II OZ 280/17

Dnia 28 marca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 52/1612 oddalające wniosek o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Anny Sękowskiej od rozpoznawania wniosków w sprawie ze skargi H. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie postanowieniem z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 52/16 oddalił wniosek H. M. o wyłączenie sędziego WSA w Warszawie Anny Sękowskiej od rozpoznawania wniosków w sprawie ze skargi H. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Warszawie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że w skierowanym do WSA w Warszawie piśmie opatrzonym datą 18 października 2016 r. H. M. wniosła, żeby wniosków zgłoszonych w tym piśmie nie rozpoznawała "stronnicza, kierująca się złośliwością, sędzia Anna Sękowska", a przede wszystkim dlatego, iż uzasadnienie postanowienia z dnia 16 września 2016 r. "przepełnione jest osobistym, negatywnym stosunkiem sędzi do skarżącej, nacechowanym złośliwością". Sąd I instancji wskazał, że oświadczeniem z dnia 20 października 2016 r. sędzia WSA w Warszawie Anna Sękowska wyjaśniła, że między nią a żadną ze stron niniejszego postępowania nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej Ppsa), wyłączające ją od rozpoznania sprawy. Także nie istnieje inna okoliczność, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek wymienionych w art. 18 § 1-3 i art. 19 Ppsa, jak również wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła przyczyn wyłączenia, o których mowa w art. 20 § 1 Ppsa. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła H. M., podnosząc przede wszystkim, że oświadczenie sędziego WSA w Warszawie Anny Sękowskiej "nie ma żadnej wagi, bowiem sędzia wydała je wyłącznie we własnym interesie – a nie interesie dobra wymiaru sprawiedliwości". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym kwestię wyłączenia sędziego normują przepisy art. 18 - 24 Ppsa. Wyczerpujący katalog przyczyn wyłączenia sędziego z mocy ustawy wymieniony został w art. 18 Ppsa, natomiast art. 19 Ppsa zakreśla tzw. względne przesłanki wyłączenia wskazując, że niezależnie od wymienionych w art. 18 Ppsa przyczyn wyłączenia, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wskazać należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Złożenie takich wyjaśnień miało miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W niniejszej sprawie sędzia, którego wyłączenia domaga się skarżąca, złożyła oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 Ppsa, dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w niniejszej sprawie i prawdziwość tych oświadczeń nie budzi żadnych wątpliwości. W tym miejscu wypada jedynie przytoczyć, że jak stwierdził Sąd Najwyższy: "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z dnia 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN z 1972 r., poz. 55). Argumenty skarżącej zawarte we wniosku o wyłączenie sędziego nie mogą być w żaden sposób uznane za takie, które podważyłyby wiarygodność złożonego przez sędziego oświadczenia. Fakt orzekania przez sędziego objętego wnioskiem o wyłączenie w sprawach skarżącej, których rozstrzygnięcia zapadły nie po jej myśli, nie może być bowiem uznany za przesłankę dla uznania, że sędzia ten powinien zostać wyłączony od rozpoznawania określonej sprawy, gdyż - zdaniem strony – jest stronniczy. W ocenie NSA w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia w odniesieniu do sędziego objętego wnioskiem skarżącej i prezentowane w tym zakresie stanowisko sądu I instancji należy podzielić. Ponadto zauważyć trzeba, że w rozpoznawanym zażaleniu skarżąca nie podniosła żadnych takich okoliczności, które poddawałyby w wątpliwość prawidłowość zajętego przez sąd I instancji stanowiska. Skoro zatem postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 października 2016 r. jest poprawne i zgodne z prawem, to mając te względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.