnego państwa. Ustawodawca nie przyznał organom gminy kompetencji do stanowienia wszelkich norm prawnych, lecz jedynie kompetencję do precyzowania rozwiązań zawartych w ustawach. Tym samym organy gminy nie mogą zmieniać lub uchylać przepisów zawartych w źródłach prawa powszechnie obowiązującego, o jakich mowa w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, w tym także w rozporządzeniach. Tym samym, wydanie przez Radę uchwały sprzecznej z przepisami prawa powszechnie obowiązującego stanowi istotne naruszenie zasad sporządzanie planu miejscowego, co powoduje, że taki plan dotknięty jest w tej części wadą nieważności, o której mowa w art. 28 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. gmina posiada kompetencję do samodzielnego kształtowania polityki przestrzennej, zaś ustalenie w planie wymogu zaopatrzenia w wodę z sieci wodociągowej mieści się w granicach tego władztwa i służy zapewnieniu ładu przestrzennego oraz ochrony interesu publicznego poprzez dbałość o standardy sanitarne na terenach przeznaczonych pod zabudowę produkcyjno-usługową. Organ, ważąc interesy zgodnie z art. 1 ust. 3 u.p.z.p., uznał, że docelowe skanalizowanie i zwodociągowanie tego obszaru jest niezbędne dla jego prawidłowego rozwoju. Zdaniem Rady Skarżąca błędnie wywodzi naruszenie § 26 ust. 3 Rozporządzenia, albowiem przepis ten określa warunki, jakie musi spełniać działka budowlana na etapie wydawania pozwolenia na budowę, natomiast plan miejscowy wyznacza kierunki rozwoju infrastruktury. Fakt, że w dacie uchwalenia Planu (2007 r.) lub obecnie sieć nie jest doprowadzona bezpośrednio do działki, nie czyni zapisu Planu nieważnym. Budowa sieci uzbrojenia terenu jest procesem inwestycyjnym, a Plan wskazuje docelowy sposób zaopatrzenia, co jest zgodne z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. obowiązującym w dacie podjęcia Uchwały. Podniesiono, że w ramach władztwa planistycznego gmina ma prawo narzucić obowiązek podłączenia do sieci wodociągowej, nawet jeśli wiąże się to z kosztami po stronie inwestora, o ile jest to uzasadnione potrzebą zachowania ładu przestrzennego i ochrony środowiska. Sam fakt utrudnień technicznych w realizacji przyłącza, na które powołuje się Skarżąca, nie stanowi o wadliwości aktu prawa miejscowego, lecz jest kwestią techniczno-realizacyjną. Końcowo podkreślono, że Spółka nabyła przedmiotowe nieruchomości w 2021 r., czyli blisko 14 lat po uchwaleniu Planu. Miała zatem pełną wiedzę o obowiązujących na tym terenie ograniczeniach i wymogach w zakresie infrastruktury w momencie zakupu. W ocenie Organu kwestionowanie ustaleń Planu po tak długim czasie od jego wejścia w życie, przy znajomości stanu faktycznego i prawnego w dacie nabycia, nie zasługuje na uwzględnienie pod kątem naruszenia interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały, zatem doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w przepisach prawa materialnego. W niniejszej sprawie podstawę orzekania stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.). W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że złożona w niniejszej sprawie skarga spełnia warunki formalne, umożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie przez Sąd. Skarga "S." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1153 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy zwrócić uwagę, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) - dalej: "ustawa nowelizująca", która wprowadziła zmiany m.in. do P.p.s.a. oraz do u.s.g. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. P.p.s.a. - przypisek Sądu), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (tj. u.s.g. - przypisek Sądu), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Z przytoczonej powyżej regulacji wynika, że dla ustalenia, jakie brzmienie przepisów art. 52 i art. 53 P.