II OZ 713/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 297/15 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] lutego 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi I.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 12 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił I.K. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] lutego 2015 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i umorzenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Dominowo z [...] czerwca 2014 r. określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą "Farma Wiatrowa [...] 1" oraz umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do wymienionych tam osób. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy Dominowo z [...] czerwca 2014 r. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. W ocenie Sądu I instancji, wyklucza to wstrzymanie wykonania decyzji tego rodzaju. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie, pomimo częściowo nieprawidłowego uzasadnienia, odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Po pierwsze, przedmiotem wniosku skarżącego była decyzja organu I instancji, natomiast Sąd I instancji orzekł o odmowie wstrzymania decyzji organu odwoławczego. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania. Decyzja organu odwoławczego utrzymywała bowiem decyzję organu I instancji w mocy, a zatem ewentualne wstrzymanie jej wykonania przez Sąd I instancji wywołałoby tożsame skutki prawne z wstrzymaniem wykonania decyzji organu I instancji. Analogicznie odmowa wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu oznacza odmowę wstrzymania wykonania decyzji środowiskowej Wójta Gminy Dominowo. Dopuszczalne było zatem wydanie rozstrzygnięcia o treści przyjętej przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, natomiast Sąd ten powinien był uzasadnić postanowienie również w tym zakresie. Jak już jednak wskazano, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Po drugie, w ocenie Sądu I instancji, zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, z uwagi na swój charakter, nie podlega wykonaniu, a tym samym nie jest możliwe orzeczenie w stosunku do tego aktu o wstrzymaniu wykonania. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zakreśla katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Do przesłanek tych należy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie ustawodawca wyłączył stosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w stosunku do przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie oraz aktów, które nie podlegają wstrzymaniu na podstawie odrębnych przepisów. Żaden z przepisów ustawy p.p.s.a. ani też żaden przepis szczególny nie wyłącza stosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. wobec aktów, które nie podlegają wykonaniu, a w szczególności nie podlegają wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Oznacza to, że każdy (ze wskazanymi wyżej wyjątkami) akt zaskarżony do wojewódzkiego sądu administracyjnego może podlegać wstrzymaniu, o ile wnioskodawca uprawdopodobni zaistnienie przesłanek, o których mowa w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2012 r. II OZ 92/12 i z 27 listopada 2013 r. II OZ 1074/13). Stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest więc nieprawidłowe. Po trzecie, zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. W treści skargi skarżący podniósł wyłącznie argumenty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji oraz wskazał, że realizacja przedsięwzięcia może powodować straty materialne i zdrowotne dla mieszkańców. Sąd I instancji nie oceniał na tym etapie postępowania legalności zaskarżonej decyzji, bowiem ocena legalności zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Natomiast argumenty dotyczące strat zdrowotnych i materialnych są całkowicie gołosłowne i nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. To samo dotyczy argumentów zażalenia, w którym skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja spowoduje szkodę w wysokości 600 tyś. zł, polegającą na utracie wartości sąsiedniej nieruchomości. Również te argumenty są lakoniczne i nieprecyzyjne, a przede wszystkim nie zostały w żaden sposób odniesione do okoliczności, że decyzja środowiskowa nie stanowi bezpośredniej podstawy do realizacji inwestycji, stanowiąc jedynie wstępny etap procesu inwestycyjnego. Z tych powodów wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji środowiskowej nie zasługiwał na uwzględnienie, a zatem zaskarżone postanowienie, pomimo częściowo nieprawidłowego uzasadnienia, odpowiada prawu. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.