II SA/Bk 253/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 5 marca 2026 r. nr 408.209/G-3/7/25 w przedmiocie sprostowania treści decyzji oddala skargę.

Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku (dalej: "SKO") z 5 marca 2026 r. nr 408.209/G-3/7/25, na podstawie art. art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2025 r. poz. 1691, dalej jako: "k.p.a.") dokonano sprostowania treści uzasadnienia własnej decyzji z 3 marca 2026 r. nr 408.209/G-3/7/25 uchylającej w całości decyzję Wójta Gminy T. z 7 listopada 2025 r. nr GKOŚ.6220.3.2024 określającej środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia w postaci 3 kurników o obsadzie 621,34 DJP brojlerów z infrastrukturą towarzyszącą, którą stanowią: I istniejąca bateria dwóch silosów paszowych o ładowności 12 t każdy oraz 2 planowane baterie dwóch silosów o ładowności odpowiednio 12 i 18 t.; 1 szczelny zbiornik na ścieki bytowe o pojemności 5 m3; 6 szczelnych zbiorników na wody popłuczne o pojemności 9 m3 każdy, wyłączone z eksploatacji poprzez zaślepienie wlotów kanalizacyjnych na działce o nr geod. [...] we wsi [...], gmina T., powiat moniecki, poprzez zmianę wyrażenia: "Jeśli zatem mamy do czynienia z wymiarami kurnika 155 m x 22 m to powierzchnia użytkowa do utrzymywania zwierząt bez klatek wynosi 3410 m2. Inwestor przyjmuje 2691 m2, a organ w swej decyzji nie wyjaśnia co będzie przedmiotem pozostałej części zabudowy" na wyrażenie: "Jeśli zatem mamy do czynienia z wymiarami kurnika 125 m x 22 m to powierzchnia użytkowa do utrzymywania zwierząt bez klatek wynosi 2819 m2. Inwestor przyjmuje 2691 m2, a organ w swej decyzji nie wyjaśnia co będzie przedmiotem pozostałej części zabudowy". Dokonanie sprostowania ww. decyzji argumentowano błędnym podaniem jednego z wymiarów (obiektu) oraz dokonaniem błędnego wyliczenia. Podkreślono, że przedmiot sprawy, jej okoliczności oraz treść uzasadnienia wskazują wyraźnie na oczywistość omyłki, która w zakresie całego wywodu nic nie zmieniła, albowiem prowadzi do konstatacji, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zupełnie zaniechano oceny wpływu na środowisko prawidłowej maksymalnej obsady planowanych kurników (tj. 42 kg/m2). Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył M. C. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie sprostowania decyzji w sytuacji, gdy wskazana przez organ omyłka nie ma charakteru "oczywistej omyłki", o której mowa w art. 113 § 1 k.p.a., lecz dotyczy kluczowych ustaleń faktycznych i merytorycznych rozstrzygnięcia, tj. wymiarów obiektu i wyliczonej powierzchni użytkowej, czym naruszono granice dopuszczalnego zastosowania art. 113 § 1 k.p.a.; 2. art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. poprzez wykorzystanie instytucji sprostowania do faktycznej modyfikacji ustaleń faktycznych decyzji – w szczególności parametrów technicznych inwestycji – co stanowi niedopuszczalne obejście przepisów regulujących tryby wzruszania decyzji ostatecznych, ponieważ sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej treści aktu administracyjnego ani zastępować procedur weryfikacyjnych; 3. art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz 126 k.p.a. poprzez niewłaściwe (błędne) sprostowanie postanowienia, które zawiera niezrozumiałe i nieznajdujące żadnego odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym obliczenia matematyczne – w żaden sposób nie wyjaśnione w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego postanowienie w sposób rażący narusza art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Z brzmienia przepisu wynika bowiem, że odnosi się on do błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, które mają charakter czysto techniczny, są dostrzegalne na pierwszy rzut oka i których poprawienie nie prowadzi do zmiany sensu rozstrzygnięcia lub jego uzasadnienia, ani nie wpływa na ocenę stanu faktycznego czy prawnego sprawy. Ponadto zarzucono SKO błędne przyjęcie, że niezgodność dotycząca odmiennych wymiarów kurnika (155 m x 22 m zamiast 125 m x 22 m) ma charakter jedynie oczywistej omyłki, która "w zakresie całego wywodu nic nie zmienia". Skarżący wskazał przy tym, że podanie odmiennych wymiarów wpłynęła na wyliczenia powierzchni użytkowej. Błędna konstatacja SKO wynika m.in. z pobieżnej analizy treści decyzji kasacyjnej. Skarżący nawiązał też wprost do zapisów uzasadnienia decyzji SKO z dnia 3 marca 2026 r. Wskazał przykładowo, że organ wyjaśniając przyczyny uchylenia decyzji środowiskowej, posłużył się zwrotem "najważniejsza jest okoliczność" po czym dokonał błędnych wyliczeń powierzchni planowanych