II OZ 149/17

Dnia 23 lutego 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1726/15 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1726/15, odrzucił zażalenie A. W. na postanowienie tego Sądu z 22 marca 2016 r., którym Sąd – po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącej – zmienił postanowienie referendarza sądowego z 17 lutego 2016 r. i odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] września 2015 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Sąd pierwszej instancji wskazał, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca stwierdziła, że Sąd celowo nie zwolnił jej od kosztów sądowych i nie przyznał adwokata z urzędu, by nie rozpoznać sprawy merytorycznie. Ponadto stwierdziła, że nie rozumienie, dlaczego na postanowienie z 27 kwietnia 2016 r. przysługuje zażalenie, zaś w pouczeniu otrzymanym wraz z odpisem postanowienia z 22 marca 2016 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postanowienie to jest niezaskarżalne. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności, z uwagi na zarzut zażalenia, wyjaśnić należy, że na postanowienie z 27 kwietnia 2016 r., którym Sąd odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy, zażalenie przysługuje do NSA na podstawie art. 194 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Stąd NSA zobowiązany był zażalenie skarżącej rozpoznać i ocenić, czy zaskarżone postanowienie z 27 kwietnia 2016 r. odpowiada prawu, co też uczynił dochodząc do przekonania, że zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie z 22 marca 2016 r. Zgodnie bowiem z art. 260 p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), przy czym w tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji (§ 2). To zaś oznacza, że na postanowienie wydane przez sąd wojewódzki w wyniku rozpoznania sprzeciwu nie przysługiwało zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniesione na takie postanowienie zażalenie, jako niedopuszczalne, należało odrzucić. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.