II SA/Bk 160/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi U. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na uprawę konopi oddala skargę

Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669 ze zm.; dalej: "u.p.n.") oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku U. B., odmówił wydania zezwolenia na uprawę konopi oleistych odmiany F. w miejscowości W., obręb W., gmina S. na działce nr [...], ze względu na brak rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru upraw przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2019r. została przeprowadzona kontrola uprawy konopi włóknistych typu F. prowadzonej przez U. B., na którą zezwolenie wydał w dniu [...] kwietnia 2019r. - Wójt Gminy S. Dalej powołując się na wyniki opinii biegłych co do konopi zabezpieczonych na nieruchomości skarżącej, organ ustalił, że w uprawie tychże konopi włóknistych doszło do przekroczenia THC powyżej 0,20 %, co wskazuje, że były to konopie inne niż włókniste. Na tej podstawie organ I instancji doszedł do wniosku, że uprawa konopi obejmowała również uprawę ich zakazanych gatunków. W konsekwencji Wójt stwierdził, że przedstawiona dokumentacja wskazująca nieprawidłowości w uprawie konopi włóknistych w 2019 roku oraz deklaracja zakupu nasion u tego samego sprzedawcy potwierdzają obawę, iż sytuacja się powtórzy. Powielanie zaś czynności z ubiegłego roku wskazuje na brak wiarygodności, że uprawa będzie służyć celom dopuszczonym przez ustawę. Ponadto, jak podkreślił organ I instancji, skarżąca nie przedstawiła żadnych sposobów zabezpieczenia zbioru upraw konopi przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie. Z przedmiotową decyzją nie zgodziła się skarżąca zarzucając jej uchybienia w uzasadnieniu faktycznym i prawnym, a mianowicie: (-) naruszenie zasady przyjaznej interpretacji przepisów - art. 7a k.p.a. i zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej - art. 8 k.p.a., a także art. 9, 12, 35 § 1 i art. 36 § 1, jak również art. 77 § 1 w związku z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., (-) uchybienie przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - naruszenie zasady domniemania niewinności, tj. art. 5 ustawy Kodeks postępowania karnego, oraz (-) uchybienie zapisom art. 2, art. 7 oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji RP skutkujące rozstrzygnięciem sprawy na niekorzyść wnioskodawcy. W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżąca wskazała na nieprawidłowości przy powtórnym rozpatrywaniu sprawy, skutkujące podtrzymaniem stanowiska organu. Zaznaczyła, że organ I instancji ani razu się z nią nie skontaktował, nie wzywał także do uzupełnienia braków. Nawiązując do podstawy prawnej decyzji, oceniła ją jako nieprecyzyjną wskazując, że art. 46 u.p.n. dotyczy również skupu nasion. Posiłkując się treścią ust. 3 art. 46, podkreśliła, że wymienione tam dokumenty nie zostały dostarczone do Urzędu, bowiem zwlekała z zakupem nasion z uwagi na brak pozytywnych sygnałów z Urzędu Gminy odnośnie do zgody na uprawę. Skarżąca zanegowała także twierdzenie, iż nie podjęła działań, by ograniczyć możliwość powtórzenia sytuacji z 2019 r., ponieważ zadeklarowała zakup innej niż wcześniej odmiany konopi, tj. F. Wyjaśniła, że F. jest odmianą jednopienną w przeciwieństwie do F., co zmniejsza ryzyko przekroczeń poziomu THC powyżej poziomu 0,2 %. Oceniając zaś twierdzenia zawarte w decyzji I instancji wyraziła przekonanie, że organ oparł swoje wnioskowanie wyłącznie na wybranych dowodach fazy przygotowawczej postępowania karnego, pominął zaś jej zeznania, jak też opinie biegłego z zakresu botaniki. W rezultacie rozstrzygnięcie zostało oparte nie na obiektywnych dowodach, lecz na obawach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] uznało, że pomimo, iż skarżona decyzja nie jest wolna od wad, a poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne trudno uznać za przeprowadzone w sposób modelowy, to analiza całokształtu okoliczności niniejszej sprawy przemawia za prawidłowością wydanego przez Wójta rozstrzygnięcia, że strona nie daje rękojmi należytego zabezpieczenia upraw przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie. Dlatego też Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie wydania zezwolenia na uprawę konopi każdorazowo należy ocenić całokształt sprawy, czy wnioskodawca daje rękojmię przed niewykorzystywaniem zbioru dla celów innych niż w zezwoleniu, przy czym takstatywnie wymienione przypadki w art. 47 ust. 4 u.p.n. nie wyczerpują negatywnych przesłanek do odmowy. Podstawę odmowy mogą stanowić także inne przyczyny, które uzasadniają brak po stronie wnioskodawcy wspomnianej rękojmi. Dalej nawiązując do materiału dowodowego sprawy Kolegium stwierdziło, że rozpatrując poprzednio przednio sprawę nie miało wiedzy odnośnie faktu postawienia zarzutów U. B. Tymczasem z informacji pozyskanych od Prokuratora Prokuratury Rejonowej w A. wynika jednoznacznie, że toczące się uprzednio śledztwo w sprawie nielegalnej uprawy konopi przekształciło się z fazy ad rem w fazę ad personam. Ponadto postawiony skarżącej zarzut obejmuje kwalifikowany typ przestępstwa z art. 63 u.p.n., który penalizuje uprawę m.in. konopi nieodpowiadającą wymogom ustawy, w tym uprawę mogącą dostarczyć znacznej ilości ziela konopi innych niż włókniste. Wysokość górnej granicy kary grożącej za popełnienie tego występku (w postaci kwalifikowanej, a taki właśnie zarzut sformułował oskarżyciel) wynosi 8 lat pozbawienia wolności, co oznacza, że waga przedmiotowego przestępstwa na gruncie prawa karnego jest znaczna. Kolegium potwierdziło co prawda, że istnieje rozłączność postępowania administracyjnego i karnego, jednocześnie jednak podkreśliło, że fakt ten nie jest równoznaczny z tym, że organ może działać w oderwaniu od zasad logiki i doświadczenia życiowego, przyjmując tylko jeden punkt widzenia. Jako istotny dla rozpoznania sprawy Kolegium wskazało także fakt, że Sąd Rejonowy w A. II Wydział Kamy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., sygn. akt [...] postanowił zarządzić zniszczenie uprawy konopi znajdującej się na działce położonej w miejscowości W., a więc na działce objętej wnioskiem. Biorąc pod uwagę te okoliczności organ stwierdził, że skarżąca nie daje rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru z upraw przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania Kolegium zauważyło, że sformułowana na ich poparcie argumentacja w istocie stanowi wdanie się w polemikę z ustaleniami Wójta. Tymczasem skoro w ocenie skarżącej postępowanie prowadzone było przewlekle, to zarzut ten należało postawić dużo wcześniej i skorzystać z przysługującego stronie instrumentu prawnego w postaci ponaglenia. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył pełnomocnik skarżącej, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 107 § 1 pkt. 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez Kolegium do wszystkich zarzutów strony podniesionych w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy S., a także brak zamieszczenia w zaskarżonej decyzji jej uzasadnienia faktycznego, podczas gdy art. 107 § 3 k.p.a., stosowany odpowiednio do postępowania z odwołania od decyzji, nakazuje precyzyjne odniesienie się do tych zarzutów ze wskazaniem które zarzuty i z jakich przyczyn organ II instancji uznał uzasadnione, które zaś nie; 2) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy mimo tego, że w toku postępowania nie zostało udowodnione, że w prowadzonej przez skarżącą uprawie konopi znajdują się rośliny, których stężenie przekracza dopuszczalną zawartość THC i oparcie się dla poczynienia tego ustalenia na podstawie pisma Prokuratora Prokuratury Rejonowej w A., podczas gdy okoliczność w postaci zawartości THC ma charakter okoliczności specjalnej, a ta winna być ustalona na podstawie opinii biegłego, której w sprawie nie przeprowadzono; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy pomimo braku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącej jako strony postępowania co do okoliczności związanej z rzekomą uprawą przez nią konopi innych niż włókniste (i przekroczenia w posiadanych uprawach zawartości dopuszczalnego THC), podczas gdy wobec braku uzyskania dokumentacji (źródłowej) z postępowania karnego, organ nie był w stanie ustalić w sposób pewny okoliczności związanych z uznaniem braku legalności prowadzonej przez skarżącą uprawy konopi; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 79a k.p.a., a także art. 79a k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji organu I instancji w mocy mimo tego, że organ I instancji, informując skarżącą o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej nie wskazał przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, a które mogłyby skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony; a także brak podjęcia tożsamych działań przez SKO rozpoznające odwołanie, podczas gdy niniejsze postępowanie administracyjne zostało