II OSK 913/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1047/22 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 24 czerwca 2022 r. nr OA.7721.12.2.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności podniesienia terenu działki oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1047/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi A. K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 24 czerwca 2022 r., nr OA.7721.12.2.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności podniesienia terenu działki uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego, złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w której zarzucił na podstawie: I. art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenie prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – dalej p.p.s.a.): 1) art. 53a ust. 1 i art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) w zw. z art. 36a ust. 5 pkt 1 tej ustawy w zw. z art. 233 zdanie 1 kpa poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wniesienie skargi indywidualnej, w której osoba skarżąca wskazuje na podniesienie terenu inwestycji w związku z wykonywanymi robotami budowlanymi na podstawie pozwolenia na budowę, skutkuje obowiązkiem wszczęcia przez organy nadzoru budowlanego z urzędu postępowania naprawczego i prowadzenia postępowania wyjaśniającego co najmniej na tle przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 36a ust 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, 2) art. 57 ust. 1 pkt 2a i pkt 5 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 81c ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i uznanie, że organy nadzoru budowlanego mogą żądać od inwestora przedłożenia operatu technicznego z prac geodezyjnych i kartograficznych, w wyniku których powstała inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza, a także mają obowiązek ustalania daty wykonania powyższych prac geodezyjnych oraz konfrontować tę datę z datą dokonania zgłoszenia o zakończeniu budowy inwestycji - pomimo, że w/w przepisy ustawy Prawo budowlane wprost określają, jakie dokumenty winny być złożone wraz z zawiadomieniem o zakończeniu budowy tak samo jak i wskazują dokumenty i informacje, jakich mogą żądać od uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego organy nadzoru budowlanego, realizując zadania określone przepisami ustawy Prawo budowlane; II. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 kpa, art. 15 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa poprzez uznanie, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją naruszono w/w przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku ze wskazanymi podstawami kasacyjnymi, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2. zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu od strony skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych, w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, A. K. wniósł o jej odrzucenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). NSA przedstawi zatem jedynie motywy uzasadniające oddalenie skargi kasacyjnej, z kolei stan faktyczny będzie tym, który został przedstawiony w zaskarżonym wyroku sądu I instancji. W zarzutach skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie kwestionuje stanowisko Sądu I instancji, że doszło w przedmiotowej sprawie do wszczęcia przez organy nadzoru budowlanego z urzędu postępowania naprawczego na podstawie art. 53a ust. 1 ustawy Prawo budowlane na skutek skargi indywidualnej wniesionej na podstawie art. 233 zd. 1 kpa, przez właściciela nieruchomości zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji objętej robotami budowlanymi na podstawie pozwolenia oraz podważa zasadność prowadzenia postępowania wyjaśniającego co najmniej na tle przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 36a ust 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.). W postępowaniu przed Sądem I instancji skarżący - właściciel działki nr [...], sąsiadującej z działką inwestycyjną [...]- domagał się zbadania przez organ nadzoru budowlanego negatywnego oddziaływania na jego działkę, spowodowanego podniesieniem terenu działki sąsiedniej nr [...] przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Przedsięwzięcie realizowane było na podstawie decyzji Starosty Powiatu Mieleckiego z dnia 29 maja 2019 r. nr 485/2019 znak: AB.6740.518.2019.MS, o pozwoleniu na budowę. Skarżący twierdzi, że podniesienie terenu działki w sposób istotnie odbiega od ustaleń i warunków określonych w projekcie zagospodarowania terenu. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że skarżący zgłosił organom nadzoru budowlanego negatywne oddziaływanie na jego nieruchomość w związku z inwestycją realizowaną na działce sąsiedniej. Na skutek powyższego organ powiatowy przeprowadził kontrolę robót budowlanych w dnach 4 listopada 2021 r. oraz 19 stycznia 2022 r. Mimo tego, że organ nie stwierdził żadnych naruszeń, pismem z dnia 21 stycznia 2022 r. wszczął postępowanie w sprawie legalności podniesienia terenu na działce nr [...]