II OSK 225/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Anna Klotz Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 października 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 551/23 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w B. na uchwałę Rady Miasta Białystok z dnia 22 lutego 2021 r. nr XXXVI/525/21 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Bema w Białymstoku w rejonie ulic Gen. Józefa Bema i Wiejskiej – etap I oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 26 października 2023 r., II SA/Bk 551/23, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] (dalej Wspólnota) na uchwałę Rady Miasta Białystok (dalej Rada Miasta) z dnia 22 lutego 2021 r. nr XXXVI/525/21 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] w B. w rejonie ulic Gen. Józefa Bema i Wiejskiej – etap I. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wspólnota na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t.Dz.U.2023.40 ze zm.; dalej u.s.g.), zaskarżyła ww. uchwałę Rady Miasta w części graficznej i opisowej w zakresie umieszczenia w obszarze oznaczonym jako "[...]", w części obejmującej obszar pomiędzy działkami nr [...] (na której posadowiony jest budynek wielomieszkaniowy nr [...]) a nr [...] (na której posadowiony jest budynek wielomieszkaniowy nr [...]), parkingu oznaczonego symbolem "[...]" (działka nr [...]). Zaskarżonym wyrokiem WSA w Białymstoku oddalił skargę. Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do przyjęcia, że plan uchwalono z istotnym naruszeniem trybu. Zdaniem Sądu, w świetle przedłożonych akt planistycznych przeprowadzona procedura odpowiada wymogom wynikającym z art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.). Stanowiska tego nie podważa w sposób skuteczny zarzut nr 3 skargi dotyczący zaniechania poinformowania członków Wspólnoty w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o wszczętej procedurze planistycznej. Bezspornym w sprawie jest, że w przypadku zaskarżonej uchwały w trakcie jej sporządzania, na osiedlu [...] nie pojawiły się obwieszczenia na słupach czy też tablicach ogłoszeń w tym przedmiocie. Odpowiednie ogłoszenia ukazały się natomiast w prasie lokalnej, na stronach internetowych BIP urzędu gminy, na tablicach ogłoszeń urzędu gminy oraz na stronach internetowych miasta. Rozstrzygnięcia w związku z tym wymaga, czy takie działanie było wystarczające, czy też uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Z akt sprawy wynika, że ogłoszenia zostały dokonane na stronie ogłoszeniowej wydania lokalnego dziennika Gazety Wyborczej w dniu [...] (ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego) oraz [...] (ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu), a także na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i na stronie internetowej urzędu BIP w dniach od [...] do [...] (ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego), w dniach od [...] do [...] (ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu) oraz na stronie internetowej miasta B. (www.[...].pl). W ocenie Sądu taki sposób dokonania ogłoszeń nie oznacza, że obwieszczenia nie mogły być dodatkowo wywieszone na słupach czy też tablicach informacyjnych na terenie osiedla. Przepis art. 17 pkt 1 u.p.z.p. nie precyzuje bowiem wprost, co należy rozumieć przez zwrot: "w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości". Takie działanie byłoby jednak uzasadnione w przypadku planów miejscowych sporządzanych dla miejscowości, w których organy gminy nie mają swojej siedziby. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w sytuacji gdy organ dokonał obwieszczenia na tablicy ogłoszeń urzędu gminy, w prasie lokalnej oraz w internecie na stronie urzędu gminy należy przyjąć, że brak wywieszenia na tablicach sołectwa informacji o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz o wyłożeniu zaopiniowanego i uzgodnionego projektu planu do publicznego wglądu nie stanowi istotnego naruszenia trybu podejmowania uchwały skoro społeczność lokalna mogła dowiedzieć się o czynnościach organu w inny sposób. Ponadto analiza akt sprawy nie pozwala uznać za wiarygodne twierdzeń Wspólnoty, że jej mieszkańcy nie mieli wiedzy o podjętej procedurze planistycznej. Wskazać bowiem należy, że z wykazu wniosków do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że wniosek między innymi w przedmiocie uporządkowania miejsc parkingowych w dniu 9 listopada 2018 r. złożyła mieszkanka osiedla [...] (pkt 2 wykazu wniosków). Wniosek w tym zakresie w dniu 15 listopada 2018 r. złożyła także rada Osiedla [...]