II OZ 643/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt IV SA/GL 367/08 oddalające wniosek L. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt IV SA/GL 367/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek L. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, o ile strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W pouczeniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano, że skargę należy wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K.. Mimo pouczenia skarżący wniósł skargę do niewłaściwego organu. Obowiązkiem skarżącego jest dochowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu wszelkich czynności procesowych i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona skarżąca dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Skierowanie sprawy do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., który niezwłocznie skargę przekazał organowi właściwemu było przejawem niestaranności strony i w związku z tym winna ponosić ujemne konsekwencje swego postępowania. Podano przy tym, że po stronie skarżącego nie istniały żadne przeszkody uniemożliwiające prawidłowe wniesienie skargi. Chybione jest powoływanie się skarżącego na okoliczność, że skarga dotyczy decyzji i bezczynności organów administracyjnych. O zaskarżeniu bezczynności organów w ogóle nie może być mowy w niniejszym przypadku, skoro skarga została wniesiona po wydaniu ostatecznej decyzji i L. L. wyraźnie wskazuje tą decyzję. Wprawdzie skarżący wskazuje także decyzję organu I instancji, jednak wobec tego, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu trybu odwoławczego, przyjęto, iż jest to skarga na decyzję organu II instancji. Notabene, gdyby skarga dotyczyła decyzji pierwszoinstancyjnej, to podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Natomiast - co już podniesiono - w zaskarżonej decyzji zamieszczono jednoznaczne pouczenie o sposobie wniesienia skargi. Wyraźne wskazanie organu, za pośrednictwem którego skarga musi być wniesiona jest wystarczające. Zbędne jest informowanie o skutkach niedochowania tej procedury, bowiem obowiązuje założenie, że strona zastosuje się do przedstawionych jej wymogów, a w przeciwnym razie będzie ponosić negatywne konsekwencje swoich zachowań. Zważyć należy, iż skarżący zasadniczo kwestionuje fakt uchybienia terminowi, co jednak mógł czynić w skardze kasacyjnej od postanowienia od odrzucenia skargi, a nie we wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, który-logicznie rzecz ujmując - zakłada przyznanie uchybienia terminowi. jako jedyny powód uchybienia terminowi skarżący wskazuje fakt wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji. Tymczasem nie ma żadnego związku między terminowym zaskarżeniem decyzji, a uruchomieniem nadzwyczajnego trybu nadzwyczajnego w postaci stwierdzenia nieważności tej decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie L. L. podniósł, że w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji brak było pouczenia, że w kwestii wnoszenia skargi do sądu administracyjnego mają zastosowanie regulacje zawarte w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie przepisy Kodeksu postepowania administracyjnego. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oznacza to, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd przy tym powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. W warunkach sprawy podzielić należy ocenę dokonaną przez Sąd Wojewódzki, że strona składająca wniosek o przywrócenie terminu, nie wykazała braku zawinienia po swojej stronie. Argumenty podane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w żadnym wypadku, nie mogą świadczyć o braku winy strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu. Za takie argumenty, w zaistniałym stanie faktycznym nie można uznać omyłkowego wysłania skargi do niewłaściwego organu. Wskazać trzeba, że w zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 6 p.p.s.a. strona została pouczona, iż skargę należy wnieść do WSA w Gliwicach za pośrednictwem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K.. Zasadnie zatem stwierdził Sąd I instancji, że wysłanie skargi do innego, niż wskazany w pouczeniu organu, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu. Przy dochowaniu bowiem choćby minimum staranności skarżący miał bowiem możliwość złożenia skargi w sposób prawidłowy. W zaistniałej sytuacji stwierdzić należy, że skarżący nie dochował należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.