II OZ 654/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3226/16 w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić zażalenie

Postanowieniem z dnia 5 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 września 2017 r., którym odmówiono przyznania prawa pomocy H. N. (dalej również jako "skarżąca") w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie (dalej "SKO") z dnia [...] października 2016 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła H. N., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz osobiste rozpoznanie sprawy przez NSA na prawach konwencyjnych – na gruncie, iż opłaty sądowe nie mogą blokować dostępu do sądu i zamykać drogi do sądu w dochodzeniu naruszonych praw, a także o zwolnienie w całości od ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca opisała swoją sytuację życiową, a także podniosła, że nie mogła udokumentować swojej sytuacji w zgodzie z wymaganiami Sądu I instancji, gdyż jej mąż przebywa za granicą i nie wyraża zgody na udostępnianie jego danych osobowych na terytorium Polski. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zastosowanie w rozpatrywanej sprawie znajduje art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny rozpoznający sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stąd też wydane przez niego postanowienie, na podstawie art. 260 p.p.s.a. w związku z art. 168 § 1 p.p.s.a., jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2018 r., wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., jest więc niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.