. Wnioski dotyczące uporządkowania miejsc postojowych zostały uwzględnione w całości zarządzeniem Prezydenta Miasta B. z 9 kwietnia 2019 r. Istotnie jak podnosi skarżąca Wspólnota, Rada Osiedla formalnie funkcjonowała do 21 października 2018 r., ale o przystąpieniu do sporządzenia projektu planu została poinformowana w piśmie z 15 października 2018 r., a więc jeszcze w okresie jej funkcjonowania. W związku z tą informacją Rada zgłosiła wniosek do projektu planu, który został w całości uwzględniony. Z powyższego wynika, że kwestia uporządkowania miejsc postojowych była przedmiotem zainteresowania mieszkańców osiedla i znalazła swój wyraz w zgłoszonych wnioskach. W takiej sytuacji trudno przyjąć, że procedura planistyczna toczyła się poza jakąkolwiek wiedzą mieszkańców osiedla [...], w tym mieszkańców Wspólnoty. WSA podniósł, że procedura planistyczna toczyła się kilka lat, bo od 2018 r., a zatem istniała możliwość zapoznania się z informacjami dotyczącymi przebiegu procedury planistycznej zawartymi na stronie internetowej. Projekt planu wyłożono do publicznego wglądu w dniach od 4 do 24 września 2020 r. oraz zorganizowano dyskusję publiczną w dniu 7 września 2020 r. W nieprzekraczalnym terminie do 8 października 2020 r. wpłynęło 18 uwag. Zdaniem Sądu, skarżąca Wspólnota nie wykazała również skutecznie niezgodności treści kwestionowanej części planu z prawem. Sąd podzielił stanowisko organu co do tego, że kwestionowane zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są zgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W § 1 planu stwierdzono, że plan nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. uchwalonego uchwałą nr XXII/165/19 (Sąd stwierdził, że w numerze uchwały znajduje się literówka, gdyż prawidłowy nr tej uchwały to XII/165/19) Rady Miasta Białystok z 18 czerwca 2019 r. W studium przedmiotowy teren został oznaczony symbolem [...] – teren zabudowy mieszkaniowej wysokiej intensywności. Funkcją podstawową na tym terenie jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Przewidziano w nim także funkcje uzupełniające i Sąd podzielił stanowisko organu, że taką funkcją uzupełniającą może być parking. W studium określono także wskaźnik miejsc postojowych i zróżnicowano go w zależności od obszaru. W strefie II – obszar wewnętrzny wskaźnik dla budownictwa mieszkaniowego intensywnego wynosi 1,1 miejsce postojowe na jedno mieszkanie. Z powyższego wynika, że przeznaczenie terenu w planie jest zgodne z ustaleniami studium. O sprzeczności planu ze studium nie może świadczyć to, że ani w części opisowej, ani w części graficznej studium pomiędzy blokami nie przedstawiono miejsc przeznaczonych na parking. Jak słusznie, zdaniem Sądu, podnosi organ wskazywanie terenów przeznaczonych pod parking na terenach wyznaczonych w studium pod zabudowę mieszkaniową wykracza poza zakres studium, ze względu na jego ograniczony stopień szczegółowości. Również z argumentacji dotyczącej tego, że ze studium wynika, iż najlepszym rozwiązaniem kwestii postojowych jest budowa parkingów wielopoziomowych oraz że ewentualne wydzielenie miejsc postojowych powinno nastąpić w istniejących ulicach, nie można wywodzić niezgodności planu ze studium. Powołana przez skarżącą Wspólnotę regulacja ma charakter ogólny, programowy, nie przesądza konkretnego rozwiązania w zakresie parkingów. W zapisie tym mowa jest o deficytach miejsc postojowych zwłaszcza na terenach o starszej zabudowie (takim osiedlem jest osiedle Bema), gdyż zabudowa ta była projektowana przy zupełnie innych założeniach potrzeb transportowych. W związku z tym przyjęto koncepcję poszukiwania miejsc postojowych w istniejących ulicach (ale nie tylko), stwierdzono, że należy je także wygospodarowywać z innego użytkowania. Kwestia budowy parkingu wielopoziomowego została wskazana jako najlepsze rozwiązanie, ale