II OZ 676/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. K. i D.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2749/24 o odrzuceniu skargi D. K. i D.K. w sprawie ze skargi K.P., D. K. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2024 r. nr 898/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2749/24 odrzucił skargę D. K. i D.K. (dalej: Skarżący) w sprawie ze skargi K.P. i Skarżących na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25 lipca 2024 r. nr 898/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Sąd I instancji wyjaśnił, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VII z 1 kwietnia 2026 r. Skarżący zostali wezwani do wykonania prawomocnych zarządzeń z 1 grudnia 2025 r. wzywających każdego z nich do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r., poz. 535), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały skutecznie doręczone każdemu ze Skarżących w dniu 14 kwietnia 2026 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisów upłynął więc 21 kwietnia 2026 r. Wobec nie zidentyfikowania w Rejestrze Opłat Sądowych wpłat do niniejszej sprawy, Sąd przedmiotową skargę Skarżących odrzucił. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. K. i D.K., wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: Ppsa) od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie zaś do art. 220 § 1 Ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 Ppsa). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że D. K. i D.K. nie uiścili należnych wpisów od skargi. Skarżący mieli możliwość zakwestionowania obowiązku uiszczenia wpisów od skargi i ich wysokości, z której to skorzystali, wnosząc zażalenia na zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisów. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z 26 lutego 2026 r. sygn. akt II OZ 161/26 i II OZ 162/26 oddalił te zażalenia uznając, że wpisy od skargi są należne, a ich wysokość została prawidłowo ustalona. Także kwestia przyznania Skarżącym prawa pomocy została prawomocnie rozstrzygnięta. Postanowieniem z 26 listopada 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 868/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 23 kwietnia 2025 r. o odmowie przyznania D.K. prawa pomocy. Postanowieniem zaś z 18 czerwca 2025 r. sygn. akt VII SPP/Wa 869/24 Sąd utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z 12 maja 2025 r. o pozostawieniu wniosku D.K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący pomimo wezwania do wykonania prawomocnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału wzywających do uiszczenia wpisów od skargi, nie uiścili ich w terminie zakreślonym przez Sąd. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe okoliczności uprawniały Sąd Wojewódzki do zastosowania art. 220 § 3 Ppsa i odrzucenia skargi Skarżących. Nie sposób przy tym przyjąć, aby argumentacja zawarta w zażaleniu mogła podważyć prawidłowość zaskarżonego postanowienia, ponieważ nie dotyczy ona kwestii mających znaczenie dla zastosowania art. 220 § 3 Ppsa. Z tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.