wszczęte na żądanie strony i w związku z tym zarówno Wójt, jak i SKO powinni poinformować skarżącą przed wydaniem decyzji, że w toku postępowania nie zostało wykazane, że skarżąca daje rękojmię należytego zabezpieczenia zbioru z tych upraw przed wykorzystaniem do celów inne niż określone w ustawie; 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji organu I instancji w mocy mimo braku zebrania przez organ I instancji pełnego i wyczerpującego materiału dowodowego oraz dokonanie oceny tego zebranego materiału dowodowego z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy: 6) utrzymaniem zaskarżonej decyzji w mocy mimo dokonania przez organ I instancji ustaleń sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażających się w: (-) braku ustalenia, że skarżąca nieprzerwanie od 2016 r. uprawia konopie włókniste na podstawie zezwolenia i w toku prowadzenia rzeczonej uprawy, aż do 2019 r. nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości, podczas gdy powyższa okoliczność jest bezsporna i była znana organom z urzędu; (-) uznaniu za udowodniony faktu, że w prowadzonej przez skarżącą uprawie konopi włóknistych doszło do przekroczenia dopuszczalnej zawartości THC, podczas gdy powyższe ustalenie zostało dokonane jedynie w oparciu o pismo Prokuratury Rejonowej w A., odwołujące się do wniosków ze wstępnej opinii biegłego wydanej w sprawie karnej, zaś dowód z powyższego pisma jako dokumentu może wykazywać jedynie to, że rzeczone pismo zostało sporządzone przez określonego Prokuratora, a nadto, że Prokurator złożył oświadczenie o określonej treści - nie dowodzi ono ani faktu przekroczenia przez konopie dopuszczalnej zawartości THC, skali tego przekroczenia, ani też zakresu upraw, co do których to przekroczenie miałoby zostać wykazane; (-) uznaniu, że uprawa konopi włóknistych, prowadzona przez skarżącą, została zniszczona na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w A. z [...] sierpnia 2020r., pomimo tego, że organ nie ustalił, czy rzeczone orzeczenie jest prawomocne, zaś załączony do akt jego odpis nie zawiera klauzuli prawomocności; (-) ustaleniu, że skarżąca nie poczyniła żadnych działań dla wykazania, że daje rękojmię należytego zabezpieczenia zbiorów z upraw przed wykorzystaniem ich w celach innych niż wskazanych w ustawie, podczas gdy już z treści samego wniosku o wydanie zezwolenia wynika, że skarżąca ubiega się o zezwolenie na uprawę innej odmiany konopi włóknistych, tj. odmiany F., której średnia zawartość THC wynosi 0,12%, a zatem jest mniejsza niż przy dotychczas uprawianej przez nią odmianie F.; (-) ustaleniu, że nie została spełniona przesłanka wyznaczenia w drodze uchwały Sejmiku Województwa P. ogólnej powierzchni pod uprawę konopi włóknistych i rejonizacji tej powierzchni do Gminy S., podczas gdy Uchwała Sejmiku Województwa P. nr [...] z [...].04.2020 r., w jej § 2 ust. 2 pkt. 88, wskazuje, że powierzchnia uprawy konopi włóknistych dla Gminy S. została wyznaczona na 1 ha, zaś nie zostało wykazane w toku sprawy, aby jakikolwiek podmiot w 2020r. złożył wniosek o zezwolenie na uprawę konopi włóknistych, aby jakiekolwiek zezwolenie przez Wójta Gminy S. na jej uprawę zostało wydane i aby jakikolwiek podmiot konopie te na terenie Gminy S. uprawiał, a w konsekwencji - by brak było możliwości udzielenia zezwolenia skarżącej na uprawę konopi włóknistych na tej podstawie, że brak jest uwzględnienia w ogólnej powierzchni uprawy konopi włóknistych powierzchni zrejonizowanych na terenie Gminy S.; 7) art. 47 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez uznani, że skarżąca nie daje rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru z tych upraw przed wykorzystaniem do celów inne niż określone w ustawie tylko na tej podstawie, że prowadzone jest przeciwko niej postępowanie karne o czyn z art. 63 ust. 1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomani na etapie przygotowawczym, podczas gdy sam fakt prowadzenia postępowania karnego nie może stanowić jedynego argumentu dla organów administracyjnych w zastosowaniu powyższego przepisu prawnego; organ administracyjny nie ma wiedzy o przebiegu tego postępowania, dokonywanych w jego toku czynnościach oraz ich prawidłowości; Powołując się na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. oraz przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Odpowiadają na zarzuty skargi Kolegium skonkludowało, że uprawa konopi wiąże się z dużą odpowiedzialnością zarówno społeczną, jak i prawną. W sytuacji, zaś gdy w sprawie ich nielegalnej uprawy od dłuższego czasu toczy się postępowania karne, w którym wnioskodawczyni, niebędącej wszak nowicjuszem, przedstawiono zarzut popełnienia kwalifikowanego typu przestępstwa z art. 63 ustawy, trudno wnioskować, że daje ona rękojmię należytego zabezpieczenia zbioru z upraw przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Na wstępie sąd wyjaśnia podstawę prawną skierowania sprawy do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 marca 2021r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym na dzień 25 marca 2021r. Z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wynika, że podstawą skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 374 ze zm.) oraz §1 pkt 1 i 2 oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Z § 3 Zarządzenia Prezesa NSA nr 39 wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020r., poz. 1758 ze zmianą wynikającą z Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020r. – Dz. U. z 2020r. poz. 1829). Powołanym wyżej rozporządzeniem zmieniającym Rada Ministrów objęła obszarem czerwonym z dniem 17 października 2020r. również miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W konsekwencji wyznaczone dotychczas rozprawy w WSA w Białymstoku zostały odwołane z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie a sprawy wyznaczone na rozprawę zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r., poz. 374 ze zm.). Również sprawy, dla których nie był jeszcze wyznaczony termin rozprawy, z uwagi na objęcie z dniem 24 października 2020r. obszarem czerwonym terytorium całego kraju (vide: Rozporządzenie Rady Ministrów z 23 października 2020r. – Dz.U. z 2020r., poz. 1871) były na mocy indywidualnych zarządzeń przewodniczącego wydziału kierowane do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych z uwagi na nadal istniejące realnie zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie. Dalej należy przypomnieć, że sąd administracyjny w ramach swojej kognicji bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje zaś w przypadkach przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), a mianowicie w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na uprawę konopi oleistych wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 2052, dalej w skrócie: "u.p.n."). Zagadnieniem spornym było natomiast rozstrzygnięcie, czy orzekające w sprawie organy zasadnie odmówiły skarżącej wydania zezwolenia na uprawę konopi oleistych odmiany F. na działce nr [...] w miejscowości W., ze względu na brak rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru upraw przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii. Rozważania w tym zakresie należy poprzedzić ogólnym wyjaśnieniem, że działalność w zakresie uprawy konopi włóknistej jest reglamentowana przez państwo, które nakłada na potencjalnego plantatora obowiązek uzyskania odpowiedniego zezwolenia właściwego organu. Jak stanowi bowiem art. 45 ust. 3 u.g.n. uprawa konopi włóknistych może być prowadzona wyłącznie na potrzeby przemysłu włókienniczego, chemicznego, celulozowo-papierniczego, spożywczego, kosmetycznego, farmaceutycznego, materiałów budowlanych oraz nasiennictwa. Warunki legalnej uprawy konopi statuuje z kolei art. 46 ust. 2 tej ustawy stanowiąc, że uprawa konopi włóknistych może być prowadzona na określonej powierzchni, w wyznaczonych rejonach, na podstawie zezwolenia na uprawę, przy zastosowaniu materiału siewnego kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany w rozumieniu przepisów o nasiennictwie oraz dodatkowo: 1) umowy kontraktacji, zawartej z podmiotem posiadającym zezwolenie marszałka województwa na prowadzenie działalności w zakresie skupu konopi włóknistych, lub 2) zobowiązania do przetworzenia konopi włóknistych we własnym zakresie na cele określone w art. 45 ust. 3, składanego do marszałka województwa właściwego dla miejsca położenia uprawy, w terminie do 14 dni po dokonaniu ich wysiewu. Stosownie do art. 47 u.p.n., zezwolenie na uprawę maku lub konopi włóknistych wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia uprawy (ust. 1). Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się, w drodze decyzji, na wniosek zawierający: imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania i adres albo nazwę (firmę), siedzibę i adres wnioskodawcy; informację o odmianie maku lub konopi włóknistych, powierzchni uprawy oraz numer działki ewidencyjnej w ewidencji gruntów i budynków, określonej na podstawie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego; oświadczenie wnioskodawcy, że dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą torebki (makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1; a także oświadczenie wnioskodawcy, że nie był karany za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 63 lub 64, i wykroczenia, o którym mowa w art. 65 (ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5). Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, w przypadku samodzielnego przetwarzania konopi włóknistych z własnych upraw, dołącza się zobowiązanie do przetworzenia konopi włóknistych we własnym zakresie na cele określone w art. 45 ust. 3 (ust. 3a). Natomiast, co szczególnie istotne na gruncie rozpatrywanej sprawy, według art. 47 ust. 4 u.p.n. wójt (burmistrz, prezydent miasta) odmawia wydania zezwolenia, jeżeli wnioskodawca nie daje rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru z tych upraw przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie, a w szczególności: 1) nie dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą torebki (makówki), o której mowa w art. 48 ust. 1, lub 2) był karany za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 63 (tj. uprawa maku, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, konopi, z wyjątkiem konopi włóknistych, lub krzewu koki oraz zbiór mleczka makowego, opium, słomy makowej, liści koki, żywicy lub ziela konopi innych niż włókniste) lub 64 (tj. kradzież w celu przywłaszczenia lub kradzież z włamaniem środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, mleczka makowego lub słomy makowej), lub 3) był karany za popełnienie wykroczenia, o którym mowa w art. 65 (tj. uprawa maku niskomorfinowego lub konopi włóknistych wbrew przepisom ustawy). Zacytowany przepis, jat trafnie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, nie stanowi zamkniętego katalogu przypadków, w których właściwy organ zobligowany jest odmówić wydania zezwolenia. Użycie w komentowanym przepisie zwrotu "w szczególności" oznacza, że podstawą odmowy wydania zezwolenia mogą być także inne przyczyny, które – zdaniem organu administracyjnego – uzasadniają brak po stronie wnioskodawcy wspomnianej rękojmi. W powyższej kategorii spraw organ posiada zatem tzw. "luz decyzyjny", przy czym, jak słusznie wyinterpretowało Kolegium, kierunek, w jakim organ powinien się poruszać, uznając dany stan faktyczny za przemawiający za stwierdzeniem, iż wnioskodawca rzeczonej rękojmi nie daje, wyznaczają przesłanki wymienione w art. 47 ust. 4 pkt 1 - 3 u.p.n. Uwzględniając brzmienie powyższych regulacji skład orzekający doszedł do wniosku, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do odmowy wydania skarżącej zezwolenia na uprawę konopi z uwagi na brak rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru upraw przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii. Za zasadniczą przesłankę uznania, że skarżąca nie daje ona rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru z upraw przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie przyjęto toczące się przeciwko niej postępowania karne. Wprawdzie na początkowym etapie postępowania administracyjnego organ posiadał informacje o prowadzonym śledztwie w sprawie nielegalnej uprawy konopi, tym niemniej jak wynika z treści pisma Prokuratora Prokuratury Rejonowej w A. z dnia [...] września 2020 r. postępowanie to przekształciło się z fazy ad rem w fazę ad personam, która uprzednio toczyła się tylko i wyłącznie w stosunku do C. B. Aktualnie nie ma zatem żadnych wątpliwości, że w stosunku do skarżącej toczy się postępowanie karne o czyn ścigany z oskarżenia publicznego z art. 63 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomani, a skarżąca ma w tym postępowaniu status osoby podejrzanej. Jak wynika zaś z art. 71 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30 ze zm.) za podejrzanego uważa się osobę, co do której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów albo której bez wydania takiego postanowienia postawiono zarzut w związku z przystąpieniem do przesłuchania w charakterze podejrzanego. Równie istotne dla oceny, czy skarżąca daje rękojmię należytego zabezpieczenia zbioru z upraw konopi przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie jest to, że postawiony skarżącej zarzut obejmuje kwalifikowany typ przestępstwa, o którym mowa w art. 63 ustawy. W przepisie tym ustawodawca spenalizował bowiem uprawę m.in. konopi nieodpowiadającą