nie jedyne ze względu na koszty. W ocenie Sądu zaplanowanie spornego parkingu wpisuje się w programowe założenia studium dotyczące poszukiwania miejsc postojowych na terenach o starszej zabudowie. Na uwzględnienie nie zasługuje także – w opinii Sądu – zarzut dotyczący sprzeczności pomiędzy częścią opisową a częścią graficzną planu, gdyż w części szczegółowej dla obszaru 16MW nie określono, że w obrębie wyznaczonym między blokami zezwala się na tworzenie parkingów. Zgodnie z § 49 ust. 1 planu, przeznaczeniem podstawowym terenu oznaczonego symbolem 16MW jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. Z kolei o tym co należy rozumieć pod pojęciem obiektów i urządzeń towarzyszących stanowi § 3 pkt 13 planu. Wynika z niego, że są to urządzenia i obiekty budowlane, ściśle związane z prawidłowym funkcjonowaniem terenu, w tym m.in. garaże, budynki gospodarcze, dojazdy, parkingi i obiekty małej architektury. Zgodnie z rysunkiem planu, na którym zawarto odpowiednie wyjaśnienia oznaczeń, wydzielenie wewnętrzne [...] wyznaczone na terenie [...] oznacza miejsca postojowe z dojazdami. Tekst i rysunek planu należy zaś odczytywać łącznie, stąd stwierdzić należy, że nie zachodzi zarzucana sprzeczność części opisowej i graficznej planu. Legalności zaskarżonej części planu nie podważają także zarzuty dotyczące naruszenia ochrony środowiska. Z treści art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. wynika obowiązek określenia w miejscowym planie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, co zostało uszczegółowione w § 4 pkt 3 rozporządzenia, poprzez wskazanie, że ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody występujących na terenach objętych projektem planu miejscowego. Powyższe regulacje wyznaczają granice upoważnienia ustawowego dla organu stanowiącego gminy do określania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego regulacji w zakresie zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. W ocenie Sądu regulacje te w sprawie niniejszej nie zostały naruszone. Wskazywane zaś w zarzutach skargi przepisy art. 71 ust. 1 i 3 mają charakter postulatywny i zawierają jedynie dyrektywę przy uchwalaniu studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nakazującą uwzględnienie konieczności ochrony środowiska. Z ww. przepisów nie jest możliwe skonkretyzowanie normy prawnej, której naruszenie stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności planu na podstawie art. 28 u.p.z.p. W opinii Sądu w sprawie nie nadużyto władztwa planistycznego i nie naruszono zasady proporcjonalności. Stąd na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty skargi sformułowane w pkt 5 i 6. Zdaniem Wspólnoty urządzenie około 30 miejsc parkingowych w miejscu ostatnich terenów zielonych na terenie osiedla, przy sprzeciwie mieszkańców, stanowi nieuzasadnione przedłożenie interesu publicznego nad interesem prywatnym. Wspólnota nie negując występującego problemu z parkingami uważa, że skutecznym rozwiązaniem, które nie będzie naruszać zasady proporcjonalności, jest parking wielopoziomowy. Zarzucono, że kwestionowane zapisy planu działają wyłącznie na niekorzyść mieszkańców, albowiem aktualnie blok jest już z trzech stron otoczony parkingami i jedynie strona od balkonów dawała zieloną przestrzeń. Mieszkańcy Wspólnoty w dużej części to osoby starsze i schorowane dlatego powinny mieć pod swoim blokiem tereny zielone, gdyż nie są w stanie dotrzeć do parku. Lokalizacja parkingu wyklucza urządzenie działki przestrzenią rekreacyjną, gdyż nie są możliwe do spełnienia normy odległościowe wynikające z § 19 rozporządzenia technicznego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Wspólnota, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy podczas uchwalania planu doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego i istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, II. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 i art. 3 § 2 pkt 5 w z w. z art. 147 § 1 oraz 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) i w zw. z przepisami prawa materialnego tj. art. 91 ust. 1 i art. 101 ust. 2 u.s.g. poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli zaskarżonej uchwały i błędnym: 1. uznaniu, że organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p. oraz uznaniu, że brak wywieszenia na słupach informacyjnych czy też tablicach informacyjnych osiedla [...] ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego oraz wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu nie było istotnym naruszeniem trybu podejmowania uchwały skoro społeczność lokalna mogła dowiedzieć się o czynnościach organu w inny sposób, zwłaszcza, że zdaniem Sądu w ślad za przytoczonym orzecznictwem sądów administracyjnych - wywieszenie obwieszczeń na słupach i tablicach byłoby uzasadnione w przypadku planów miejscowych sporządzanych dla miejscowości, w których organy gminy nie mają siedziby, w sytuacji gdy: A. dyspozycja art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p. jednoznacznie wskazuje, że prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia, przepis ten ma zastosowanie co do formy również w zakresie wyłożenia tekstu planu do publicznej wiadomości, organ dokonał ogłoszenia w lokalnym wydaniu Dziennika Gazeta Wyborcza, na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy i na stronie internetowej Urzędu BIP, na stronie internetowej miasta B., zatem nie spełnił trzeciej wówczas obowiązującej formy ogłoszenia "w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości", B. przedstawione w uzasadnieniu do wyroku orzecznictwo odnosi się do okresu sprzed pandemii COVID-19, która doprowadziła do istotnych obwarowań w zakresie poruszania się, ograniczeń w dostępie od urzędów (głównie umówione wizyty) - co też miało swoje odzwierciedlenie w prasie lokalnej, wiadomościach lokalnych (m. in. Obiektyw na TVP 3 [...] z [...] 2020 r.), ale też ogólnopolskich, czego dowodem są załączone wydruki z lokalnego portalu www.[...].pl, jak zatem osoby nie mające dostępu do internetu - a takimi jest istotna część mieszkańców bloku przy ul. [...] (osoby starsze) miała dowiedzieć się o wyłożeniu planu, skoro ich aktywność ograniczała się głównie do zakupów w lokalnych sklepach, C. naruszenie procedury zawiadomienia mieszkańców o wszczęciu prac związanych z uchwalaniem planu oraz wyłożeniem go do publicznej wiadomości nie miało charakteru istotnego naruszenia oraz że powinno stanowić samodzielną podstawę do stwierdzenia nieważności planu, albowiem gdyby mieszkańcy mieli wiedzę o treści planu, w szczególności ulokowania na terenie zielonym, dotychczas wykorzystywanym rekreacyjnie, parkingu, to z całą pewnością nie dopuściliby do uchwalenia planu w takim kształcie, a zatem ustalenia planu mogłyby być odmienne od uchwalonego (orzeczenie z 26 maja 2020 r., II OSK 1597/19), D. okoliczność, że jedna mieszkanka osiedla [...] złożyła wniosek o uporządkowanie parkingu w dniu 9 listopada 2018 r., że Rada [...] funkcjonująca do 21 października 2018 r. złożyła (de facto w czasie kiedy już nie funkcjonowała, zatem nie miała mocy prawnej działania, tym samym nie miała możliwości zawiadomienia mieszkańców, przeprowadzenia konsultacji, a sam wniosek o uporządkowanie miejsc parkingowych, nie świadczy o tym) nie świadczy w żaden sposób, że doszło do prawidłowego ogłoszenia "WSZYSTKICH" mieszkańców, tak znikoma liczba interwencji nie usprawiedliwia nieprawidłowego trybu zawiadomienia w szczególności o wyłożeniu planu do publicznej wiadomości (dopiero bowiem z wyłożonego planu mieszkańcy mogliby dowiedzieć się, że "uporządkowanie miejsc postojowych" polega na likwidacji zielonej przestrzeni między blokami), E. ilość uwag, która wpłynęła do planu - 18 na całe duże osiedle [...] (na pewno kilkadziesiąt tysięcy mieszkańców) świadczy o tym, że zawiadomienia nie zostały dokonane w sposób wynikający z wykładni celowościowej art. 17 ust. 1 i 9 u.p.z.p., 2. uznaniu, że organ nie dopuścił się istotnego naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.z.p. (obowiązującego w dacie uchwalania planu), zasad sporządzania planu poprzez sporządzenie MPZP - w zaskarżonej części, sprzecznie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr XII/165/19 Rady Miasta B. z dnia 18 czerwca 2019 r., poprzez stwierdzenie, że studium stanowi ogólne wytyczne i istotna sprzeczność planu ze studium zachodzi wyłącznie wtedy, gdy