kurników. Skarżący dodał, że dostrzeżona przez SKO w ww. uzasadnieniu kwestia, że "ponad ¼ powierzchni planowanych kurników nie będzie przeznaczona pod "powierzchnię hodowlaną" wynikała z błędnych ustaleń samego organu. Wpłynęło to bezpośrednio na ocenę gęstości hodowlanej, maksymalnej obsady zwierząt bez klatek oraz liczby DJP. Skarżący podkreślił, że występujący w sprawie błąd w wyliczeniu powierzchni użytkowej kurnika jest elementem kluczowym m.in. dla ustalenia maksymalnej obsady zwierząt, a nie jedynie omyłką techniczną. Niewłaściwe wyliczenia w ww. zakresie doprowadziły do niewłaściwego ustalenie stanu faktycznego, co w konsekwencji skutkowało uchyleniem wydanej decyzji. Stąd zdaniem autora skargi zaskarżone postanowienie stanowi obejście przepisów o wzruszaniu decyzji ostatecznych i naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej (tak: wyrok NSA z 24 września 2009 r. II OSK 1439/08). Skarżący wskazał ponadto, że zaskarżone postanowienie jest niezrozumiałe pod kątem uzyskanej wartości powierzchni użytkowej. Zauważył, że nie wynika ona z działania matematycznego, ani z danych zawartych w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej. W ocenie SKO zarówno przedmiot sprawy, jej okoliczności oraz treść uzasadnienia wskazują na oczywistość omyłki. Nie zmieniła ona nic w zakresie całego wywodu, który prowadzi do stwierdzenia, że w pierwszej instancji zupełnie zaniechano oceny wpływu na środowisko prawidłowej maksymalnej obsady planowanych kurników (tj. 42 kg/m2). Podkreślono, że wymienione wady miały charakter techniczny i nie oddziaływały istotnie na wydane rozstrzygnięcie. Powołano się przy tym na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 338/23. W kontekście zaś zarzutu dotyczącego niewłaściwego (błędnego) sprostowania postanowienia, zawierającego niezrozumiałe oraz nieznajdujące żadnego odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym obliczenia matematyczne przyznano, że jest on zasadny. Jednocześnie wskazano, że zapis został skorygowany postanowieniem SKO w Białymstoku z dnia 8 kwietnia 2026 r. nr 408.209/G-3/7/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd, z punktu widzenia legalności jest postanowienie SKO z 5 marca 2026 r. nr 408.209/G-3/7/25 o sprostowaniu treści własnej decyzji z 3 marca 2026 r. nr 408.209/G-3/7/25 uchylającej w całości decyzję organu I instancji określającej środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia. Materialnoprawną podstawę wydania tego rozstrzygnięcia stanowił art. 113 § 1 k.p.a. Powyższy przepis umożliwia organowi administracji publicznej sprostowanie z urzędu lub na żądanie strony błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w wydanych przez ten organ decyzjach. Ustawodawca nie sprecyzował przy tym jakie błędy mogą podlegać sprostowaniu w trybie tego przepisu natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Z kolei omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Kluczowe znaczenie ma to, aby wszystkie te wady miały charakter techniczny i nieistotny, a w rezultacie, by ich sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia lub znaczącej modyfikacji stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości np. rozstrzygnięcia z uzasadnieniem lub z treścią wniosku (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2024 r., I OSK 302/24). Rzeczą oczywistą jest, że orzeczenie prostujące nie może służyć weryfikacji wad orzeczenia o charakterze merytorycznym. Jego celem pozostaje naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego, nieistotnego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu (zob. wyrok NSA z 4 stycznia 2022 r., I OSK 3192/19). Sanowanie decyzji w drodze sprostowania może więc dotyczyć w istocie jedynie jej strony formalnej, a nie błędów co do meritum rozstrzygnięcia, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a zatem co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 kwietnia 2021 r., II SA/Wa 1883/20). Dopuszczalne jest przy tym prostowanie tego rodzaju omyłek oraz błędów zawartych zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu decyzji. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że błąd, o którym mowa w zaskarżonym postanowieniu ma charakter oczywistej omyłki. Zdaniem sądu nie ulega wątpliwości, że omyłka organu polegała na błędnym podaniu jednego z wymiarów obiektu (kurnika) - zamiast "125 m x 22 m" wskazano błędnie "155 m x 22 m", a następnie błędnym wyliczeniu w oparciu o nieprawidłowo wskazane wartości. Analiza akt sprawy, w tym w szczególności dołączony Raport, opinie organów wyspecjalizowanych, informacja o przedsięwzięciu potwierdzają, że wymiary planowanej inwestycji wynoszą 125 m x 22 m. Powyższa wartość nie jest też co do zasady kwestionowana przez stronę skarżącą. