II OZ 1393/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2866/12 odmawiające zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2866/12 odmawiającego zmiany postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie ze skargi R.Z. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie

22 listopada 2012 r. R. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Pismem z dnia 8 grudnia 2012 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł od skargi na w/w postanowienie. 9 stycznia 2013 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2013 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o prawo pomocy. 22 marca 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 13 maja 2013 r. wezwano R. Z. do wykonania zarządzenia z dnia 8 grudnia 2012 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi- w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2866/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R.Z. W dniu 6 sierpnia 2013 r. wpłynął do Sądu wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 marca 2013 r. wraz ze sprzeciwem z dnia 6 sierpnia 2013 r. na w/w postanowienie. Jednocześnie 28 sierpnia 2013 r. R. Z. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2866/12. W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów postępowania kasacyjnego. Postanowieniem z dnia 10 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 marca 2013 r. W dniu 29 września skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 listopada 2013 r. oddalił zażalenie. Pismem z dnia 30 grudnia 2013 r. skarżący wniósł ponownie o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2866/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 165 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) odmówił zmiany postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2013 r., którym odmówiono R.Z. przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu sądowego od skargi i odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 kwietnia 2014 r. Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja materialna wskazana w formularzu PPF zmieniła się na niekorzyść w stosunku do wykazanej w poprzednim wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 5 grudnia 2013 r. Przeciwnie, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, dochody jego gospodarstwa domowego wzrosły o 200 zł brutto w stosunku do stanu wskazanego w poprzednim wniosku. Z wniosku wynika, że skarżący uzyskuje wraz z pozostającą we wspólnym gospodarstwie domowym żoną dochód miesięczny w kwocie 3000 zł. Koszty utrzymania czteroosobowej rodziny wynoszą ok. 2000 zł. miesięcznie i obejmują: wyżywienie, odzież, obuwie, środki czystości, opłaty szkolne, spłatę raty kredytu. Dodatkowo koszty utrzymania domu oraz związane z utrzymaniem samochodu wynoszą ok. 2300 zł miesięcznie. 30 kwietnia 2014 r. R. Z. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt II OZ 605/14 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2014 r. 14 lipca 2014 r. zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej z dnia 28 sierpnia 2013 r. na postanowienie tut. Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych), pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Skarżący w piśmie z dnia 5 sierpnia 2014 r. wniósł o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 sierpnia 2014 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku o zmianę postanowienia Sądu z dnia 8 kwietnia 2014 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych przez nadesłanie w/w wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. 16 września 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił o odrzuceniu skargi kasacyjnej R. Z. 17 września 2014 r. skarżący nadesłał wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF(data stempla pocztowego). Wniósł o potraktowanie wniosku jako ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w przypadku przekroczenia 7- dniowego terminu do jego złożenia. We wniosku skarżący oświadczył, że wraz z małżonką uzyskuje dochód miesięczny w kwocie 3000 zł. Koszt utrzymania czteroosobowej rodziny to około 2000 zł miesięcznie, dodatkowo koszty utrzymania domu wraz z samochodem wynoszą ok. 2300 zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. odmówił zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony ponownie, jeżeli nastąpiła zmiana okoliczności zarówno faktycznych, jak i prawnych, która stanowiła podstawę orzeczenia o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy. Z treści ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego w dniu 17 września 2014 r. wynika, iż jest on powieleniem wniosku o przyznanie prawa pomocy, będącego podstawą wydania postanowienia z dnia 8 kwietnia 2014 r. poddanego kontroli Sądu II instancji. Informacje w nim zawarte są tożsame z wcześniejszym wnioskiem. Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie wniósł R. Z. W ocenie skarżącego okoliczności wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób pełny obrazują jego sytuację majątkową, kwalifikując go jako uprawnionego do uzyskania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia wniosku R. Z. o przyznanie prawa pomocy była już przedmiotem postanowień zarówno sądu wojewódzkiego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd pierwszej instancji w postanowieniu z 16 października 2014 r. prawidłowo zastosował w tym przypadku przepis art. 165 p.p.s.a. i wniosek z dnia 17 września 2014 r. o przyznanie prawa pomocy potraktował jako wniosek o zmianę postanowienia WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2014 r. wskutek zmiany okoliczności. Przez pojęcie ,,zmiany okoliczności sprawy" w rozumieniu art. 165 p.p.s.a. należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają modyfikację dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy będzie to w szczególności pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy. Kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 17 września 2014 r. stanowi w istocie powtórzenie argumentacji jaką zawierał wniosek wcześniejszy. Skarżący nie wskazał na nowe, w tym dotyczące jego sytuacji majątkowej, okoliczności które przemawiałyby za przyznaniem mu prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, wobec nienaruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.