II OZ 772/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2992/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 października 2025 r. nr 1058/25 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

S. S.A. z siedzibą w W. (dalej skarżąca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego z 6 października 2025 r., nr 1058/25 w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci ekranu LED. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z 22 stycznia 2026 r. skarżąca poinformowała, że w związku z demontażem nośnika reklamowego postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Wobec treści powyższego pisma, Sąd – zarządzeniem z 26 lutego 2026 r. –wezwał skarżącą do sprecyzowania czy pismo to stanowi cofnięcie skargi. Następnie, zaskarżonym postanowieniem z 24 marca 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2992/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z 27 marca 2026 r. (data wpływu pisma do Sądu) skarżąca sprecyzowała, że pismo z 22 stycznia 2026 r. informujące o demontażu nośnika, stanowi równoczesne cofnięcie skargi. Wobec cofnięcia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 31 marca 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2992/25 umorzył postępowanie sądowe i zwrócił skarżącej kwotę 500 zł uiszczoną z tytułu wpisu od skargi. Ww. postanowienia zostały doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej 4 maja 2026 r. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 24 marca 2026 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej "p.p.s.a." sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. będziemy mieć do czynienia wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna, przy czym owo zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania musi zaistnieć dopiero w toku postępowania. Z kolei stosownie do art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania zażaleniowego, o której mowa w cyt. powyżej art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., z tych przyczyn, że skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi, a postanowieniem z 31 marca 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2992/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe. Skarżąca nie wniosła zażalenia na ww. postanowienie. W tej sytuacji, orzekanie obecnie w przedmiocie zażalenia na postanowienie z 24 marca 2026 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowe. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie zażaleniowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w przedmiocie zwrotu kwoty uiszczonej tytułem wpisu od zażalenia, ponieważ w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 232 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.