II OZ 384/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 465/25 odrzucające skargę R. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 grudnia 2024 r. znak: DOR.7110.431.2024.MRA w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 465/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 grudnia 2024 r. znak: ... w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że 6 marca 2025 r. skarżący został wezwany do wskazania numeru PESEL, nadesłania odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącemu w trybie zastępczym 25 marca 2025 r. Termin na uzupełnienie braków upłynął bezskutecznie 1 kwietnia 2025 r. Jak wynika z akt sprawy, do Sądu nie wpłynęła żadna korespondencja zawierająca uzupełnienie wskazanych braków oraz w Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty tytułem wpisu od skargi. W związku z powyższym Sąd Wojewódzki wskazał, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 i art. 219 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przesłankami tymi są m.in.: nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3). Z kolei art. 46 § 1 p.p.s.a. wskazuje na niezbędne elementy składowe pisma procesowego strony. Na podstawie art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto pismo powinno wskazywać numer PESEL strony skarżącej albo oświadczenie, że numeru PESEL nie posiada (§ 2 pkt 1 lit. b ww.). Na podstawie art. 47 § 1 i § 2 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w Sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych; odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Zgodnie natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3 ww.). W związku z powyższym Sąd Wojewódzki stwierdził, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Jeżeli jednak strona z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. Sąd Wojewódzki zaznaczył, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi wystosowane do skarżącego zostało doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 25 marca 2025 r., a termin na wykonanie wezwania upłynął bezskutecznie 1 kwietnia 2025 r. W konsekwencji Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wnosząc o jego uchylenie w całości i nadanie biegu skardze. Skarżący w uzasadnieniu zażalenia wskazał, że w dniu 1 kwietnia 2025 r. przebywał w Areszcie w ..., więc wykluczone było doręczenie w sposób zastępczy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że w złożonej do Sądu skardze podano jako adres skarżącego: G. ..., ... P., przy czym jest to adres placówki Poczty Polskiej. W takiej sytuacji uprawione było kierowanie do skarżącego korespondencji sądowej w ramach poste restante na wybrany przez niego adres urzędu pocztowego. Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 1640, z późn. zm.), nadanie na poste restante oznacza polecenie doręczenia przesyłki pocztowej lub wypłacenia adresatowi kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym w placówce pocztowej, wskazanej przez nadawcę jako miejsce doręczenia. Z kolei, stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Z przytoczonych przepisów wynika, że przesyłka zawierająca zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do usunięcia jej braków formalnych została prawidłowo złożona we wskazanym przez skarżącego Urzędzie Pocztowym na okres czternastu dni. Pomimo awizowania korespondencja nie została przez skarżącego podjęta, co skutkowało jej zwrotem do Sądu Wojewódzkiego. Podkreślić trzeba, że to strona postępowania decyduje, na jaki adres ma być kierowana korespondencja sądowa, a wszczynając postępowanie przed sądem skarżący musi liczyć się z koniecznością odbierania tej korespondencji oraz możliwością kierowania do niego przez sąd wezwań nie tylko wymagających odpowiedzi, ale i powiązanych z ustawowym obowiązkiem zachowania terminu przewidzianego na wykonanie konkretnych czynności procesowych. W sytuacji gdy skarżący nie poinformował Sądu o pobycie w Areszcie, jak też nie zapewnił w inny sposób odbioru korespondencji, to skuteczne było doręczenie wezwania sądowego na adres podany w skardze. Brak właściwych działań ze strony skarżącego, tj. nieuzupełnienie braków fiskalnych oraz formalnych skargi uzasadniało jej odrzucenie o czym prawidłowo orzekł Sąd Wojewódzki w zaskarżonym postanowieniu. Rozpatrując zażalenie należało jedynie ocenić czy w okolicznościach sprawy zaistniały braki zażalenia, czy prawidłowo wezwano do ich uzupełnienia i czy zostały one uzupełnione w sposób i w terminie do tego przewidzianym. Wobec ustaleń potwierdzających, że mimo prawidłowego wezwania wymagana opłata nie została uiszczone oraz nie uzupełniono braków formalnych zażalenia, to obowiązkiem Sądu Wojewódzkiego było odrzucenie skargi na podstawie art. art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. Z przytoczonych powyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia, zgodnie z art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.