II SA/Bd 2/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Pawełczak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2026r. sprawy ze skargi Z. O. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 27 listopada 2025 r. nr 21/2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.

1. Decyzją z dnia 21 marca 2025 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. (dalej: "PPIS", "organ I instancji") nie stwierdził u Z. O. choroby zawodowej, tj. cieśni nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych wskazanych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2022, poz. 1836 – dalej "rozporządzenie"). Uzasadniając powyższą decyzję PPIS w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że w dniu 16 stycznia 2023 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w W. wpłynęło od Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącego. W dniu 7 lutego 2023 r. PPIS przesłuchał skarżącego i ustalił, że skarżący od 1978 r. wykonywał prace na własnym gospodarstwie rolnym o profilu produkcji roślinnej i zwierzęcej. Ponadto skarżący od 2013 r. przebywa na rencie chorobowej, zaś od 2022 r. na emeryturze. Podczas przesłuchania skarżący przedstawił wykonywane przez siebie prace w gospodarstwie rolnym. Następnie wskazał, że około 20 lat wcześniej pojawiły się pierwsze objawy choroby: drętwienie, braki czucia, ból, obustronny zespół cieśni nadgarstka, bardziej nasilony po stronie lewej. Ponadto w dniu 26 września 2022 r. skarżący przeszedł leczenie operacyjne zespołu cieśni nadgarstka po prawej stronie, zaś w dniu 24 kwietnia 2023 r. po lewej stronie. Dalej PPIS wskazał, że w dniu 7 lutego 2023 r. przeprowadzono ocenę narażenia zawodowego i sporządzono kartę oceny narażenia zawodowego, którą przekazano do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T.. Na tej podstawie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. w dniu 5 października 2023 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że dostępna dokumentacja nie pozwala uznać, że to głównie warunki pracy przyczyniły się do rozwoju schorzenia, przede wszystkim z uwagi na fakt braku potwierdzenia istnienia schorzenia w czasie pracy lub do roku po jej zakończeniu. Wskazano, że badanie EMG datowane jest na 2021 r., natomiast badany od 2013 r. nie pracował zawodowo, gdyż przyznano mu rentę chorobową. W wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania od powyższego orzeczenia lekarskiego w dniu 4 marca 2025 r. zostało wydane kolejne orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wydane przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w Ł. . W orzeczeniu tym podano, że podczas pracy w gospodarstwie skarżący wykonywał czynności, które angażowały różne stawy i mięśnie, czynności te nie były monotypowe, nie miały charakteru wielokrotnego zginania i prostowania nadgarstków w krótkich odstępach czasu, a ponadto skarżący miał możliwość robienia przerw. Następnie wskazano, że u skarżącego występują pozazawodowe czynniki ryzyka wystąpienia przedmiotowego schorzenia, m.in. zaburzenia przemiany lipidów, otyłość, czy przewlekły nikotynizm. Co więcej, w dokumentacji medycznej pierwsze udokumentowane objawy choroby datowane są na 23 stycznia 2021 r. (wynik badania EMG/ENeG), tj. ponad rok po ustaniu narażenia zawodowego, co skutkuje brakiem spełnienia kryterium czasowego określonego w wykazie chorób zawodowych. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego PPIS uznał, że brak jest w chwili obecnej podstaw do rozpoznania u skarżącego zespołu cieśni nadgarstka o etiologii zawodowej. Przede wszystkim organ wskazał, że obie powyższe jednostki orzecznicze stwierdziły brak związku przyczynowego między rozpoznanym schorzeniem a wykonywaniem przez skarżącego pracy w gospodarstwie rolnym. 2. Od powyższej decyzji organu I instancji skarżący wniósł odwołanie podnosząc, że ocena narażenia rąk jest nieuczciwa i niemiarodajna. Ponadto wskazał, że badanie na cieśnię miało miejsce w 2021 r. z powodu długiego oczekiwania, natomiast lekarze ocenili, że zabiegi są niezbędne. Ból rąk postępował coraz bardziej po 20 latach pracy i doprowadzał do sztywnienia i niepełnosprawności. 3. W wyniku rozpatrzenia odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy (dalej: "PWIS", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 27 listopada 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił, że na etapie postępowania odwoławczego wniósł do skarżącego o pisemne uzupełnienie informacji dotyczącej dokumentacji przebiegu schorzenia. Skarżący odpowiedział udzielił pismem z dnia 8 maja 2025 r., a następnie w dniu 10 czerwca 2025 r. ponownie został przesłuchany. W toku powyższych czynności PWIS ustalił, że skarżący kupił przedmiotowe gospodarstwo rolne w 1978 r. W 2013 r. orzeczono u skarżącego całkowitą niezdolność do pracy w rolnictwie i przyznano na stałe rentę, poprzedzoną zwolnieniem chorobowym. W momencie osiągnięcia wieku emerytalnego skarżący uzyskał świadczenie emerytalne. Następnie skarżący przedstawił czynności wykonywane podczas pracy z wyszczególnieniem prac obciążających nadgarstki. Ponadto wskazał, że pierwsze dolegliwości ze strony nadgarstków takiej jak ból, mrowienie, czy drętwienie rąk, pojawiły się w 2000 r. Następnie pismem z dnia 23 czerwca 2025 r. PWIS zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z prośbą o weryfikację orzeczenia lekarskiego z dnia 4 marca 2025 r. W dniu 15 października 2025 r. wpłynęła do organu odpowiedź jednostki orzeczniczej II stopnia, w której podtrzymano wcześniejsze rozstrzygnięcie. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego PWIS stwierdził, że u skarżącego nie zostały spełnione warunki niezbędne do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż praca skarżącego nie miała charakteru ciągłego i nie wykonywał on czynności monotypowych. Ponadto pierwsze udokumentowane objawy zespołu cieśni nadgarstka odnotowano 23 stycznia 2021 r. Organ wyjaśnił, że stwierdzenie choroby zawodowej wymaga łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 235(1) i art. 235(2) Kodeksu pracy. W ocenie organu odwoławczego udokumentowane objawy stwierdzonej u skarżącego choroby, zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, nie wystąpiły w ciągu roku od ustania narażenia zawodowego, lecz w okresie znacznie późniejszym. Wydane w sprawie orzeczenia lekarskie są jednoznaczne i nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że działanie czynników środowiska pracy skarżącego nie było przyczyną powstania choroby. Zdaniem PWIS orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. jest zgodne z prawem i zasadami obowiązującymi w orzecznictwie, prawidłowe pod względem formalnym, wszechstronnie uzasadnione oraz wyjaśnia wszelkie wątpliwości w przedmiocie rozpatrywanej choroby zawodowej. Ponadto organ I instancji podjął wszelkie konieczne i możliwe czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego. 4. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy podnosząc, że nie zgadza się z jej treścią, ponieważ kwestionuje ona chorobę zawodową skarżącego o symbolu 20.1. 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: 6. Na wstępie przypomnieć należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje to w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a."). Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni nadgarstka, nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu obligującym sąd do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. 7. Kwestią sporną w kontrolowanej sprawie jest ustalenie związku przyczynowego między warunkami w jakich skarżący wykonywał pracę, a zdiagnozowanym schorzeniem oraz kwestia wpływu innych problemów zdrowotnych skarżącego na przedmiotowe schorzenie. Orzeczenia lekarskie, a za nim organy inspekcji sanitarnej obu instancji stwierdziły, że taki związek przyczynowy nie istnieje, z kolei skarżący podnosi, że taki związek występuje. Rozstrzygając zawisły spór w pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że nie posiadając wiedzy medycznej sąd administracyjny, podobnie jak organy inspekcji sanitarnej, również nie może kontrolować merytorycznej treści orzeczeń lekarskich. Nie może tym samym wypowiadać się w kwestii rozpoznawania choroby zawodowej i dokonywać analizy dokumentacji medycznej. Ocena Sądu w tym zakresie sprowadza się wyłącznie do kontroli formalnej. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że przeprowadzone postępowanie administracyjne nie jest obarczone wadami, wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego oraz zastosowano w niej przepisy prawa materialnego zgodnie z przedmiotem sprawy. Dla prawidłowego rozpoznania sprawy kluczowe znaczenie mają ustalenia faktyczne, tylko bowiem przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym określić można prawa i obowiązki stron. Obowiązek organu administracji państwowej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa, wynika z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 – dalej: "k.p.a."). Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Powyższy obciążający organ obowiązek jest niezależny od tego, czy zgromadzony materiał dowodowy potwierdza stanowisko strony, czy też je podważa. Istotne jest przy tym, aby konieczne w sprawie ustalenia dotyczyły faktów prawotwórczych, a więc mających wpływ na załatwienie sprawy. Istotą tego postępowania jest bowiem ustalenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, po to, by następnie dokonać ich oceny pod kątem przepisów materialno-prawnych. 8. Analiza akt badanej sprawie wskazuje na to, że organy inspekcji sanitarnej zadośćuczyniły powyższym wymogom i dopełniły obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia. W szczególności organy wyjaśniły w sposób dostateczny wszystkie - z punktu widzenia definicji choroby zawodowej - istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne. Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą, jej rodzajem, charakterem oraz warunkami jej wykonywania. Zgodnie z art. 235 (1) ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm. – dalej: "k.p.") za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Wskazując w powołanym przepisie na wykaz chorób zawodowych ustawodawca jednocześnie ustalił w art. 237 § 1 pkt 3 k.p. upoważnienie dla Rady Ministrów do określenia wykazu chorób zawodowych w drodze rozporządzenia. Na podstawie delegacji zawartej w art. 237 § 1 pkt 3 - 6 i § 1 (1) k.p., Rada Ministrów wydała rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, którego uregulowania stały się podstawą rozstrzygnięć obu organów. Przepis § 2 rozporządzenia stanowi, że wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia. Zgodnie z § 8 ust. 1 tego rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 437), zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: 1) poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy; 2) kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych); 3) poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych; 4) podmioty lecznicze, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). Jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia są instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). Zgodnie z § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia, lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Z powyższych regulacji wynika związanie organów inspekcji sanitarnej treścią opisanego wyżej orzeczenia w zakresie poczynionych w nim ustaleń dotyczących stwierdzonego u strony schorzenia i jego przyczyn. Organ nie ma zatem prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnozowania odmiennego schorzenia. Jest bowiem niesporne, że orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku podstaw do tego rozpoznania są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (por. wyroki NSA: z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1872/13 i z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1567/13). Organ inspekcji sanitarnej nie powinien zatem wypowiadać się na temat diagnozy wynikającej z orzeczenia lekarskiego, weryfikować zawartych nim konkluzji, np. poprzez własną interpretację wyników badań, czy zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej. Wkraczałby przez to w dziedzinę wiedzy specjalistycznej i w istocie podważał fachowość lekarza, którego rola procesowa polega właśnie na pomocy w dokonaniu ustaleń faktycznych, jakie tej wiedzy wymagają. Zaznaczyć przy tym należy, że związanie organu inspekcji sanitarnej orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest oczywiście tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono ocenie, jak każdy dowód w postępowaniu. Jeżeli zatem taki dowód w postaci opinii właściwej jednostki orzeczniczej (uznawany za opinię biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a.) nie został należycie uzasadniony i zawiera sprzeczne ze sobą informacje, bądź gdy organ dostrzeże, że opinia ta została wydana w stanie faktycznym, który nie został należycie wyjaśniony, to wówczas powinien zwrócić się do tej jednostki (w trybie § 8 ust. 2 rozporządzenia) o uzupełnienie wydanej opinii, wskazując, jakie jej elementy budzą wątpliwości, bądź jakie jeszcze elementy stanu faktycznego powinny zostać przez tę jednostkę uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia. Jak wynika z akt sprawy w toku postępowania diagnostyczno-orzeczniczego skarżący został dwukrotnie poddany badaniom specjalistycznym w uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach orzeczniczych pierwszego i drugiego stopnia. W wyniku przeprowadzonych badań specjalistycznych, analizy narażenia zawodowego, przebiegu i charakteru klinicznego choroby oraz dokumentacji medycznej jednostki orzecznicze wydały dwa orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. W orzeczeniach powyższych nie stwierdzono aby sposób wykonywania pracy przez skarżącego mógł doprowadzić do powstania opisanego powyżej schorzenia. W orzeczeniach stwierdzono bowiem, że skarżący nie wykonywał czynności zawodowych w zakresie i w sposób obciążający długotrwale ruchami monotypowymi stawów nadgarstkowych z jednoczesnym ich wielokrotnym zginaniem i prostowaniem, które wywołałyby ww. schorzenie. Ponadto w orzeczeniach wskazano, że skarżący wykonywał czynności zawodowe angażujące różne grupy układu mięśniowo-szkieletowego w zakresie kończyn górnych oraz miał możliwość robienia przerw, które umożliwiały regenerację obciążonych struktur. W ocenie sądu przedstawione powyżej orzeczenia jednostek orzeczniczych są spójne, logiczne, zostały należycie umotywowane. W sposób zgodny i jednoznaczny wynika z nich przede wszystkim, że analiza narażenia zawodowego skarżącego nie pozwala na wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy pracą wykonywaną w gospodarstwie rolnym a opisaną powyżej jednostką