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego niewłaściwego sprostowania postanowienia, zawierającego niezrozumiałe i nieznajdujące żadnego odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym obliczenia matematyczne, Sąd przyznaje że jest on zasadny. W powyższym zakresie zostało bowiem wydane postanowienie SKO z dnia 8 kwietnia 2026 r. nr 408.209/G-3/7/25 w przedmiocie sprostowania treści decyzji z 3 marca 2026 r. nr 408.209/G-3/7/25, sprostowanej postanowieniem z dnia 5 marca 2026 r., poprzez zmianę wyrażenia: "Jeśli zatem mamy do czynienia z wymiarami kurnika 125 m x 22 m to powierzchnia użytkowa do utrzymywania zwierząt bez klatek wynosi 2819 m2. Inwestor przyjmuje 2691 m2, a organ w swej decyzji nie wyjaśnia co będzie przedmiotem pozostałej części zabudowy" na wyrażenie: "Jeśli zatem mamy do czynienia z wymiarami kurnika 125 m x 2 2m to powierzchnia użytkowa do utrzymywania zwierząt bez klatek wynosi 2750 m2. Inwestor przyjmuje 2691 m2, a organ w swej decyzji nie wyjaśnia co będzie przedmiotem pozostałej części zabudowy". Skarżący w swojej skardze zasadniczy akcent kładzie na kwestie dotyczące powierzchni użytkowej. Podkreślił, że niewłaściwe wyliczenia w tym zakresie nie są omyłką techniczną, lecz elementem kluczowym dla samego meritum sprawy, zaś błędne ustalenia skutkowały uchyleniem wydanej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że równolegle z przedmiotową sprawą przed tut. Sądem toczyło się postępowanie ze sprzeciwu skarżącego od opisanej na wstępie decyzji SKO w Białymstoku z dnia 3 marca 2026 r. nr 408.209/G-3/7/25 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2026 r. sygn. II SA/Bk 214/26 oddalając sprzeciw skarżącego Sąd odnotował ww. nieprawidłowości wskazując, że "co do kwestii rzekomego niewyjaśnienia powierzchni kurnika nieprzeznaczonej do utrzymywania zwierząt, rację należy przyznać skarżącemu. Z akt sprawy jednoznacznie wynikał mechanizm wyliczeń przyjęty przez inwestora. Iloczyn zewnętrznych wymiarów obiektu (125 m x 22 m) daje wartość 2750 m2, która stanowi powierzchnię zabudowy budynku. Natomiast w celu wyliczenia powierzchni faktycznie dostępnej dla inwentarza (powierzchni użytkowej), należy odjąć grubość ścian zewnętrznych (ok. 0,2 m z każdej strony). Wówczas powierzchnia ta wynosi 2691 m2 ((125 - 2 x 0,2) x (22 - 2 x 0,2)), co w pełni koresponduje z danymi zawartymi w sporządzonym raporcie. Wskazano, że w świetle powyższych wyliczeń nie sposób twierdzić, że ponad 1/4 powierzchni planowanych kurników nie będzie przeznaczona do utrzymywania zwierząt. Różnica między powierzchnią zabudowy a powierzchnią użytkową wewnątrz obiektu wynika wyłącznie z uwarunkowań konstrukcyjnych (grubości przegród budowlanych) i wynosi zaledwie 59 m2. Sam organ, poprzez dwukrotne prostowanie własnych obliczeń matematycznych, faktycznie przyznał, że pierwotnie błędnie wyliczył parametry obiektu. Po sprostowaniu postanowieniem z 8 kwietnia 2026 r. nr 408.209/G-3/7/25 w decyzji widnieje już prawidłowa wartość 2750 m2 – przy czym jest to powierzchnia zabudowy, a nie powierzchnia użytkowa". Już nie jako marginalnie wskazać należy, że powyższe koresponduje z twierdzeniem SKO zawartym w odpowiedzi na przedmiotową skargę akcentującym, że w I instancji zupełnie zaniechano oceny na środowisko prawidłowej maksymalnej obsady planowanych kurników (tj. 42 kg/m2). Skład orzekający w ww. wyroku ustalił, że skarżący od początku wychodził z założenia, że oparcie raportu na maksymalnym zagęszczeniu nie jest w jego przypadku wymagane. Sąd w ww. orzeczeniu podkreślił jednocześnie, że kwestia dotycząca maksymalnego zagęszczenia była kluczowa dla przedmiotowej sprawy. W tym stanie rzeczy niezasadne jest zatem, zdaniem Sądu, uzależnienie przez skarżącego negatywnej decyzji w jego sprawie z nieprawidłowościami dotyczącymi powierzchni użytkowej ujętymi w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie Sądu, z uwagi na wyżej wskazany charakter zmian, nie można potraktować oczywistych omyłek pisarskich znajdujących się w zaskarżonym postanowieniu jako zmierzających do faktycznej modyfikacji ustaleń faktycznych decyzji – w szczególności parametrów technicznych inwestycji. Ponadto, jak wskazano powyżej omyłki te, nie miały wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Zatem również w tym zakresie zarzuty skarżącego były niezasadne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. Anna Bartłomiejczuk Małgorzata Roleder Marek Leszczyński