II OZ 639/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 1057/16 o umorzeniu postępowań zażaleniowych w sprawie ze skargi R. P. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 12 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowania zażaleniowe wszczęte zażaleniami R. P. wniesionymi w sprawie ze skargi R. P. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] października 2016 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z postanowienia Sądu I instancji, R. P. wniósł zażalenia na: 1. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 27 lutego 2018 r. o odrzuceniu zażaleń; 2. zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 27 lutego 2018 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania; 3. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 czerwca 2018 r. o odrzuceniu zażalenia oraz odmowie przywrócenia M.P. terminu do złożenia zażalenia; 4. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 czerwca 2018 r. o odrzuceniu zażalenia oraz odmowie przywrócenia R. P. terminu do złożenia zażalenia; 5. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 lutego 2019 r. o odrzuceniu zażalenia; 6. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 lutego 2019 r. o odrzuceniu zażalenia; 7. zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 lutego 2019 r. o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 21 marca 2017 r. odrzucił skargę M. P., a postanowieniem z 22 sierpnia 2017 r. skargę R. P.. Postanowienia te są prawomocne. Sprawa została zatem zakończona, a więc rozpoznawanie zażaleń na wskazane wyżej postanowienia i zarządzenia jest bezprzedmiotowe. Ponadto Sąd I instancji zwrócił uwagę na liczne postępowania sądowoadministracyjne toczące się z inicjatywy skarżących oraz na składanie przez skarżących środków odwoławczych od wydawanych przez Sąd I instancji rozstrzygnięć. Działania takie Sąd I instancji ocenił jako nadużycie prawa mające na celu nieuzasadnione przedłużanie postępowania. R. P. wniósł zażalenie na postanowienie z 12 marca 2019 r. Skarżący wniósł o uchylenie tego postanowienia jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Przepis ten nie wymaga wskazania w zażaleniu konkretnych podstaw zaskarżenia (przepisów, które zdaniem wnoszącego zażalenie zostały naruszone), lecz tylko zwięzłego uzasadnienia zażalenia, a więc wskazania uchybień postępowania, które według skarżącego uzasadniają zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia. To, że zażalenie jest niesformalizowanym środkiem odwoławczym nie oznacza, że strona jest zwolniona z obowiązku jego uzasadnienia. Strona, która chce skutecznie dochodzić ochrony swoich praw przed sądem obowiązana jest dochować należytej staranności w formułowaniu pism procesowych i formułować te pisma zgodnie z przepisami regulującymi procedurę sądową. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 marca 2019 r. Sąd I instancji umorzył siedem postępowań zażaleniowych. O wymogach zażalenia wskazanych w art. 194 § 3 p.p.s.a. skarżący został pouczony w punkcie 2 pisma, przy którym doręczono mu odpis postanowienia. W zażaleniu na postanowienie z dnia 12 marca 2019 r. R. P. w żaden sposób nie odniósł się do treści zaskarżonego postanowienia, nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na niezgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem. Wniósł jedynie o jego uchylenie "jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym". Skarżący nie zawarł w swoim zażaleniu żadnego konkretnego uzasadnienia, co powoduje, iż nie wiadomo, jakie zarzuty stawia zaskarżonemu rozstrzygnięciu. Naczelny Sąd Administracyjny nie może doszukiwać się uzasadnienia wniesionego środka odwoławczego. W związku z powyższym zażalenie to podlega oddaleniu. Sąd I instancji słusznie wskazał, że działanie skarżącego, polegające na wnoszeniu licznych, często jednobrzmiących zażaleń i sprzeciwów od wszystkich postanowień i zarządzeń w sprawie, nawet tych, które są dla niego korzystne, nie zmierza do ochrony jego praw, lecz stanowi cel sam w sobie i powinno być oceniane jako nadużycie prawa do sądu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.