II OZ 367/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2681/24 o odrzuceniu zażalenia K. P. na postanowienie z dnia 12 czerwca 2025 r. odrzucające skargę kasacyjną K. P., D. K. i D. K.1 w sprawie ze skargi K. P., D. K. i D. K.1 na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2024 r. nr 927/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: 1. oddalić zażalenie K. P.; 2. odrzucić zażalenie R. P..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 stycznia 2026 r. o sygn. VII SA/Wa 2681/24 odrzucił zażalenie K. P. na postanowienie Sądu z 12 czerwca 2025 r. odrzucające skargę kasacyjną K. P., D. K. i D.K.1 w sprawie ze skargi wymienionych osób na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2024 r. nr 927/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Sąd powołując się na art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wskazał, że K. P. nie nadesłała, pomimo wezwania, podpisanego zażalenia. Poza tym sporządziła je osobiście, z akt sprawy nie wynika zaś, aby spełniała którykolwiek z warunków określonych w art. 194 § 4 lub art. 175 § 2-3 p.p.s.a., co oznacza, że zażalenie wniosła z naruszeniem przymusu adwokacko-radcowskiego. Pismem z 10 lutego 2026 r. K. P. i R. P. wnieśli zażalenie na powołane postanowienie Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie K. P. nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zażalenie R. P. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, ewentualnie przez podmioty wskazane w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej sporządzone przez osobę, która nie jest adwokatem lub radcą prawnym ani nie należy do kręgu osób wskazanych w treści art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., na podstawie art. 178 p.p.s.a., podlega odrzuceniu, jako obarczone nieusuwalnym brakiem (tak: postanowienie NSA z 30 września 2004 r. o sygn. OZ 474/04, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 482, uw. 8; postanowienie NSA z 8 stycznia 2008 r. o sygn. I OZ 986/07, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2017 r. s. 795, nb 22). Z tych względów uznać należy, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej było niedopuszczalne. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby K. P. była adwokatem, radcą prawnym lub którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Zażalenie wniesione przez R. P. należało z kolei odrzucić jako niedopuszczalne, nie był on bowiem adresatem postanowienia skierowanego do K. P. i organu. R. P. pozbawiony był zatem przymiotu strony, warunkującego możliwość zaskarżenia danego postanowienia. W związku z powyższym na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2 sentencji.