wymogom ustawy, w tym uprawę mogącą dostarczyć znacznej ilości ziela konopi innych niż włókniste. Wysokość górnej granicy kary grożącej za popełnienie tego przestępstwa (w postaci kwalifikowanej, a taki właśnie zarzut sformułował oskarżyciel) wynosi 8 lat pozbawienia wolności, a zatem jak trafnie oceniło Kolegium waga przedmiotowego przestępstwa na gruncie prawa karnego jest znaczna, co nie może nie mieć wpływu na ocenę, czy skarżąca w aktualnie prowadzonym postępowaniu daję rękojmię, o jakiej mowa w art. 47 ust. 4 u.p.n. W ocenie sądu fakt prowadzenia postępowania przygotowawczego przeciwko skarżącej podejrzanej m.in. o czyn z art. 63 ust.1 i 3 u.p.n., może stanowić wystarczającą przesłanką do odmowy wydania zezwolenia na uprawę konopi. Zauważenia wymaga, że wśród przykładowych przesłanek nakazujących organowi odmowę wydania zezwolenia znajduje się wcześniejsze ukaranie wnioskodawcy za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 63, tj. za uprawę konopi włóknistych wbrew przepisom ustawy. Choć w rozpoznawanej sprawie na dzień orzekania w aktach sprawy nie znajduje się potwierdzenie ukarania skarżącej za popełnione przestępstwo, postępowanie przygotowawcze jest bowiem nadal w toku, to bezsporny fakt postawienia skarżącej zarzutu w związku z brakiem legalności prowadzonej na działce nr 12 uprawy konopi, uprawniał orzekające w sprawie organy do odmowy wydania zezwolenia. Tym bardziej, że z pisma Prokuratora Prokuratury Rejonowej w A. z dnia [...] września 2020r. (k.44) wynika wprost, że w prowadzonej przez skarżącą uprawie konopi wystąpiły przekroczenia THC powyżej 0,20 %, co wskazuje, że były to konopie inne niż włókniste. Takie zachowanie skarżącej, jak trafnie przyjęły organy, może zaś świadczyć o tym, że nie daje ona rękojmi należytego zabezpieczenia zbioru z upraw przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie. Nie bez znaczenia dla takiej oceny ma również okoliczność, że Sąd Rejonowy w A. II Wydział Kamy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., sygn. akt [...]zarządził zniszczenie uprawy konopi znajdującej się na działce położonej w miejscowości [...], a więc na działce objętej wnioskiem skarżącej. Jakkolwiek orzeczenie to zostało postanowieniem Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] października 2019r. uchylone, tym niemniej jak wynika z uzasadnienia powyższego orzeczenia, sąd doszedł do wniosku "definitywne zniszczenie upraw nie pozwoli na określenie udziału roślin konopi innych niż włókniste w całości upraw, nie pozwoli na określenie skali procederu, wreszcie będzie miało wobec tej części uprawy, która restrykcją związaną z zakazem nie jest objęta". Jednocześnie w postanowieniu tym Sąd Okręgowy wprost przyznał "konopie inne niż włókniste znajdowały się w różnych miejscach najczęściej wymieszanie z włóknistymi". Powyższe konkluzje sądu, przesądzają w sposób niebudzący wątpliwości, że prowadzone przeciwko skarżącej postępowanie przygotowawcze nie sprowadza się wyłącznie do zawartości THC w zabezpieczonych próbkach roślin, jak wywodzi w skardze pełnomocnik, lecz również ich genotypu. Analiza dołączonego do akt sprawy postanowienia Sądu Okręgowego w S. potwierdza zatem prawidłowość stanowiska organów, które przyjęły, że prowadzone przeciwko skarżącej postępowanie przygotowawcze podważa legalność prowadzonej uprzednio przez nią uprawy konopi. Konkludując powyższe rozważania należy zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonych decyzjach, że skoro uprawa konopi wiąże się z dużą odpowiedzialnością społeczną i prawną, to w sytuacji, gdy w sprawie ich nielegalnej uprawy od dłuższego czasu toczy się postępowania karne, w którym skarżącej przedstawiono zarzut popełnienia kwalifikowanego typu przestępstwa z art. 63 u.p.n., trudno uznać, że daje ona przedmiotową rękojmię. Dlatego też rozstrzygniecie w przedmiocie odmowy wydania skarżącej zezwolenia na uprawę konopi należy uznać za uzasadnione i prawidłowe. W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.), a organ, wbrew wywodom autora skargi, odniósł się do wszystkich okoliczności, na które powoływała się skarżąca. Nie można natomiast negatywnie oceniać decyzji, tylko na tej podstawie, że skarżąca nie zgadza się z jej skutkami. Przy badaniu zaskarżonej decyzji organ nie naruszył również art. 107 § 3 k.p.a. W decyzji zawarto bowiem podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W tym stanie rzeczy, skoro zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.