II OZ 319/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K-U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 634/22 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J. K.-U. na decyzję Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia 21 września 2021 r. znak DOZ-OAiK.650.420.2021.BKW w przedmiocie zobowiązania doprowadzenia części budynku do stanu pierwotnego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie. Skarżąca J. K.-U. pismem z dnia 7 marca 2022 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia 21 września 2021 r. znak DOZ-OAiK.650.420.2021.BKW w przedmiocie zobowiązania doprowadzenia części budynku do stanu pierwotnego. W treści skargi zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2022 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, natomiast postanowieniem z dnia 18 października 2022 r. odrzucił zażalenie na to postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt II OZ 25/23 oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 18 października 2022 r. Postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 634/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została uznana za skutecznie doręczoną skarżącej z dniem 18 października 2021 r. Natomiast skarga została nadała w urzędzie pocztowym w dniu 8 marca 2022 r., a więc po upływie terminu. Wobec wydania postanowienia z dnia 27 lipca 2022 r. odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia skargi oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt II OZ 25/23 oddalającego zażalenie na postanowienie z dnia 18 października 2022 r., odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 27 lipca 2022 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi Sąd uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. K.-U. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1. niewłaściwe zastosowanie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., poprzez niedopełnienie obowiązku kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem; 2. art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 83 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła ze swojej winy terminowi do wniesienia skargi, a skutkami wadliwego działania poczty (dowodem reklamacje obarczona zostaje strona), oraz na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 185 § 1 wyżej wymienionej ustawy; 3. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi, zamiast zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. i uwzględnienie skargi w związku ze stwierdzeniem naruszenia przez organ II instancji art. 7 w związku z art. 77 K.p.a.; 4. art. 2 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie nadmiernego formalizmu procesowego, które spowodowało naruszenie przysługującego skarżącej prawa do sądu i pozbawienie go możliwości merytorycznego zbadania sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przywrócenie terminu do złożenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W świetle art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Analiza zarzutów zażalenia oraz ich uzasadnienie prowadzi do wniosku, że skarżąca nie kwestionuje faktu wniesienia skargi po terminie do jej wniesienia, lecz nie zgadza się odmową przywrócenia terminu do jej wniesienia i w konsekwencji z odrzuceniem skargi. Tymczasem przedmiotem toczącego się obecnie postępowania zażaleniowego jest jedynie postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a zatem z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, co jest okolicznością bezsporną. Natomiast wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi był przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przed sądem, zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 27 lipca 2022 r., w którym odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Orzeczeniem tym związany jest Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający zażalenie w niniejszej sprawie, co wynika z art. 170 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że konsekwencją odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi jest odrzucenie skargi, jako wniesionej po terminie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.