II OZ 833/17

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1009/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

H. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2015 r. nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w Gdyni z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie robót budowlanych w otoczeniu zabytku. Następnie skarżąca złożyła pismo, w którym wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1009/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 28 listopada 2016 r. skarżąca wniosła zażalenie na w/w postanowienie z dnia 15 listopada 2016 r. Następnie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. G. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie zażaleniowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 oraz art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia jego kontroli pod względem zgodności z prawem, dokonywanej przez sąd administracyjny. Należy zauważyć, że zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed Sądem I instancji wydaniem wyroku czy też postanowienia spowodowało, że sąd ten nie miał uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej. Skoro zaś po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, to tym bardziej bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Z tych względów i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z 193 oraz art. 197 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.