II OZ 1397/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń J. Ż. i J. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 979/14 w zakresie odrzucenia zażalenia J. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 979/14 w sprawie ze skargi J.Ż. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenia

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. Ż. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Skarga kasacyjna sporządzona osobiście przez skarżącego J. Ż. została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 października 2015 r. Na powyższe postanowienie wniósł zażalenie skarżący J. Ż., które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie J. Ż. na postanowienie z dnia 17 listopada 2017 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych ustalono, że do dnia 4 sierpnia 2017 r. nie zidentyfikowano wpłaty z tytułu wpisu sądowego od zażalenia. Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od zażalenia, pomimo stosownego wezwania, co skutkowało odrzuceniem nieopłaconego zażalenia. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący J. Ż. oraz uczestnik J. Ż. wskazując, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dostrzegli podstawowy problem ze strony Sądu, tj. sprawa zatacza krąg o wniesienie opłaty za rozpatrzenie wniesionej skargi. Natomiast skarżący w złożonym wniosku o udzielenie pomocy wystąpili z drukiem zgodnym z wymaganiami i wskazali, że wniesienie opłaty naruszy ich budżet domowy. Nadto wskazywali, że Sąd nie uwzględnił ich wniosku. J. Ż. oraz J. Ż. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Rację w niniejszej sprawie ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie skarżącego J. Ż. z powodu jego nieopłacenia w zakreślonym terminie. Zasadą jest, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei zgodnie z § 3 wskazanego powyżej przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie zaktualizował się skutek procesowy, o którym mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 17 listopada 2015 r., przy czym w wezwaniu Przewodniczącego Wydziału pouczono, że nie uiszczenie należnej opłaty skutkować będzie odrzuceniem zażalenia. Termin do uiszczenia wpisu bezskutecznie upłynął. Dlatego też w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany był wniesione zażalenie odrzucić, co też uczynił prawidłowo, stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto należy wskazać, że w przedmiotowych zażaleniach argumentacja co do wystąpienia o przyznanie prawa pomocy nie jest zasadna. Prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego odmówiono przyznania prawa pomocy. Natomiast kolejne wnioski zostały wniesione po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji