II OZ 38/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt VII SPP/Wa 259/21 utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2021 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. D. na postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] maja 2021 r. znak: [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie rozpoznając w dniu 27 października 2021 r., sygn. akt VII SPP/Wa 259/21, sprzeciw S. D. (skarżący) na zarządzenie starszego referendarza sądowego tegoż sądu z 10 września 2021 r., w którym pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpatrzenia, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w związku z art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), utrzymał w mocy w/w zarządzenie referendarza sądowego. W piśmie z 24 listopada 2021 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie sądu wojewódzkiego, wnioskując o jego zmianę i udzielenie prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych i wyznaczenia profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności wniesienia środka odwoławczego od postanowienia sądu pierwszej instancji o utrzymaniu w mocy zarządzenia starszego referendarza sądowego. Pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpatrzenia spowodowane było brakiem wypełnienia przezeń formularza urzędowego o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do art. 258 § 1 Ppsa czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, przykładowo zostały one wymienione w § 2 art. 258 Ppsa. Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 Ppsa od zarządzenia referendarza stronie przysługuje sprzeciw do właściwego sądu administracyjnego, który orzeka jako sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 2 i 3 Ppsa). Innymi słowy, jego postanowienie w tym zakresie staje się prawomocne. Powyższe oznacza, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani art. 194 § 1 Ppsa, ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia tego orzeczenia zażaleniem. Innymi słowy, w kwestii prawa pomocy zapadły orzeczenia w dwóch instancjach, a zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie jest niedopuszczalne. W zaistniałej sytuacji procesowej należało odrzucić wniesione przez skarżącego zażalenie jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z 180 i art. 197 § 2 Ppsa.