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. należy stosować w danej sprawie, rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nr XXVIII/432/07 Rady Miasta Gdańska z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Błonia Południe rejon ulic Tama Pędzichowska i Elbląska w mieście Gdańsku (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2008 r., Nr 26, poz. 740) została podjęta przed wejściem w życie ww. ustawy nowelizującej, a zatem w sprawie znajdą zastosowanie przepisy art. 52 i art. 53 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 52 P.p.s.a., w brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). W myśl natomiast art. 53 § 2 P.p.s.a., w brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z cytowanymi wyżej przepisami korespondowało brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g., który przed nowelizacją stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że Skarżąca wezwała Radę do usunięcia naruszenia prawa, tym samym został spełniony formalny warunek wniesienia skargi na Uchwałę. Skarga została poprzedzona pismem Spółki z 21 listopada 2025 r. wzywającym Radę, w trybie art. 101 u.s.g., do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę Uchwały, na które Rada nie odpowiedziała. Skarga została również wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 2 P.p.s.a. Dalej należy wskazać, że skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje wtedy, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Jak wskazuje się w orzecznictwie - skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2003 r. sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004, nr 7, poz. 114). W judykaturze ustalono jednocześnie, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (zob. wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II GSK 1290/18, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego jej prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (ust. 1). Każdy ma przy tym prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (ust. 2 pkt 2). Przyjmowane więc w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości, chronionymi zarówno przepisami art. 140 i art. 233 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.), jak i przepisami art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. W sprawie nie jest sporne, że Skarżąca jest właścicielem działek nr [...]-[...] (powstałych z podziału działki nr [...]), obręb [...] w G. Działki te są położone na obszarze oznaczonym w Planie symbolem P/U 41, dla którego ustalono następujące przeznaczenie: "tereny zabudowy produkcyjno-usługowej". Ustalając zasady dotyczące systemów komunikacji i infrastruktury technicznej dla tego terenu w Planie zapisano: "zaopatrzenie w wodę: z sieci wodociągowej" (§ 6 karta terenu 004 P/U41 pkt 9 tiret 3). Z załączonych do skargi dokumentów wynika, że po zakupie działki nr [...], w celu realizacji planowanej na niej inwestycji, tj. budowy budynku magazynowego wraz z pomieszczeniami: biurowym i socjalnym, Spółka wystąpiła do G. w celu uzyskania informacji o możliwości zaopatrzenia ww. działki w wodę z sieci wodociągowej. W informacji technicznej z 14 września 2021 r. G. wskazał, że w rejonie działki nr [...] nie ma miejskich sieci wodociągowo-kanalizacyjnych, a najbliższe sieci są zlokalizowane w odległości około 2.000 m od działki nr [...] i nie ma możliwości podłączenia się do tej sieci. W informacji tej wskazano również, że G. nie ma w swoich planach budowy sieci wodociągowej w ulicy T., natomiast planuje budowę sieci wodociągowej w ulicy E., która może stanowić źródło zaopatrzenia w wodę działki nr [...]. W informacji zaznaczono, że niezbędne do podłączenia do nowo wybudowanej sieci (w ulicy E.) będzie wybudowanie odcinka sieci wodociągowej (od projektowanej sieci wodociągowej w ulicy E.) wzdłuż układów komunikacyjnych do wysokości planowanej zabudowy na działce nr [...]. Te same informacje zostały przedstawione w warunkach technicznych z 20 października 2021 r. W związku z tym Spółka zleciła opracowanie projektu sieci wodociągowej niezbędnej do podłączenia do sieci wodociągowej w ulicy E. dla potrzeb planowanej inwestycji. Z nadesłanych wraz ze skargą dokumentów wynika, że od początku 2022 r. na zlecenie Spółki prowadzono prace projektowe nad budową sieci wodociągowej. W tym czasie odbyły się spotkania, przeprowadzono korekty projektu, zmieniano przebieg planowanej trasy wodociągu, m.in. ze względu na brak zgody G. na prowadzenie instalacji w nowo wybudowanej nawierzchni drogi i chodników (zrealizowanych przez innego dewelopera w ramach umowy drogowej). Z tego względu na zlecenie Spółki wskazano alternatywną trasę mającą przebiegać pod dnem rowów melioracyjnych umocnionych gabionami. Trasa ta nie została jednak zatwierdzona z uwagi na inne przyłącza i sieci zaprojektowane dla sąsiednich inwestycji. Skarżąca złożyła także wniosek z 14 listopada 2024 o wydanie uzgodnienia projektu