II OZ 1457/25

Dnia 17 lutego 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 83/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 18 października 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 lutego 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 83/25, w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z 18 października 2024 r. o odmowie wstrzymania na podstawie art. 135 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) natychmiastowego wykonania decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z 1 lipca 2024 r. w przedmiocie zobowiązania skarżącego do powrotu, odmówił wstrzymania wykonania decyzji z 1 lipca 2024 r. W zażaleniu na postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z 1 lipca 2024 r. Wyrokiem z 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 83/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z 18 października 2024 r. o odmowie wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji. Na skutek skargi kasacyjnej skarżącego NSA postanowieniem z 17 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 2139/25, uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Oznacza to, że orzekanie w przedmiocie ochrony tymczasowej, udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jako zabezpieczenie interesów strony postępowania przez wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu administracyjnego, ma rację bytu jedynie w czasie, gdy postępowanie sądowe się toczy. Prawomocne zakończenie głównego postępowania sądowoadministracyjnego przed Sądem pierwszej lub drugiej instancji wskutek wydania prawomocnego wyroku bądź postanowienia kończącego postępowanie w sprawie powoduje, że bezprzedmiotowe staje się w ogóle orzekanie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. W dacie prawomocności wyroku oddalającego skargę bądź postanowienia kończącego postępowanie w sprawie odpada tym samym możliwość merytorycznego orzekania w kwestii incydentalnej co do udzielenia ochrony tymczasowej w tym postępowaniu sądowym. W tej sprawie sytuacja tego rodzaju wystąpiła dopiero na etapie postępowania przed Sądem drugiej instancji, gdyż NSA postanowieniem z 17 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 2139/25, uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji z 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 83/25 i odrzucił skargę. W sytuacji, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, rozpoznanie zatem zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji organu administracji stało się bezprzedmiotowe. Z tej przyczyny postępowanie z zażalenia z 12 marca 2025 r. należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z powyższych względów NSA, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.