II OZ 22/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 441/23 o odrzuceniu skargi J. N. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2023 r. nr WINB-WOP.7721.16.2023.AI w przedmiocie nakazu zabezpieczenia miejsca katastrofy i uporządkowania terenu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 14 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 441/23 odrzucił skargę J. N. (dalej określanej jako skarżąca) na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2023 r., nr WINB-WOP.7721.16.2023.AI w przedmiocie nakazu zabezpieczenia miejsca katastrofy i uporządkowania terenu, a także zwrócił uiszczony od niej wpis sądowy. Motywując rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 kwietnia 2023 r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez nadesłanie 8 jej odpisów wraz z załącznikami. Na wykonanie wezwania zakreślono termin siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 26 maja 2023 r. Jak przyjął Sąd, mimo skutecznego doręczenia wezwania wraz z pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania wymaganych czynności, skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi zgodnie z wezwaniem. Nadesłała bowiem w dniu 7 czerwca 2023 r. pismo stanowiące uzupełnienie skargi wraz z jednym odpisem. Ponadto w dniu 23 czerwca 2023 r. nadała kolejne pismo stanowiące uzupełnienie wniesionej skargi. Natomiast w dniu 3 lipca 2023 r. nadesłała jeden odpis skargi wraz z odpisem pisma z dnia 22 czerwca 2023 r. Sąd odrzucił zatem skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.). Skarżąca wniosła zażalenie na wskazane wyżej postanowienie, domagając się jego zmiany w całości i merytorycznego rozpoznania skargi. Podnosząc zarzut naruszenia art. 57 § 1 w związku z art. 47 § 1 P.p.s.a. wskazała, że faktycznie otrzymała wezwanie w dniu 26 maja 2023 r., a pismem z dnia 6 czerwca 2023 r. przed upływem wyznaczonego terminu uzupełniła braki formalne skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Nie budzi wątpliwości prawidłowe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. skutkujące odrzuceniem skargi, z uwagi na niewykonanie przez skarżącą wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego w zakreślonym przez sąd terminie. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi. Skarżąca nie kwestionuje zasadności wezwania do uzupełnienia braków i przyznaje w zażaleniu, że przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do nadesłania 8 odpisów skargi wraz z załącznikami została skutecznie jej doręczona w dniu 26 maja 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 63 akt sądowych). Wobec tego siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania upływał w dniu 2 czerwca 2023 r. W przesyłce tej znajdował się także odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, który to brak fiskalny uzupełniony został przez skarżącą w dniu 1 czerwca 2023 r. (polecenie przelewu, k. 64 akt sądowych). Niemniej jednak do dnia 2 czerwca 2023 r. skarżąca nie nadesłała wymaganej liczby odpisów skargi. Odnotować należy, że po uiszczeniu wpisu kolejną czynnością podjętą przez skarżącą w sprawie było nadanie za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 7 czerwca 2023 r. (k. 90 akt sądowych) pisma stanowiącego, jak wskazuje nagłówek, uzupełnienie dokumentacji w związku z nowymi faktami w sprawie II SA/Bd 441/23. W konsekwencji należy stwierdzić, że zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że brak formalny skargi nie został terminowo uzupełniony, a w zażaleniu tej trafnej konkluzji nie podważono. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.