. Wniesienie skargi przez skarżącego w trybie art. 233 kpa na działalność organu I instancji nastąpiło 4 kwietnia 2022r. tj. po wszczęciu przez organ powiatowy postępowania. Przepis art. 233 kpa stanowi, że skarga w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę. Jeżeli skarga taka pochodzi od innej osoby, może spowodować wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu, chyba że przepisy wymagają do wszczęcia postępowania żądania strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło z urzędu. Wniosek taki należy wyprowadzić na podstawie czynności kontrolnych podjętych przez organ nadzoru budowlanego, w następstwie których organ wszczął postępowanie. Podkreślić w tym miejscu należy, że z uwagi na obowiązujący w przedmiotowej sprawie stan prawny, wszczęcie postępowania przez organ nadzoru budowlanego mogło nastąpić wyłącznie z urzędu. Z akt sprawy wynika, że pozwolenie na budowę zostało wydane w dniu 29 maja 2019 r., natomiast wszczęcie postępowania nastąpiło w dniu 21 stycznia 2022 r., gdy obowiązywały już znowelizowane przepisy ustawy Prawo budowlane. W Rozdziale 5a - "Postępowanie w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy", po art. 53 dodany został przez art. 1 pkt 42 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471), art. 53a, który w ust. 1 otrzymał następujące brzmienie: "Postępowania uregulowane w niniejszym rozdziale wszczyna się z urzędu". Przepis ten obowiązywał już w dacie wszczęcia postępowania przez organ I instancji. Oznacza to, że postępowanie w sprawie prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy , jeżeli zostało wszczęte, to mogło nastąpić wyłącznie z urzędu. Powyższe stanowisko jest zgodne z uchwałą podjętą w składzie 7 sędziów NSA z dnia 8 września 2025 r., sygn. akt II OPS 2/25, LEX nr 3908119, w której wyrażono wiążące stanowisko na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. , że : "1. Z uwagi na treść art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, z późn. zm.) nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny. Postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie z urzędu. 2. Organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art.53a ust. 1 i art. 72a ustawy - Prawo budowlane, obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku." Uchwała ta podjęta została z uwagi na rozbieżności w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powstałe na tle wykładni powołanych przepisów, wprowadzonych do ustawy - Prawo budowlane, z dniem 19 września 2020 r., na mocy ww. ustawy zmieniającej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że organy w ramach wszczętego postępowania administracyjnego z urzędu nie zbadały sprawy pod kątem odstępstw od projektu zagospodarowania działki. W stanie prawnym, obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania z urzędu przez organ nadzoru budowlanego zastosowanie znalazł art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W przepisie tym zdefiniowano istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę odstąpienie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu przypadek zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany. Odstąpienie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu jest uznawane za istotne, jeżeli powoduje zwiększenie obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany. Prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach jest ściśle powiązane z uruchomieniem postępowania naprawczego w świetle art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Wszczęcie z urzędu postępowania przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie wymagało zbadania, czy inwestycja realizowana na podstawie pozwolenia na budowę nie narusza przepisów ustawy Prawo budowlane, w szczególności nie powoduje istotnych odstępstw w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu i czy nie powoduje zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę inwestycyjną. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, ocena spełnienia przesłanki zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu (art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane) wymagała przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego przede wszystkim w kierunku zbadania czy inwestycja powoduje zwiększone oddziaływanie na grunty sąsiednie, w tym powoduje zmianę naturalnego spływu wód na działkę sąsiednią, przez co narusza § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.). Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że również wyjaśnienia wymagała kwestia, czy doszło do zmiany na etapie realizacji projektu (do dnia 28 stycznia 2022 r. zgłoszenia o zakończeniu budowy) rzędnych wysokościowych na działkach inwestycyjnych ustalonych w projekcie budowlanym. Zmiana rzędnych może powodować zmianę naturalnego spływu wód i przyczynić się do zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu na działkę sąsiednią. Rzędne są istotnym elementem projektu zagospodarowania działki lub terenu, który zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane musi zostać sporządzony na aktualnej mapie, obejmującej: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sytuacji gdy nie zbadano oddziaływania inwestycji na nieruchomość sąsiednią, nie można było w przedmiotowej sprawie przyjąć, że wystąpił brak przedmiotu postępowania i niezasadne było wszczynanie postępowania administracyjnego. Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty zawarte w punkcie I skargi kasacyjnej. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji nie nakazał badania prawidłowości dokonania zgłoszenia o zakończeniu budowy. Kontrowersyjne na tle niniejszej sprawy jest wyjaśnienie, czy mimo wydania pozwolenia na budowę nie doszło do istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Ta okoliczność nie została przez organ odwoławczy zbadana. Zestawienie dat czynności podejmowanych przez organ I instancji może budzić wątpliwości. Dwie kontrole w dniach 4 listopada 2021r. i 19 stycznia 2022 r. potwierdziły prowadzenie prac. Po czym 21 stycznia 2022r. organ wszczął postępowanie, a 28 stycznia 2022r. złożono zawiadomienie o zakończeniu budowy. Z kolei już 11 lutego 2022r. organ wydał zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. W okresie pomiędzy wszczęciem postępowania a złożeniem zawiadomienia o zakończeniu budowy organ nie przeprowadził kontroli w celu zbadania odstępstw od projektu zagospodarowania działki w przedmiocie przeprowadzenia analiz rzędnych. W ramach wszczętego postępowania z urzędu obowiązkiem organu było przeanalizowanie czynności, które miały miejsce w okresie pomiędzy kontrolami a dokonaniem przez Inwestora zgłoszenia o zakończeniu budowy. Stanowisko organu i wyciągnięte wnioski na podstawie ustaleń powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Organy nie zbadały czy były odstępstwa od projektu zagospodarowania terenu. Sąd I instancji nie kwestionował okoliczności wydania pozwolenia na budowę, ale zarzucił organowi odwoławczemu brak działania w celu ustalenia, czy inwestycja nie zwiększyła oddziaływania poza działkę, na której została zrealizowana. Sąd nie nakazał przeprowadzenia przez organ prac geodezyjnych, a zażądał porównania dat, o czym wypowiedział się na 16 i 17 stronie uzasadnienia wyroku: "Przede wszystkim organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do ustalenia daty przeprowadzenia właściwych prac geodezyjnych w terenie oraz dokonania konfrontacji tej daty z datą dokonania zgłoszenia o zakończeniu budowy ( 28 stycznia 2022r). Oceny tej należy dokonać z uwzględnieniem treści innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym informacji z dnia 20 stycznia 2022 r. w sprawie usytuowania obiektów budowlanych z projektem zagospodarowania terenu wraz z mapą (k. 17-18 akt organu I instancji), mając na względzie, że kierownik robót oraz geodeta wypowiedzieli się jedynie co do zgodności projektowej usytuowania obiektów, natomiast nie zajęli stanowiska co do zgodności projektowej rzędnych wysokościowych". Wobec powyższego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że o ile organ nadzoru budowlanego nie jest uprawniony do samodzielnego weryfikowania prawidłowości prac geodezyjnych i ich wyników włączonych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (w tym co do zachowania reguł wynikających m.in. z rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego), o tyle w zakresie prowadzonego postępowania naprawczego może dokonywać swobodnej oceny wartości i mocy dowodowej dokumentów urzędowych (zob. art. 76 § 3 kpa). Organ może żądać dokumentów, które przyczynią się do wyjaśnienia sprawy. Ustawa Prawo budowlane w art. 3 pkt 13 definiuje dokumentację budowy, przez którą należy rozumieć pozwolenie na budowę lub zgłoszenie wraz z załączonym projektem budowlanym, dziennik budowy, protokoły odbiorów częściowych i końcowych, rysunki i opisy służące realizacji obiektu, dokumenty geodezyjne i książkę obmiarów. W art. 3 pkt 14 ustawa definiuje dokumentację powykonawczą, przez którą należy rozumieć dokumentację budowy z naniesionymi zmianami dokonanymi w toku wykonywania robót oraz geodezyjnymi pomiarami powykonawczymi. Z kolei w art. 14b ustawa wprowadziła definicję geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, przez którą należy rozumieć geodezyjną inwentaryzację powykonawczą obiektów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W myśl tego przepisu przez geodezyjną inwentaryzację powykonawczą obiektów budowlanych - rozumie się wykonanie pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych, mających na celu zebranie aktualnych danych o przestrzennym rozmieszczeniu elementów zagospodarowania terenu objętego zamierzeniem budowlanym i sporządzenie dokumentacji geodezyjnej zawierającej wyniki tych pomiarów, w tym mapę opatrzoną, z uwzględnieniem art. 12c ust. 1 pkt 1, klauzulą urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3, stanowiącą potwierdzenie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych lub dokumentów, o których mowa w art. 12a ust. 1, w oparciu o które mapa ta została sporządzona, albo oświadczenie wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Przepisy art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 5 Prawa budowlanego określają Załączniki do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami (pkt 2 lit. a) oraz dokumentację geodezyjną, zawierającą wyniki geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, w tym mapę, o której mowa w art. 2 pkt 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz informację o zgodności usytuowania obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu lub odstępstwach od tego projektu sporządzone przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii ( pkt 5). Stanowisko Sądu I instancji, wskazujące na konieczność przeanalizowania czynności podejmowanych w przedmiotowej sprawie przez wszystkie strony procesu budowlanego, w tym prześledzenie dokumentacji budowlanej oraz dokumentacji geodezyjnej co do faktów, nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania. Przepis art. 81c ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane reguluje uprawnienia organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. W przypadku organów nadzoru budowlanego organy te przy wykonywaniu zadań określonych przepisami prawa budowlanego mogą żądać od uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, informacji lub udostępnienia dokumentów związanych z prowadzeniem robót, przekazywaniem obiektu budowlanego do użytkowania, utrzymaniem i użytkowaniem obiektu budowlanego. Natomiast organy nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz (tak art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane). W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania zawarte w punkcie II skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.