zamiennego do G., który nie został rozpatrzony. Natomiast w dniu 16 stycznia 2025 r. odbyła się narada koordynacyjna w sprawie usytuowania projektowanej na zlecenie Spółki sieci uzbrojenia terenu, która zakończyła się uzgodnieniem negatywnym. Z dołączonych do skargi dokumentów wynika, że pomimo podejmowania działań zmierzających do realizacji przyłącza, doprowadzenie sieci wodociągowej z nieruchomości Spółki do istniejącej infrastruktury wodociągowej w ulicy E. - z uwagi na odmowy zatwierdzenia proponowanych przez nią tras przebiegu sieci - stało się niemożliwe do zrealizowania. Z dokumentów nadesłanych wraz ze skargą wynika również, że 21 marca 2024 r. Spółka złożyła wniosek o zmianę m.p.z.p. w sposób pozwalający na korzystanie z sieci wodociągowej. W dniu 16 maja 2025 r. przedstawiciele Spółki odbyli spotkanie z dyrektor Biura Rozwoju Gdańska dotyczące złożonego wniosku oraz możliwości jego rozpatrzenia. Dyrektor wskazała, że w związku z aktualnie prowadzonymi pracami nad planem ogólnym rozpatrywanie wniosków o zmianę planów miejscowych zostało wstrzymane i w jej ocenie realny termin rozpoznania wniosku może przypaść dopiero na lata 2032-2034. Uzasadniając naruszenie interesu prawnego Skarżąca wskazała, że od dnia zakupu działki nr [...] do dnia wniesienia skargi zaopatrzenie przedmiotowego terenu w wodę z sieci wodociągowej jest niemożliwe. W rezultacie ukształtowanie zaopatrzenia w wodę dla przedmiotowego terenu w sposób wskazany w Uchwale uniemożliwia od 4 lat zabudowę przez Spółkę należących do niej działek, mimo że zgodnie z Planem stanowią one działki inwestycyjne. Zdaniem Sądu przedstawione powyżej okoliczności prowadzą do wniosku, że zaskarżone przez Spółkę postanowienia Planu naruszają w sposób bezpośredni jej interes prawny oraz uprawnienie do wykorzystania ww. działek zgodnie z ich przeznaczeniem. Oznacza to, że Uchwała w tym zakresie ingeruje w prawo Skarżącej do swobodnego korzystania z nieruchomości, a tym samym narusza jej interes prawny, wynikający z uprawnień właścicielskich określonych w art. 140 k.c. W świetle powyższego należało uznać, że Skarżącej przysługuje legitymacja skargowa w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., albowiem jej interes prawny, wyznaczony granicami przysługującego jej prawa własności nieruchomości, został naruszony. To otworzyło drogę do merytorycznej kontroli legalności zaskarżonej Uchwały w zakresie postanowień odnoszących się do nieruchomości stanowiących własność Skarżącej. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi należy wskazać, że oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który w dacie podjęcia Uchwały stanowił, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") - którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa - odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" - których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa - należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (zob. wyroki NSA: z 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08, z 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08, z 18 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 2150/20, z 14 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 3827/19 i z 20 marca 2024 r. sygn. akt II OSK 139/23). W świetle konstytucyjnej regulacji źródeł prawa (art. 87-94 Konstytucji RP) akt prawa miejscowego jest źródłem prawa: (1) powszechnie obowiązującego, a więc aktem o charakterze normatywnym, zawierającym normy generalne i abstrakcyjne; (2) o zasięgu lokalnym, tj. obowiązującym na obszarze działania organów, które go ustanowiły; (3) rangi podustawowej; (4) stanowionym na podstawie i w granicach ustaw; (5) wymagającym ogłoszenia. Bardziej szczegółową regulację aktów prawa miejscowego stanowionych przez gminę zawiera u.s.g. Jak wynika z jej art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze w zw. z ust. 4 tej ustawy, uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Na gruncie ww. przepisów w doktrynie wskazuje się, że pojęcie "sprzeczności z prawem" obejmuje sprzeczność postanowień aktu prawa miejscowego z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem (tak: M. Bogusz, Usytuowanie aktów prawa miejscowego stanowionych przez organy samorządu terytorialnego w hierarchii źródeł prawa (kolejny przyczynek do dyskusji) [w:] Prawne formy działania stosowane przez organy samorządu terytorialnego. Księga jubileuszowa Profesora Krystiana Ziemskiego, pod red. M. Szewczyka i M. Jędrzejczak, Warszawa 2022, s. 18-19). Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Ta ogólna formuła została uszczegółowiona w § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587), które znajdowało zastosowanie do projektu zaskarżonego w niniejszej sprawie Planu, gdyż uchwała o przystąpieniu do jego sporządzenia została podjęta przed 24 grudnia 2021 r. (zob. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2404)). W myśl § 4 pkt 9 ww. rozporządzenia ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. Zdaniem Sądu w tak określonym zakresie unormowań planistycznych nie mieści się zaskarżone ustalenie z § 6 karty terenu 004 pkt 9 tiret 3 Uchwały, gdyż nie normuje ono zasad "modernizacji", "rozbudowy" ani "budowy" systemu (sieci) infrastruktury technicznej zaopatrzenia w wodę, nie określa układu tej sieci, jej parametrów, ani warunków powiązań z układem zewnętrznym. Ustalenie to narusza więc cytowane przepisy art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 lit. a i b ww. rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., wykraczając tym samym poza zakres powierzonego gminie władztwa planistycznego. W dalszej kolejności należy wskazać na przywołaną w skardze regulację § 26 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.), w myśl której działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej, a dla budynków wymienionych w § 56 - także telekomunikacyjnej (ust. 1). W razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m3, to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska (ust. 3). Na tle powyższych przepisów trafnie przyjmuje się w judykaturze, że przyznane gminie władztwo planistyczne nie uzasadnia wprowadzenia w planie miejscowym zakazu zaopatrywania terenów w podstawowe wyposażenie, jakim z pewnością jest indywidualne ujęcie wody. Kwestia przysługujących właścicielom uprawnień i obowiązków w okresie istnienia sieci wodociągowej oraz w okresie przed jej powstaniem została wyraźnie uregulowana § 26 ust. 1 i 3 Rozporządzenia. Z tych względów wprowadzenie w planie miejscowym regulacji w tym przedmiocie, bez wyraźnej delegacji ustawowej, stanowi nieuprawnione przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy, jak również czyni prawo przysługujące właścicielowi na podstawie ustawy iluzorycznym (zob. wyrok NSA z 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 2323/21, wyrok WSA w Gdańsku z 1 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 310/18 i wyrok WSA w Poznaniu z 28 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Po 157/21). Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w orzecznictwie w odniesieniu do innego rodzaju "elementarnego" wyposażenia infrastrukturalnego działki budowlanej, jakimi są zbiorniki bezodpływowe (zob. np. wyroki NSA: z 1 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 684/12 i z 20 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1599/21). W niniejszej sprawie jest poza sporem, że zarówno w dacie uchwalenia Planu, jak i obecnie nie ma możliwości podłączenia nieruchomości Skarżącej do sieci wodociągowej. Wynika to nie tylko z niezakwestionowanych przez Radę twierdzeń skargi, ale także z dołączonej do skargi korespondencji Spółki z G. W odpowiedzi na skargę Organ wskazał, że w ramach władztwa planistycznego gmina ma prawo narzucić obowiązek podłączenia do sieci wodociągowej, nawet jeśli wiąże się to z kosztami po stronie inwestora, o ile jest to uzasadnione potrzebą zachowania ładu przestrzennego i ochrony środowiska. Oceniając tak sformułowane stanowisko należy przede wszystkim zauważyć, że Skarżąca chciała ponieść (zapewne niemałe) koszty przyłączenia do sieci wodociągowej, lecz kilkuletnie i intensywne działania podejmowane w tym zakresie zakończyły się (nie z winy Spółki) niepowodzeniem. Natomiast odwołując się do "potrzeby zachowania ładu przestrzennego i ochrony środowiska" Rada nie rozwinęła tego argumentu, czyniąc go gołosłownym. Organ nie uzasadnił również w żaden sposób (ani w uzasadnieniu Uchwały, ani w odpowiedzi na skargę), dlaczego w karcie terenu 004 nie przewidziano możliwości pobierania wody z ujęcia własnego, podczas gdy taka możliwość została przewidziana w kartach terenu 001 i 003 w § 6 Uchwały. Pozbawienie Skarżącej, jako właścicielki objętych ustaleniami