II OZ 287/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 1427/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 1427/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną w niniejszej sprawie, a objętą wnioskiem o zastosowanie ochrony tymczasowej, decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] lipca 2017 r., nakazującą współwłaścicielom budynku gospodarczego, położonego na nieruchomości w miejscowości [...], gm. [...], na terenie działki oznaczonej nr ewid. [...], w tym skarżącemu, wykonanie w terminie do piętnastego września 2017 r. niżej wymienionych czynności mających na celu zabezpieczenie budynku do czasu jego rozbiórki, względnie całkowitej naprawy, tj.: 1/ dokonać zabezpieczenia istniejącego budynku gospodarczego przed jego zawaleniem poprzez zastosowanie stemplowań i podparć zabezpieczających budynek; 2/ usunąć z budynku luźno wiszące jego elementy grożące zawaleniem; 3/ dokonać zabezpieczenia budynku przed dostępem osób postronnych poprzez wygrodzenie terenu na którym znajduje się budynek szczelnym płotem uniemożliwiającym przedostanie się do budynku; 4/ zamieścić na budynku lub w jego sąsiedztwie tablice informacyjne o zagrożeniu jakie obecnie stwarza budynek. Jednocześnie zobowiązano współwłaścicieli budynku do wykonania prac zabezpieczających pod nadzorem uprawnionej osoby oraz przedłożenia oświadczenia uprawnionej osoby, w którym stwierdza się, że roboty naprawcze wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Żądane czynności są związane z ponoszeniem znacznych kosztów, ale przede wszystkim z nałożeniem dużej odpowiedzialności za budynek, ewentualne skutki jego zawalenia itd. Na obecnym etapie nie ma możliwości aby uznać, że faktycznie skarżący powinien ponosić taką odpowiedzialność. Skarżący wskazał, że z uwagi na sytuację finansową (jest rolnikiem) nie stać go na ponoszenie znacznych kosztów realizacji nałożonych obowiązków tj. kwoty kilkudziesięciu tysięcy złotych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazując na normę art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wyjaśnił, że oceniając wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że jego uzasadnienie jest bardzo ogólne. Strona skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, podała że nie stać jej na poniesienie znacznych kosztów związanych z wykonaniem obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją. Jednakże powyższych twierdzeń nie udokumentowała w żaden sposób, nie przedstawiła bowiem swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania zaskarżonej decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Nadto Sąd zaznaczył, że przedmiot zaskarżonej decyzji wskazuje na odwrotność prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji "niewykonania" zaskarżonej decyzji, która nakłada obowiązki służące zabezpieczeniu budynku gospodarczego przed jego zawaleniem. Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu wniósł skarżący, zarzucają temu orzeczeniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. i domagając się jego uchylenia i przekazania wniosku do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżący dodatkowo podniósł, że nakaz został skierowany do osób, w stosunku do których nie powinien być skierowany. Wyjaśnił także, że oczywistym jest, iż dla niezamożnych osób poniesienie kosztów w wysokości kilkudziesięciu tysięcy złotych jest wyrządzeniem znacznej szkody, zwłaszcza w kontekście "absurdalności sytuacji – braku podstaw do zobowiązywania tychże osób do dokonywania tychże czynności". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania konkretnych okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem w niniejszej sprawie, co trafnie ocenił Sąd pierwszej instancji, skarżący nie wykazał, by niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogło skutkować w stosunku do skarżącego powstaniem niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za okoliczność usprawiedliwiającą wniosek strony nie może być uznana ogólna informacja o braku środków finansowych po stronie skarżącego na poniesienie kosztów związanych z wykonaniem przedmiotowej decyzji. Natomiast akcentowana w zażaleniu kwestia braku podstaw do nałożenia na skarżącego obowiązków wymienionych w tej decyzji nie może być w tym postępowaniu incydentalnym brana pod uwagę. To czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, czy też z jego naruszeniem, może być oceniane tylko w orzeczeniu kończącym postępowanie. Nie bez znaczenia dla oceny wniosku pozostaje również i to, że zaskarżona decyzja wydana została w związku z nieodpowiednim stanem technicznym budynku, który grozi katastrofą budowlaną (zawaleniem), a jest niezabezpieczony przed dostępem osób trzecich, co może powodować realne zagrożenie dla zdrowia czy życia ludzi. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że wniesione zażalenie nie podważyło stanowiska Sądu pierwszej instancji zajętego w zaskarżonym postanowieniu. Dlatego, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.