II OZ 671/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2026 r. sygn. akt II SAB/Gl 160/25 o odmowie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2026 r. sygn. akt II SAB/Gl 160/25 w sprawie ze skargi S.K. na bezczynność Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej w przedmiocie przyznania nieruchomości zamiennej w związku z uchwaleniem planu miejscowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 23 marca 2026 r. o sygn. akt II SAB/Gl 160/25 odmówił uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 22 stycznia 2026 r. sygn. akt II SAB/Gl 160/25 oddalającego skargę S.K. (dalej "skarżący") na bezczynność Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej w przedmiocie przyznania nieruchomości zamiennej w związku z uchwaleniem planu miejscowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że na skutek wniosku skarżącego z 30 stycznia 2026 r. sporządzono uzasadnienie powyższego wyroku, które następnie doręczono skarżącemu 27 lutego 2026 r. Jednocześnie kolejnym pismem z 30 stycznia 2026 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku podnosząc, że treść wydanego wyroku nie odnosi się do wniesionej przez niego skargi, a także wskazując, że sprawa administracyjna w niniejszym przedmiocie powinna zakończyć się wydaniem orzeczenia przez organ administracji publicznej, co jednak nie miało miejsca. Pismem z 2 marca 2026 r. skarżący uzupełnił przedmiotowy wniosek, odwołując się również do treści otrzymanego 27 lutego 2026 r. uzasadnienia wyroku z 22 stycznia 2026 r. o sygn. akt II SAB/Gl 160/25. Odmawiając uzupełnienia wyroku Sąd I instancji stwierdził, że wydany w sprawie wyrok nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a."), albowiem w sposób zupełny rozstrzyga o całości skargi poprzez jej oddalenie, przy braku podstaw do zamieszczania w nim jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć, które Sąd w wyroku mógłby zamieścić w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu. Sąd zauważył również, że podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności, stanowią, merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Wobec tego Sąd podkreślił, że wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest dodatkowym środkiem zaskarżenia, uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe postępowanie kontrolne. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji wskazując, że odmowa uzupełnienia wyroku jest absurdalna i sprzeczna z prawem oraz że skarżący nie będzie wnioskował o uchylenie wyroku, ponieważ nie dotyczy on jego skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z powyższego wynika, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 22 stycznia 2026 r. oddalił skargę S.K.. Sąd I instancji orzekł o całości sprawy zatem brak było podstaw do uzupełnienia tego orzeczenia. Wskazany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy. Z tych względów wniosek skarżącego o uzupełnienie tego orzeczenia pozbawiony był podstaw bowiem stanowił jedynie - niedopuszczalną w ramach postępowania w sprawie uzupełnienia orzeczenia - polemikę z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem. W tej sytuacji Sąd I instancji zasadnie odmówił skarżącemu uzupełnienia wyroku. Rozpatrzył sprawę w całości i odniósł się do całości wniosku strony. Prawidłowo również Sąd I instancji uznał, że zakres uzupełnienia, którego domaga się skarżący wykracza poza katalog okoliczności wskazanych w art. 157 § 1 p.p.s.a., których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. W istocie również z treści zażalenia wynika, iż intencją skarżącego było zakwestionowanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Podnieść zaś należy, że tego typu zarzuty mogą być formułowane jedynie w ramach skargi kasacyjnej. Nie można bowiem w zakresie wniosku o uzupełnienie wyroku kwestionować zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.