II OZ 817/14

Sygn. akt II OZ 817 / 14 POSTANOWIENIE Dnia 12 sierpnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. i M. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 179/14 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki drogi dojazdowej postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej przez [...] Spółkę z o.o. w M. decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., którą nałożono na skarżącą obowiązek rozbiórki drogi dojazdowej poprzez usunięcie nawierzchni wykonanej z tłucznia kamiennego o grubości 17 cm o powierzchni 659,70 m2. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w wydanym w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia 14 maja 2014 r. (sygn. akt II OZ 452/14) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 marca 2014 r., w którym wstrzymano wykonanie ww. zaskarżonej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie był uzasadniony w stopniu pozwalającym na ocenę spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), natomiast Sąd pierwszej instancji nie dokonał pełnej oceny okoliczności sprawy, pomijając takie jak rodzaj, powierzchnia i sposób wykonania utwardzonej drogi. Nie rozważył tym samym, czy rozbiórka tego rodzaju obiektu wywołuje skutki, które można określić jako trudne do odwrócenia. Sąd pierwszej instancji pominął ponadto fakt, że inwestorem jest Spółka, która w żaden sposób nie wykazała, jakie koszty musiałaby ponieść w związku wykonaniem nakazu rozbiórki oraz jak te koszty mogą wpłynąć na bieżącą działalność. Brak było zatem oceny, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Pismem z dnia 26 maja 2014 r. skarżąca Spółka uzupełniła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że przedmiotem rozbiórki jest utwardzenie terenu wykonane na części działki nr [...] położonej w R. o wymiarach kilkuset metrów. Otrzymane oferty na wykonanie prac rozbiórkowych wskazują, że ich koszt wyniesie 51.924,88 zł netto. Natomiast w przypadku uwzględnienia skargi skarżącą będzie musiała ponownie utwardzić ww. teren, a zatem szkoda, jaką może ponieść przekroczy 100.000,00 zł netto. Do pisma skarżąca załączyła ofertę wykonania rozbiórki. Ponadto zdaniem skarżącej likwidacja utwardzenia skutkować będzie uniemożliwieniem zaopatrzenia sklepu, gdyż prace rozbiórkowe będą musiały być prowadzone w obrębie rampy rozładunkowej. Brak możliwości ręcznego rozładowania towaru z przyczyn technicznych, jak również higieniczno- epidemiologicznych spowoduje zamknięcie sklepu. Wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca wykazała, jakie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 26 maja 2014 r. skarżąca wskazała nie tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody finansowej, tj. utraty poniesionych nakładów na utwardzenie terenu, poniesienia nakładów związanych z wykonaniem nałożonego obowiązku oraz zaprzestania działalności sklepu, ale także spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków polegających na konieczności ponownego utwardzenia terenu w celu zapewnienia dostępu do sklepu. Na poparcie wysokich kosztów rozbiórki skarżąca przedłożyła również ofertę firmy specjalizującej się wykonywaniem robót budowlanych, co świadczy o tym, że podana przez skarżącą kwota przekraczająca pięćdziesiąt tysięcy złotych, jest kwotą wskazującą na rzeczywiste koszty, jaki skarżąca musiałaby ponieść w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Innymi słowy, skarżąca w sposób wystarczający uprawdopodobniła wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji nie tylko pociągnie za sobą znaczne środki finansowe, ale także negatywnie wpłynie na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą. Ponadto Sąd pierwszej instancji podkreślił, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania. Z przyczyn powyższej wskazanych Sąd pierwszej instancji orzekł jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli uczestnicy postępowania A. i M. Ł., zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 i 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia stwierdzono, że przedstawiony przez skarżącą koszt wykonania rozbiórki jest mocno zawyżony, o czym świadczy załączona do zażalenia sporządzona dla nich oferta, zaś dostawa towarów do marketu winna odbywać się zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy od strony innej działki. O możliwości zaś pominięcia działki, na której znajduje się objęta przedmiotowym nakazem rozbiórki droga świadczy zdaniem strony składającej zażalenie mapa sytuacyjno- wysokościowa. Nadto w niniejszej sprawie nie doszło do zmiany okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 61 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem natomiast instytucji wstrzymania wykonania decyzji, co słusznie eksponował Sąd pierwszej instancji, jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r. sygn. akt II OZ 741/08, LEX nr 493666). Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, a to z uwagi zarówno na przedmiot kontrolowanej decyzji, jak i argumentację strony skarżącej, może spowodować wystąpienie niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Stwierdzić trzeba, iż oceny prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia nie podważyła skutecznie argumentacja podnoszona we wniesionych zażaleniach. Przede wszystkim bowiem na stronie skarżącej spoczywał obowiązek jedynie uprawdopodobnienia możliwości wystąpienia niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i taki warunek spełniały wskazane przez stronę skarżącą okoliczności, szczególnie te wymienione w piśmie uzupełniającym z dnia 26 maja 2014 r. Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania, stwierdzić trzeba, iż nie podważa prawdziwości ofert złożonej przez Spółkę, to iż strona wnosząca zażalenie przedstawiła inną, nawet kilkukrotnie niższą. Po pierwsze oferta przedstawiona przez Spółkę jest szersza, a po drugie nie było rzeczą Sądu ustalenie najniższej kwoty wykonania zaskarżonej decyzji oraz dalszych robót z nią związanych, ale ocena czy realizacja przedstawionej przez podmiot trudniący się wykonywaniem działalności gospodarczej w tym zakresie oferty może, hipotetycznie spowodować możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. po stronie adresata tego obowiązku. O ile zatem przedstawione przez stronę skarżącą dokumenty nie budzą uzasadnionych wątpliwości Sądu, o tyle nie ma on obowiązku ich weryfikowania co do wyceny. W tym też zakresie ocena sprawy zaprezentowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma cech dowolności i nie podważa jej również skuteczne zakwestionowanie ustalenia, iż realizacja kontrolowanej w sprawie decyzji spowoduje zaprzestanie działalności sklepu. Nie zdołano bowiem skutecznie podważyć takich niebezpieczeństw jak utrata poniesionych nakładów na utwardzenie terenu, poniesienie nakładów związanych z wykonaniem nałożonego obowiązku i wreszcie ponownego utwardzenia terenu. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 61 § 4 P.p.s.a. Ponieważ na dzień orzekania przez Sąd pierwszej instancji nie zostało wydane w sprawie prawomocne postanowienie, o którym mowa w art. 61 § 2 lub 3 P.p.s.a., przepis ten nie znajdował w ogóle zastosowania w sprawie. Kwestia ponownego orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wynikała zaś tego, iż poprzednie postanowienie tego Sądu wydane w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.