II OZ 8/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SPP/Kr 6/25 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 1 czerwca 2023 r., znak: WO-II.621.2.3.2022 w przedmiocie udostępnienia danych jednostkowych dotyczących numeru PESEL postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SPP/Kr 6/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej też: "Sąd I instancji") odrzucił zażalenie A.B. (dalej też: "skarżący") na postanowienie Sądu I instancji z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SPP/Kr 6/25, o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2025 r., sygn. akt III SPP/Kr 6/25, w sprawie ze skargi A.B. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 1 czerwca 2023 r., znak: WO-II.621.2.3.2022, w przedmiocie udostępnienia danych jednostkowych dotyczących numeru PESEL. Zażalenie oceniono jako niedopuszczalne z powodu wniesienia środka odwoławczego od niezaskarżalnego postanowienia. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę albo uchylenie, albowiem zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie oparte zostało na błędzie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej także: "P.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w tym przepisie. Ustawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 § 1 P.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego (art. 260 § 2 zdanie drugie P.p.s.a.). Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 P.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 P.p.s.a. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo uznał złożone zażalenie za niedopuszczalne i odrzucił je na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.