skarżonego Planu działek, możliwości realizacji indywidualnego ujęcia wody, w sytuacji braku możliwości podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej, czyni przysługujące jej prawo własności (art. 140 k.c.), w tym prawo jej zabudowy (art. 4 Prawa budowlanego), iluzorycznym. Kwestionowane zapisy Planu naruszają także inne unormowania ustawowe, w tym m.in. przepisy art. 33 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r., poz. 960) - dalej: "Prawo wodne", w myśl których właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wód podziemnych znajdujących się w jego gruncie (ust. 1). Prawo do zwykłego korzystania z wód nie uprawnia do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganej zgody wodnoprawnej (ust. 2). Zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego lub własnego gospodarstwa rolnego (ust. 3). Zwykłe korzystanie z wód obejmuje: 1) pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę; 2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę (ust. 4). Ponadto, jak stanowi art. 395 Prawa wodnego nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego wykonanie urządzeń wodnych do poboru wód podziemnych na potrzeby zwykłego korzystania z wód z ujęć o głębokości do 30 m (pkt 5) oraz pobór wód powierzchniowych lub wód podziemnych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m3 na dobę oraz wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m3 na dobę, na potrzeby zwykłego korzystania z wód (pkt 7). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że pobór wód podziemnych do celów socjalno-bytowych związanych z eksploatacją budynku (lokalu) wpisuje się w pojęcie "zwykłego korzystania z wody", zaś decydującym kryterium będzie wówczas ilość pobranych wód, która nie może przekraczać wartości wskazanych w art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego (zob. wyroki NSA: z 18 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 2089/21, z 28 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 2020/21 i z 6 grudnia 2022 r. sygn. akt III OSK 1440/21). W ocenie Sądu statuowany w § 6 karty terenu 004 pkt 9 tiret 3 Uchwały nakaz zaopatrzenia w wodę wyłącznie z sieci wodociągowej stanowi de facto ograniczenie (zakaz) w zakresie możliwości budowy na nieruchomości indywidualnych ujęć wody, w ramach zwykłego korzystania z wód. Tymczasem, jak trafnie wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2510/14, nie jest konieczne ograniczanie wykonywania prawa własności nieruchomości poprzez ustanawianie w planie miejscowym zakazu budowy indywidualnych ujęć wody o parametrach, które zwalniają z obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wprowadzenie takiego zakazu jest, w świetle art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, nadmiernym ograniczeniem prawa własności nieruchomości. W konsekwencji należy stwierdzić, że zaskarżone ustalenie Planu nie znajduje oparcia w obowiązującym systemie prawnym i sprzeciwia się przepisom art. 33 Prawa wodnego. Jednocześnie należy zauważyć, że - w odróżnieniu od ustawowego obowiązku przyłączenia się do sieci kanalizacyjnej (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2024 r., poz. 399)) - nie istnieje prawny obowiązek przyłączenia się do sieci wodociągowej. Zapotrzebowanie na wodę można realizować poprzez uruchomienie własnych ujęć (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 5 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 280/24, a także przywołany tam: H. Palarz, Rozdział IX. Obowiązek przyłączenia do sieci kanalizacyjnej w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach [w:] Przyłączenie do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Aspekty prawne, Warszawa 2015). Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., stwierdził nieważność punktu 9 tiret 3 karty terenu nr 004 zaskarżonej Uchwały w odniesieniu do działek nr [...]-[...], obręb [...] w G. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118), zasądzając od Organu na rzecz strony skarżącej kwotę 1.277 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi (300 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (960 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Przyznając pełnomocnikowi Skarżącej wynagrodzenie w podwójnej wysokości Sąd uwzględnił zarówno charakter niniejszej sprawy, jak i nakład pracy pełnomocnika, w tym m.in. stawiennictwo na rozprawie.