II OZ 263/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt VII SPP/Wa 260/21 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi S. D. na postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] maja 2021 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie. S. D. (dalej: skarżący), pismem z dnia 22 czerwca 2021 r. (data wpływu do Sądu - 23 lipca 2021 r.), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu za dnia [...] maja 2021 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, jednocześnie wnosząc o przyznanie prawa pomocy. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2021 r., przy piśmie z dnia 2 sierpnia 2021 r., przesłano wnioskodawcy formularz PPF celem jego uzupełnienia i odesłania do Sądu. W wyznaczonym terminie skarżący nie wykonał zarządzenia i nie nadesłał formularza PPF przedstawiającego własną sytuację materialną. Zarządzeniem z dnia 10 września 2021 r., sygn. akt: VII SPP/Wa 260/21 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu ww. wniosku zarządził pozostawienie wniosku złożonego przez S. D. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na nienadesłanie wniosku na urzędowym formularzu PPF w wyznaczonym terminie. W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw od ww. zarządzenia. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 10 września 2021 r. Następnie pismem z dnia 9 grudnia 2021 r. skarżący wniósł "Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie". Postanowieniem z dnia 2 lutego 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie. Sąd wskazał, że bezspornym jest, iż w świetle przepisów regulujących procedurę sądowoadministracyjną "Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie" z dnia 9 grudnia 2021 r., w którym skarżący – S. D. zarzuca starszemu referendarzowi sądowemu m. in. uchybienie naczelnym zasadom postępowania administracyjnego, tj. zasadzie praworządności (legalności), zasadzie prawdy obiektywnej, czy też zasadzie uwzględnienia z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu strony, jak również szeregu przepisom "prawa unijnego" nie przysługuje. Wobec czego na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił o jego odrzuceniu. W zażaleniu na postanowienie z dnia 2 lutego 2022 r. S. D. wniósł o jego zmianę i udzielenie prawa pomocy i wyznaczenie profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w tym katalogu, brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji