II OZ 19/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 731/21 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia 31 stycznia 2020 r. znak: DLI-III.7620.25.2019.NT.3 (DLI-III.4620.32.2019.NT) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju uchylającej w części i umarzającej w tym zakresie postępowanie organu I instancji dotyczącej ustalenia lokalizacji kolejowej postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie. Skarżący P. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rozwoju (obecnie Minister Rozwoju i Technologii) z dnia 31 stycznia 2020 r. znak: DLI-III.7620.25.2019.NT.3 (DLI-III.4620.32.2019.NT) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju uchylającej w części i umarzającej w tym zakresie postępowanie organu I instancji dotyczącej ustalenia lokalizacji kolejowej Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 20 grudnia 2021 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł – w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 stycznia 2022 r. Skarżący nie wykonał powyższego zarządzenia. Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych ustalono, że do dnia 27 czerwca 2022 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy tytułem wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. odrzucił skargę. Sąd wskazał, że termin do uzupełnienia wpisu sądowego minął bezskutecznie 24 stycznia 2022 r. Sąd ustalił, że do dnia 26 czerwca 2022 r. nie zidentyfikowano wpłaty, która mogłaby zostać uznana za uiszczenie wpisu sądowego. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarga obarczona jest brakiem fiskalnym, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Ponadto Sąd zauważył, że skarżący złożył po otrzymaniu ww. wezwania do uiszczenia wpisu sądowego kolejny – trzeci, wniosek o przyznanie prawa pomocy m.in. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Jednak aby wniosek ten mógł odnieść skutek powinien być złożony w terminie w jakim skarżący był zobowiązany uiścić wpis sądowy. Tymczasem skarżący trzeci wniosek złożył po upływie tego terminu, bowiem 25 stycznia 2022 r., a termin na uiszczenie wpisu upływał 24 stycznia 2022 r. W tej sytuacji wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych pozostaje bez wpływu na czynność wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i "rozważenie" zwolnienia z opłat. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, wezwanie uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 stycznia 2022 r. (k. 81). W zakreślonym terminie, tj. do dnia 24 stycznia 2022 r. skarżący nie uiścił wpisu od skargi. Złożył natomiast w dniu 25 stycznia 2022 r., czyli po terminie do uiszczenia wpisu sądowego, wniosek o przyznanie prawa pomocy. Prawidłowo w tym zakresie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy po terminie zakreślonym w zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie uchyla negatywnych dla strony skutków takiego zarządzenia, wskazanych w art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Wskazać również trzeba, że w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, wyrażany tak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 649/06, z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 53/09; z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 252/09; z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10, z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt I FZ 422/16 - dostępne w CBOSA), jak i wcześniej Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 1064/97, OSNC 1999 nr 9, poz. 153; postanowienie z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt I CKN 1461/98, OSNC 1999 nr 11, poz. 196), który Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela, zgodnie z którym, z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony do uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.