II OZ 561/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Ch. oraz A. Ch. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 634/17 o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Ch. oraz A. Ch. na decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

K. Ch. oraz A. Ch., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę na decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym pełnomocnik skarżących podniósł, że wykonanie projektu doprowadzi z całą pewnością do trudnych do odwrócenia skutków zarówno w obszarze budowlanym, jak i przyrodniczym, takich jak trudność usunięcia betonowych podstaw instalacji oraz dewastacja terenu budowy. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 634/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny złożonego wniosku Sąd stwierdził, że podane przez pełnomocnika skarżących skutki w postaci "trudności usunięcia betonowych podstaw instalacji oraz dewastacji terenu budowy" są zbyt ogólnie ujęte i nie poparte żadnymi argumentami. Sąd natomiast, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, musi mieć możliwość dokonania analizy argumentów uzasadniających twierdzenie strony skarżącej, aby móc zająć stanowisko, co do wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Zdaniem Sądu, pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki trudne do odwrócenia, czy narazi skarżących na szkodę. Wykonanie obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę, które może zostać usunięte z mocą wsteczną z obrotu prawnego, odbywa się wyłącznie na ryzyko inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie strony skarżącej. Ponadto Sąd wskazał, że pozostałe kwestie dotyczące oparcia zakwestionowanej decyzji o nieobowiązujące, w ocenie strony skarżącej, wymienione we wniosku o wstrzymanie decyzji: decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, czy też decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zostaną rozpatrzone na etapie merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na jego niezastosowaniu i uznanie, że wniosek skarżących nie spełniał wymogów określonych w ww. przepisem w sytuacji gdy całość obszernej skargi uzasadniała złożony wniosek, a dodatkowo skarżący wykazali wymagane prawem elementy wniosku zarówno w sferze ekonomicznej, jak i skutków dalszego prowadzenia inwestycji w oparciu o zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli, że uzasadniając skargę wskazali wyraźnie, że 1) są właścicielami nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę gruntu nr A/4, A/6, A/7 położoną w R., objętej [...]. Nieruchomość sąsiaduje z nieruchomością stanowiącą działkę gruntu nr 83, na której planowana jest inwestycja w postaci budowy elektrowni wiatrowej, stacji transformatorowej i linii przesyłowej; 2) w wyniku realizacji ww. przedsięwzięcia wystąpi jego negatywne oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie w tym nieruchomość skarżących, a zatem osób posiadających do tytuł prawny do nieruchomości. Negatywne oddziaływanie elektrowni wiatrowej przejawia się w szczególności poprzez emisję hałasu nisko, średnio jak i wysokoczęstotliwościowego daleko poza granice działki objętej inwestycją, zacienienia powodowanego przez łopaty wirnika opisywane i definiowane jako zjawisko migotania cienia, emisję pola elektromagnetycznego, a także poprzez negatywne oddziaływanie na krajobraz; 3) podnieśli szereg okoliczności jakie zostały pominięte w treści raportu oddziaływania inwestycji na środowisko mające istotne znaczenie dla zachowania walorów turystyczno-przyrodniczych terenu; 4) przedsięwzięcie jest inwestycją o dużej uciążliwości o charakterze krajobrazowym jak i przyrodniczym a skończywszy na uciążliwości dla mieszkańców powodowanej hałasem będącym następstwem pracy elektrowni wiatrowej; 5) proces inwestycyjny wraz z montażem gotowej instalacji wynosi około 1 miesiąca, a wykonanie projektu doprowadzi z całą pewnością do trudnych do odwrócenia skutków zarówno w obszarze budowlanym, jak i przyrodniczym, takimi jak trudność usunięcia betonowych podstaw instalacji oraz dewastacja terenu budowy; 6) szeroki zakres i skale naruszeń organów podczas wydawania zaskarżonych decyzji i innych decyzji w troku procesu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Podkreślić również trzeba, iż sam fakt realizacji inwestycji, na którą inwestor uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, nie świadczy jeszcze o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zauważyć przede wszystkim w tym zakresie należy, że o ile realizacja takiego zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia tej inwestycji, to w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. O ile, zatem można przyjąć uwagi skarżących, że realizacja inwestycji w sąsiedztwie nieruchomości skarżących będzie się wiązać z pewnymi niedogodnościami, o tyle nie można uznać, że okoliczności te, jak powyżej przytoczone, mają charakter jak wymagany jest przez art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazując na powyższe, podzielić należało ocenę Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie przedstawili żadnych takich okoliczności, które świadczyłyby o prawdopodobieństwie wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Odnośnie natomiast do argumentacji zażalenia wskazać trzeba, że kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko została ostatecznie rozstrzygnięta w decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Kwestia zgodności jej warunków z zatwierdzonym projektem budowlanym będzie natomiast badana na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.