II OZ 447/23

Dnia 24 sierpnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron, , , po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 762/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 8 marca 2023 r. nr SKO.4103.129.2022 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę, ponieważ skarżący nie zastosował się do prawidłowego wezwania Sądu i nie uzupełnił braku fiskalnego skargi. Sąd wskazał, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 maja 2023 r. do uiszczenia wpisu sądowego w swej treści zawierało wskazanie skarżonej decyzji, w tym jej daty i numeru, jak i podstawy prawnej wezwania. Jednocześnie pouczono skarżącego o prawie i trybie zaskarżenia tego zarządzenia. Natomiast skarżący nie dokonał stosownej wpłaty, a zatem niniejsza skarga obarczona jest brakiem fiskalnym. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W zażaleniu sformułowano zarzut dotyczący naruszenia art. 6 w zw. z art. 58 § 1 ust. 3 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, podczas gdy braki formalne skargi z dnia 7 kwietnia 2023 r. zostały uzupełnione w terminie zgodnie z wezwaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2023 r., a brak uzupełnienia opłaty od skargi wynikał z nieprawidłowego pouczenia, za które jako strona działająca bez profesjonalnego pełnomocnika skarżący nie może odpowiadać. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu, ponieważ ma rację Sąd I instancji, że skarżący nie uzupełnił wszystkich braków formalnych skargi, do których uzupełnienia został wezwany. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Argumentacja zażalenia opiera się na tym, że zdaniem strony skarżącej Sąd nie doręczył jej wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz nie pouczył prawidłowo o skutkach nieuiszczenia wpisu. Przeczą jednak temu akta sprawy, z których wynika, że do skarżącego zostało także skierowane wezwanie do uiszczenia wpisu, czego potwierdzeniem jest dowód dotyczący doręczenia "odpis odp. na skargę wezwanie o wpis i o braki skargi". A zatem wbrew twierdzeniom skarżącego doręczono mu nie tylko wezwanie do podpisania skargi, podania nr PESEL i nadesłania 5 odpisów skargi, lecz także stosowne wezwanie dotyczące wpisu. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego w treści zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu prawidłowo wskazano, że wpis należy uiścić w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Nie jest więc tak, jak twierdzi skarżący, że ww. wezwanie nie zawierało prawidłowego pouczenia o skutkach nieuiszczenia wpisu, skoro skutki te wprost wynikały z treści wezwania. Ponadto z akt sprawy wynika, że odbiór korespondencji z Sądu, w tym zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, został poświadczony w dniu 22 maja 2023 r. osobiście przez uprawnionego dorosłego domownika. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia aby skarżącemu nie doręczono także wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, jak i to aby wezwanie nie wskazywało na skutki nieuiszczenia wpisu. W tym zakresie argumentacja zażalenia opiera się na gołosłownych twierdzeniach, w sytuacji gdy z akt sądowych wynika, że Sąd podjął działania mające na celu doręczenie skarżącemu także wezwania do uiszczenia wpisu o treści zgodnej z prawem. Dlatego Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że pomimo wezwania, strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz okoliczność nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi w zakreślonym przez Sąd terminie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odrzucenie skargi przez Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. było zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.