przeznaczenie w planie różni się od przeznaczenia w studium, co w niniejszej sprawie nie zachodzi, podczas gdy doszło do zmiany funkcji nieruchomości wskazanej w studium poprzez zlokalizowanie na niej parkingu oraz zlokalizowanie miejsc parkingowych na miejscach rekreacyjnych, a nie jak stanowi studium w okolicy dróg wewnętrznych, 3. uznaniu, że organ nie dopuścił się przekroczenia władztwa planistycznego i naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p., albowiem osiedle objęte planem z uwagi na swój wiek wymagało uporządkowania miejsc parkingowych i rozwiązania problemu deficytu miejsc parkingowych oraz że podczas uchwalania planu nie doszło do przedłożenia interesu publicznego ponad interes prywatny, podczas gdy "porządkowanie" miejsc parkingowych winno odbywać się z najmniejszym kosztem prawa własności, komfortu mieszkańców i z uwzględnieniem wyważenia korzyści i kosztów rozwiązania, co przy uchwaleniu zaskarżanej uchwały nie miało miejsca i doprowadziło dodatkowo do naruszenia elementarnych praw konstytucyjnych, tj. art. 20, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji R.P. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, by obwieszczenia na słupach lub tablicach ogłoszeń zawierające informację o wszczętej procedurze planistycznej były zwyczajowo przyjętym w B. sposobem zawiadamiania o wszczętej procedurze planistycznej. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów w odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina B. podała, że zwyczajowym sposobem ogłoszenia prac nad przystąpieniem do sporządzania miejscowego planu oraz informacji o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu jest umieszczenie obwieszczenia na tablicy informacyjnej Urzędu Miejskiego w B. i na stronach internetowych Miasta B. Jak już wyżej stwierdzono, skarżąca kasacyjnie Wspólnota nie wykazała, by w rzeczywistości było inaczej. Skoro zatem odpowiednie ogłoszenia ukazały się w prasie lokalnej, na stronach internetowych BIP urzędu gminy, na tablicach ogłoszeń urzędu gminy oraz na stronach internetowych miasta, to nie ma uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W odniesieniu do zarzucanej w skardze kasacyjnej sprzeczności zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zauważyć wypada, że w Studium przedmiotowy teren określono jako teren zabudowy mieszkaniowej wysokiej intensywności MW. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że przeznaczenie części takiego terenu pod parking nie narusza Studium i nie jest z nim sprzeczne. Parkingi bowiem są w istocie niezbędnym uzupełnieniem zabudowy mieszkaniowej, gdyż mieszkańcy oczekują, że będzie możliwość parkowania pojazdów w pobliżu ich miejsc zamieszkania. Zaznaczyć też wypada, że parkingi pomiędzy blokami mieszkalnymi w praktyce są tworzone w całej Polsce. Nie jest to więc przyjęte przez Radę Miasta specyficzne rozwiązanie niekorzystne dla mieszkańców, niezgodne z zasadami sytuowania miejsc postojowych, lecz jest to rozwiązanie zgodne z powszechną praktyką, przyjętą w szczególności we wszystkich polskich dużych miastach, do których B. się zalicza. Podkreślić ponadto trzeba, że w ramach władztwa planistycznego gmina (miasto) może zmieniać przeznaczenie terenu oraz uszczegółowiać je w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego w stosunku do przyjętego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Niezasadny jest zatem zarzut, że podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Miasta dopuściła się przekroczenia władztwa planistycznego. W tym stanie rzeczy brak jest usprawiedliwionych podstaw do uznania, że zaskarżony wyrok został podjęty z naruszeniem art. 1 i art. 3 § 2 pkt 5 w z w. z art. 147 § 1 oraz 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w zw. z art. 91 ust. 1 i art. 101 ust. 2 u.s.g.; art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p.; art. 15 ust. 1 u.p.z.p.; art. 1 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p. oraz art. 20, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji R.P. Mając na względzie powyższe, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie podlegały uwzględnieniu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.