IV SAB/Wa 52/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska, , po rozpoznaniu w dniu 16 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę

Pismem z 17 grudnia 2015 r. skarżąca – H. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania do wniesienia odwołania od decyzji Nr [...] Wójta Gminy [...] z [...] marca 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą trybu z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."). Pismem z 27 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącą, do nadesłania w terminie 7 dni, wezwania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 k.p.a., pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca nadesłała pismo z 25 maja 2016 r., w którym wskazała: "(...) być może domyślam się, że wezwanie WSA z 29.04 br dot. mojej skargi na bezczynność SKO w [...] z [...].12.2015 r. dotyczącej nie realizowania wyroku WSA w W-wie z 4.02.2015 r. o sygn. IV SA/Wa 1943/14" (...). Skarżąca załączyła ponadto pismo do Prezesa SKO z 10 września 2015 r. zatytułowane jako "Monity". W piśmie z 25 maja 2016 r. podkreśliła: "Mam nadzieje, że wniosek z pkt II pisma z 10.09.2015 r. do Prezesa SKO jest wezwaniem z art. 37 k.p.a., o którym mowa w wezwaniu WSA(...)" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z § 4 tego przepisu w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Nad samorządowymi kolegiami odwoławczymi nie ma organów wyższego stopnia, zatem stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. skarżący przed wniesieniem skargi powinien wezwać ten organ do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy i z wyjaśnień organu nie wynika, by skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w tym zakresie. Skarżąca, odpowiadając na wezwanie Sądu z 27 kwietnia 2016 r., również nie przedstawiła wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 37 k.p.a. Należy bowiem podkreślić, że pismo z 10 września 2015 r. skierowane do Prezesa SKO określone jako "Monit", za takie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w oczywisty sposób nie może zostać uznane. Jego treść nie wskazuje bowiem, iż intencją skarżącej, było wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tym bardziej, iż stosownie do wyjaśnień skarżącej udzielonych w piśmie skierowanym do Sądu z dnia 25 maja 2016 r., za takie wezwanie ewentualnie miałby być uznany pkt III monitu skierowanego do Prezesa SKO z dnia 10 września 2015 r., którego lakoniczna treść nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie czego autor pisma żąda. Nadto, wątpliwości co do prawidłowości uznania pisma z 10 września 2015 r. za wezwanie w trybie art. 37 k.p.a. miała sama skarżąca, która w piśmie z 25 maja 2015 r. wskazała: "Mam nadzieje, że wniosek z pkt III pisma z 10.09.2015 r. do Prezesa SKO jest wezwaniem z art. 37 k.p.a., o którym mowa w wezwaniu WSA(...)". Tymczasem interpretowanie intencji strony, która formułuje żądanie w sposób tak syntetyczny, jak ma to miejsce w monicie z 10 września 2015 r., nie może polegać na dopasowywaniu jego treści do okoliczności danej sprawy, czy warunków których spełnienie jest wymagane dla nadania biegu sprawie. Jest to szczególnie uzasadnione w sytuacji, gdy z całokształtu zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że stronę, która jest autorem pisma, cechuje znajomość przepisów prawa. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu skarżąca wyróżnia się wysoką świadomością prawną, o czym świadczą pisma składane w toku postępowania administracyjnego a znajdujące się w aktach administracyjnych. Wskazać chociażby należ na pismo z 8 października 2015 r. skierowane do Prezesa SKO, w którym skarżąca dokonała szerokiej analizy art. 24 § 3 k.p.a. powołując się na literaturę prawniczą. Przy tak świadomym skarżącym trudno zatem treści pisma z dnia 10 września 2015 r., odczytywać jako wezwania w trybie art. 37 k.p.a. Z treści tego pisma wynika jednoznacznie, że skarżąca domaga się realizacji wyroku. Skarżąca jednak – mimo akcentowanej powyżej świadomości prawnej – nie wspomina w nim o wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Przy cechującej skarżącą znajomości prawa, nie jest zdaniem Sądu rzeczą organu domyślanie się czy wręcz wyprowadzanie intencji strony wyrażonej w piśmie z okoliczności sprawy. Dotychczasowe bowiem pisma autorstwa skarżącej świadczą, iż skarżąca potrafi swoje intencje wyrazić jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości. Wobec tego skarga na bezczynność jest przedwczesna i w konsekwencji niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.