chorobową. Jak wynika z orzeczeń, zdaniem lekarzy orzeczników, w przedmiotowym przypadku wpływ na dolegliwości skarżącej mają czynniki pozazawodowe, chorobę należy bowiem wiązać m.in. z zaburzeniami przemiany lipidów, otyłością (nadwagą) oraz przewlekłym nikotynizmem. Sąd nie dopatrzył się żadnych niespójności w treści ww. orzeczeń, a skarżący skutecznie ich nie podważył. Z racji związania organów administracji orzeczeniami jednostek medycznych określonych w § 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, tylko dysponując odpowiednimi przeciwdowodami w postaci na przykład kontropinii biegłych lekarzy, mogłoby dojść do podważenia orzeczenia jednostek orzeczniczych o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie przedstawił takiej kontropinii. Co więcej należy również wskazać, że w niniejszej sprawie, karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej została sporządzona w sposób prawidłowy. Przy ocenie warunków pracy uwzględniono specyfikę (rodzaj) wykonywanych przez skarżącego czynności. Karta oceny narażenia zawodowego zawiera szczegółową charakterystykę wykonywanej pracy (rodzaj wykonywanych czynności), przeanalizowano czynniki, które wskazuje się jako przyczynę choroby zawodowej oraz sposób wykonywania pracy. W decyzji organu I instancji potwierdzono argumentację jednostek orzeczniczych wskazując na brak związku przyczynowego między rozpoznanym schorzeniem a sposobem wykonywania pracy. Również organ odwoławczy stwierdził, że działanie czynników środowiska pracy skarżącego nie było przyczyną powstania choroby. Podkreślił, że praca skarżącego nie miała charakteru ciągłego, a czynności przez niego wykonywane nie były monotypowe. W ocenie Sądu organy obu instancji zebrały kompletny materiał dowodowy, który poddały następnie wnikliwej i rzetelnej analizie. Wynika z niego jasno w jakich okresach i gdzie pracowała skarżący oraz jakie czynności wykonywał. Ocena tych dowodów została dokonana przez organy z poszanowaniem zasad prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów zdefiniowanych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Ustalony na tej podstawie stan faktyczny sprawy nie budzi zastrzeżeń. Sam natomiast fakt, że wydane przez organy rozstrzygnięcia są niezgodne z oczekiwaniami skarżącego, nie oznacza, że w toku postępowania wyjaśniającego, miały miejsce istotne uchybienia procesowe, które mogły rzutować na wynik sprawy i winny skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonych decyzji. Na gruncie rozpatrywanej sprawy zasadnicze znaczenie dowodowe miały orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych pierwszego i drugiego stopnia o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Orzeczenie lekarskie właściwej jednostki orzeczniczej posiada walor dowodu z opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., który organ powinien poddać rzetelnej i wnikliwej ocenie z punktu widzenia jego wiarygodności i wartości dowodowej, a zatem ustalić zgodnie z regułami art. 80 k.p.a., czy jest ono sporządzone w sposób jasny, logiczny i spójny, co jak wskazano powyżej, organy orzekające w sprawie uczyniły. Organy inspekcji sanitarnej podobnie, jak sąd administracyjny nie są uprawnione do kwestionowania treści orzeczeń z medycznego punktu widzenia, ponieważ nie dysponują wymaganą w tym zakresie wiedzą specjalistyczną. Zatem w sytuacji, gdy orzeczenia lekarskie, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, są prawidłowe pod względem formalnym, zawierają wyczerpujące uzasadnienie i są zgodne z prawem, organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany. Analiza dokumentacji lekarsko-medycznej pracownika pod kątem ewentualnej zawodowej etiologii schorzenia należy do kompetencji lekarzy orzeczników, a nie organów inspekcji sanitarnej, gdyż to lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, znana jest specyfika czynności zawodowych mogących mieć wpływ na rozwój schorzeń ujętych w wykazie chorób zawodowych. Bez tego orzeczenia, ani też wbrew jego treści, organ nie może we własnym zakresie rozpoznać choroby zawodowej. Stąd nie dysponując skutecznymi przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, brak jest podstaw do przyjęcia tezy, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Organ inspekcji sanitarnej jest związany orzeczeniem lekarskim, gdyż jest ono jedynym wiarygodnym środkiem dowodowym służącym stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. 9. Reasumując biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i prawne sąd podzielił stanowisko organów, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Nie zostały bowiem spełnione przesłanki prawne warunkujące stwierdzenie choroby zawodowej. Wykazano bowiem jednoznacznie brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy schorzeniem, a sposobem wykonywania pracy, co wskazuje na pozazawodową etiologię choroby skarżącej. Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.