II OZ 1568/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 950/25 odrzucające skargę w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 3 marca 2025 r. znak: DOZ-OAiK.650.71.2025.KW w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 950/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 3 marca 2025 r. znak: DOZ-OAiK.650.71.2025.KW w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd I instancji podał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 30 kwietnia 2025 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, zaś odrębnym zarządzeniem z tej samej daty wezwano ją do nadesłanie skargi podpisanej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, w terminie 7 dni, również pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone elektronicznie skarżącej 30 maja 2025 r., zatem siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków upłynął 6 czerwca 2025 r. Sąd I instancji stwierdził, że we wskazanym terminie został uiszczony wpis w kwocie 100 zł, niemniej do Sądu nie wpłynęło żadne pismo będące uzupełnieniem braku prawidłowego podpisu pod skargą. Jednocześnie Sąd I instancji wyjaśnił, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Sąd I instancji stwierdził, że skoro zatem skarżąca, wbrew zakreślonemu w wezwaniu terminowi, nie uzupełniła braków formalnych skargi, to podlegała ona odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Wniosła o jego uchylenie w całości i rozpatrzenie skargi wniesionej na zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że skarga na ww. postanowienie została złożona w dniu 2 kwietnia 2025 r. w formie dokumentu elektronicznego i została podpisana podpisem elektronicznym. Podała też, że po zarządzeniu wzywającym do nadesłania podpisanej skargi, w dniu 4 czerwca 2025 r. skarga została ponownie wysłana wraz z załącznikami. W odniesieniu do obydwu opisanych przypadków wniesienia skargi skarżąca załączyła dokumenty UPP z datami wytworzenia poświadczeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ustawa (p.p.s.a.) stanowi inaczej w treści przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wedle którego, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Brakiem formalnym pisma jest m.in. brak podpisu strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika pisma (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W odniesieniu do tego ostatniego wymogu formalnego ustawodawca w przepisie art. 46 § 2a p.p.s.a. zamieścił odrębną regulację dotyczącą przypadków, gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego. Wówczas powinno ono ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Co więcej, w przepisie art. 46 § 2b p.p.s.a ustawodawca doprecyzował, że zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Zasada ta została następnie potwierdzona w uchwale NSA z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21. Wbrew twierdzeniom zażalenia, o powyższych unormowaniach skarżąca została wyczerpująco pouczona przez Sąd I instancji. Oto bowiem wezwanie z dnia 29 maja 2025 r. (k.27 i n. akt sprawy), którym nałożono na skarżącą obowiązek podpisania skargi (uzupełnienia w tym zakresie jej braku), zawiera – w ramach całego pouczenia – odrębne, wyróżnione tytułem ("Pouczenie o warunkach wnoszenia pism oraz doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej") pouczenie dotyczące elektronicznego obiegu pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym. To w pkt 4. tego właśnie pouczenia zawarto pełne pouczenie o konieczności każdorazowego podpisywania przez stronę zarówno pisma, jak też załączonych do niego załączników – art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a. Dodatkowo Sąd I instancji w opisywanym pouczeniu przytoczył pełną treść przepisu art. 46, w tym jego § 2a i § 2b. W konsekwencji skarżąca miała pełną wiedzą o konieczności uzupełnienia braków formalnych skargi i skutkach związanych z brakiem ich uzupełnienia. Miała również pełną wiedzę w jaki sposób uzupełnić powstałe braki formalne skargi, czego jednak nie uczyniła. W tym miejscu należy wyjaśnić skarżącej, że to nie skarga została przez nią każdorazowo podpisana, ale pismo przewodnie ("pismo ogólne do podmiotu publicznego"). Skarga była załącznikiem do tego pisma, jednak w odróżnieniu od samego pisma przewodniego nie została już opatrzona podpisem zaufanym (elektronicznym). Moc podpisu zaufanego nie rozciąga się na dołączone do niego załączniki, w tym wniesione jako załączniki skargi na akty administracyjne. Z tego powodu ustawodawca dokonał doprecyzowania obowiązku podpisywania załączników do pism wnoszonych elektronicznie (za pomocą platformy e-puap) w sposób odrębny i niezależny od podpisywania samych pism głównych (przewodnich) i dał temu wyraz w treści art. 46 § 2b p.p.s.a., a wszelkie wątpliwości orzecznicze zostały usunięte mocą przywołanej uchwały NSA. Poświadczenia na które powołuje się skarżąca dotyczą pism przewodnich, a nie załączonej do nich skarg, które pozostały pismami dotkniętymi brakiem formalnym w postaci braku podpisu. Skoro zatem skarżąca w wyznaczonym terminie stwierdzonego braku formalnego nie uzupełniła, to zasadnie przyjął Sąd I instancji, że należało zastosować rygor odrzucenia skargi. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.