II OZ 1664/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 883/14 w przedmiocie odrzucenia wniosku o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 883/14 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 lutego 2014 r. znak: DON/ORZ/7100/1730/13/14 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 10 września 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 883/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (pkt 1), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku (pkt 2) oraz zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz R. S. kwotę 760 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3) . W dniu 16 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego) A. B. wniósł o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 883/14 i przekazanie jej Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Zakopanem w celu zapobiegnia dalszym, rażącym naruszeniom prawa. Postanowieniem z dnia 2 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o dokonanie wykładni wyroku. Sąd wskazał, że A. B. nie był stroną postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie, zakończonej ww. wyrokiem. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. B. Zarzucił, że doszło do naruszenia art. 155 ppsa przez jego bezpodstawne niezastosowanie. Wniósł o rozważenie możliwości zastosowanie art. 165 ppsa oraz wyciągnięcie konsekwencji wobec osoby, która dopuściła się tak rażącego niedopatrzenia w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się, że wykładnia orzeczenia może być dokonana zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony i uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 2600/14; z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 738/16; T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2009, s. 652). A. B. nie był natomiast ani skarżącym, ani uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2014 r. Nie był zatem stroną tego postępowania. W związku z powyższym słusznie zaskarżonym postanowieniem odrzucono jego wniosek o wykładnię powyższego wyroku. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje bowiem zasada skargowości. Przyjęcie tej zasady powoduje, iż wszczęcie ogólnego postępowania sądowoadministarcyjnego może nastąpić i toczyć się jedynie na żądanie legitymowanego podmiotu. Skoro wniosek o wykładnię wyroku z dnia 10 września 2014 r. złożył niebędący stroną A. B. , to zasadnie Sąd I instancji odrzucił przedmiotowy wniosek. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2600/14, wniosek o wykładnię wyroku, jako złożony przez podmiot nie będący stroną w sprawie, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Sąd pierwszej instancji trafnie zastosował zatem przepisy art. 158 oraz art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. Na marginesie, wobec treści zarzutów A. B. dodać można, że kwestie niezastosowania art. 155 P.p.s.a. oraz żądania wyciągnięcia konsekwencji wobec osoby, która jego zdaniem dopuściła się rażącego niedopatrzenia w sprawie, pozostają poza granicami niniejszego postępowania zażaleniowego. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.