II OZ 53/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 832/23 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. W. i J. W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 13 września 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 832/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odmówił B. W. i J. W. wstrzymania wykonania postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że pismem z 7 marca 2022 r. B. W. i J. W. wystąpili ze skargą na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 31 stycznia 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z 13 października 2022 r. nakładające na B. W. i J. W. grzywny w wysokości po 10.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją organu powiatowego z 3 sierpnia 2010 r. w zakresie rozbiórki obiektu budowlanego, tj. komórki drewnianej znajdującej się na nieruchomości położonej przy ul. [...]w [...], wybudowanej bez pozwolenia na budowę. Pismami z 1 czerwca 2023 r. skarżący zwrócili się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie przedstawili jednak żadnej argumentacji na poparcie tego wniosku. W świetle powyższego Sąd uznał, że skarżący nie przedstawili argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania wydanego w sprawie postanowienia. Wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu są więc w ocenie Sądu bezzasadne i brak jest podstaw do ich uwzględnienia. Zażaleniem B. W. zaskarżyła powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie, zwrot opłaconych kosztów "za sprawę w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie" i zwrot kosztów opłaconych za zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) wynika, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wnioskodawca musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek skarżących zawiera bowiem jedynie żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie zawiera natomiast uzasadnienia tego żądania. Ponadto również w zażaleniu nie powołano się na okoliczności, które w świetle dyspozycji przywołanego powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby zastosowanie w przedmiotowej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie uprawdopodobnili wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wskazali bowiem, ani nie udokumentowali konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji należało uznać, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.